Παναγία Κουκουζέλισα – Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας

Εορτάζει στις 21 Νοεμβρίου εκάστου έτους.

Ο Όσιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης ο επονομαζόμενος <<αγγελόφωνος>> για την όντως αγγελική του φωνή, γεννήθηκε στο Δυρράχιο το 1270, στα χρόνια της βασιλείας των Κομνηνών. Για την εξαίρετη φωνή του τον προσέλαβαν σε βασιλικό σχολειό μουσικής. Ήταν εξαίρετος και στο ήθος, γι’ αυτό ο βασιλιάς τον αγαπούσε υπερβολικά, καθώς και όλοι οι αρχοντες. Ο ίδιος όμως, από το φόβο μήπως η πρόσκαιρη δόξα του στερήσει την ουράνια αγαλλίαση, σχεδίαζε ν αναχωρήσει από τον κόσμο.

Κάποτε ο ηγούμενος της Λαύρας του Άθω επισκέφτηκε τον βασιλεύ για αναγκαία υπόθεση. Η θεά του ηγούμενου και η κοσμιότητα του φούντωσαν στην κάρδια του νέου τον πόθο για την αγγελική πολιτεία. Αδιαφορεί λοιπόν για τη βασιλική εύνοια, αλλάζει τα μεταξωτά ρούχα του με τρίχινα, αινεί ένα ραβδί και ξεκινά για τη Λαύρα. Ο θυρωρός της μόνης τον ερωτάει. – Τι ζητάς και ποια τέχνη γνωρίζεις. Κι εκείνος κρύβοντας την πραγματική του τέχνη για να μην ανακαλύψει ο βασιλιάς, απαντά. – Βοσκός είμαι και ποθώ να γίνω μονάχος.

Ο ηγούμενος τον δήχθηκε, τον δοκίμασε για λίγο καιρό και αφού τον έκειρε μοναχό τον έστειλε στο βουνό να βόσκει τράγους. Έτσι ο όσιος πραγματοποίησε τον πόθο του και, εκτελώντας τη διακονιά του, προσευχόταν συγχρόνως απερίσπαστος μέσα στην αγαπημένη του ησυχία. Μια μέρα έβοσκε τους τράγους σ ένα ακρωτήριο. Κοίταξε δεξιά κι αριστερά, βεβαιώθηκε πως δεν υπάρχει κανένας, και άρχισε να ψάλλει έναν ύμνο με περισσή τέχνη και κατάνυξη. Κάποιος ασκητής εκεί κοντά άκουσε την ουράνια μελώδια και βγήκε απορημένος από τη σπήλια του. Βλέπει τότε ένα εξαίσιο θέαμα. Οι τράγοι είχαν σταματήσει τη βοσκοί και παρακολουθούσαν τον εξαίρετο ψαλτή. Το γεγονός αυτό δεν άργησε να το μάθει ο ηγούμενος. Από τότε ο όσιος αξιοποίησε το σπάνιο χάρισμα του, ψάλλοντας στον δεξιό χορό του καθολικού της Λαύρας.

Ήταν Σάββατο του Ακάθιστου και Κουκουζέλης, αφού έψαλε με επιμέλεια τα ιδιόμελα και τον κανόνα της Θεοτόκου, αποκοιμήθηκε για λίγο από την κούραση, όρθιος στο στασίδι του. Βλέπει τότε μπροστά του την Θεοτόκο και ακούει τη γλυκιά φωνή της. – Χαίρε Ιωάννη, παιδί μου. Ψάλλε μου και δεν θα σ’ εγκαταλείψω. Και λέγοντας αυτά, του έδωσε ένα χρυσό νόμισμα. Ξυπνά αμέσως ο όσιος και βλέπει γεμάτος χαρά στο δεξί του χέρι το φλουρί .Ευχαρίστησε τη Θεοτόκο για την εύνοια της και το παρέδωσε στην εκκλησία.

Το νόμισμα αυτό είχε θαυματουργική δύναμη και τελούσε μεγάλα θαύματα. Από τότε ο όσιος Ιωάννης δεν έλειπε ποτέ από το δεξιό χορό, ψάλλοντας με προθυμία και δοξολογώντας τον Κύριο και τη Μητέρα του. Από τον πολύ κόπο και την ορθοστασία σάπισε το πόδι του κι έβγαζε μια δύσοσμη οσμή. Η Παναγία όμως δεν τον εγκατέλειψε. – Από τώρα θα είσαι υγιής. Αμέσως ο όσιος θεραπεύτηκε και παρέμεινε υγιής μέχρι το τέλος της ζωής του. Προείδε μάλιστα τον θάνατο του, ζήτησε συγχώρηση απ όλους τους αδελφούς και εκοιμήθει οσιακώς την 1η Οκτωβρίου. Η θαυματουργική αύτη εικόνα που συνδέεται με τον όσιο Ιωάννη, σήμερα βρίσκεται τοποθετημένη σε ξύλινο θρόνιο, μέσα σε ομώνυμο παρεκκλήσι της μονής.

Πηγή : http://www.agioritika.gr/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%B1/

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments