Πως με θεράπευσε το Άγιο Φως…

Πανάγιος Τάφος

Πως με θεράπευσε το Άγιο Φως …

Συγκλονιστική εμπειρία αναγνώστη μας

Πάσχα του 2005. Λίγο καιρό πριν, είχα διαγνωστεί με μια εξαιρετικά σοβαρή και ανίατη ασθένεια. Η θλίψη και ο φόβος είχαν καταλάβει το κορμί και τη ψυχή μου. Απελπισμένος καθώς ήμουν, (για την ακρίβεια σκεφτόμουν πολύ σοβαρά την αυτοκτονία) αποφάσισα να ταξιδέψω στα Ιεροσόλυμα, αναζητώντας ένα θαύμα.

Στα Ιεροσόλυμα που κάποτε απαξιούσα να πάω. Τι δουλειά έχω εγώ εκεί, σκεφτόμουν. Και προτιμούσα να ταξιδέψω οπουδήποτε αλλού, αναζητώντας τη χαρά και τη συγκίνηση της περιπέτειας, της εξερεύνησης και του ταξιδιού.

Βρήκα κάποιο πρακτορείο και κανόνισα τα τυπικά. Θα ταξίδευα Μεγάλη Πέμπτη μόνος και θα ενσωματωνόμουν με το γκρουπ του πρακτορείου που θα ταξίδευε από το Σάββατο του Λαζάρου.

Στο αεροδρόμιο όμως έφτασα με καθυστέρηση. Και ο εδώ πράκτορας μου δήλωσε απογοητευμένος ότι το πιθανότερο είναι οι ισραηλινοί υπεύθυνοι που ελέγχουν τους επιβάτες, το πιθανότερο είναι να μη με αφήσουν να ταξιδέψω.

Πλησίασα με τρόμο. Ωστόσο η υπάλληλος με ελάχιστες ερωτήσεις και χαμογελαστή μου επέτρεψε την επιβίβαση. Ο πράκτορας έκπληκτος μου δήλωσε ότι αυτό είναι ένα θαύμα. Ήταν το πρώτο θαύμα από όσα επακολούθησαν.

Στο μπεν γκουριόν, με περίμεναν για να με παραλάβουν και να με πάνε στο ξενοδοχείο. Φτάνοντας εκεί, ρώτησα τι μπορώ να κάνω και πότε θα συναντηθώ με το υπόλοιπο γκρουπ. «Λείπουν σε περιήγηση, θα βρεθείτε αύριο, αν θες μπορείς να κάνεις μια βόλτα μέσα στη πόλη και να προσκυνήσεις στον Τάφο».

Ξεκίνησα λοιπόν έχοντας στα χέρια ένα βιβλίο περιηγήσεων αλλά στη πραγματικότητα γρήγορα χάθηκα μέσα στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ. Αφού περιηγήθηκα πολύ ώρα έφτασα σε μια μεγάλη αυλή. Κόσμος πολύς, κιγκλιδώματα, αστυνομία μπροστά από αυτά. Προχώρησα ανάμεσα σε αυτά χωρίς να με σταματήσει κανείς. Πέρασα από μια τεράστια ξύλινη πόρτα την οποία λίγο μετά έκλεισαν. Φοβισμένος μιας και δεν ήξερα ακόμα που ήμουν, περίμενα να την ανοίξουν και όταν το έκαναν ξαναβγήκα.  Για να αλλάξω γνώμη αμέσως μετά και να ξαναμπώ στο ίδιο χώρο που δευτερόλεπτα μόλις πριν είχα βγει.

Άρχισα να γυρίσω μέσα στο χώρο ώσπου κατάλαβα που βρισκόμουν. Στον Ναό της Αναστάσεως και στον Πανάγιο Τάφο. Ανέβηκα στο Γολγοθά και χρειάστηκα πραγματικά τύχη για να μπορέσω να βρω κάπου να καθίσω. Αποκαμωμένος όπως ήμουν από όλη την ημέρα, σύντομα άρχισα να κουτουλάω. Για να πεταχτώ γρήγορα όταν μέσα από τα βλέφαρα μου είδα μια φιγούρα λευκή, να αιωρείται και περνώντας μπροστά μου να σταματάει και να με κοιτάζει. Έκανα το σταυρό μου και σηκώθηκα. Κατέβηκα στο Ναό και παρακολούθησα όσο μπορούσα από τη λειτουργία και στη συνέχεια κατευθύνθηκα στο ξενοδοχείο.

Την επόμενη μέρα αποφάσισα να μην ακολουθήσω τελικά το γκρούπ. Άλλωστε δεν ήμουν για πολλές κουβέντες ούτε με ενδιέφερε να γυρίσω όλα τα προσκυνήματα που υπήρχαν στο Ισραήλ. Ότι ήταν να γίνει, αν ήταν να γίνει κάτι, θα γινόταν στον Πανάγιο Τάφο. Ρώτησα μόνο πως θα μπορούσα να παρακολουθήσω την τελετή του Αγίου Φωτός. «Δυστυχώς δε θα μπορέσεις» μου απάντησαν. «Μπαίνουν πια μόνο με πρόσκληση του Πατριαρχείου και δεν είναι διόλου εύκολο να πάρεις κάτι τέτοιο. Και μέσα στη πόλη υπάρχουν παντού κιγκλιδώματα και αστυνομία. Ούτε να πλησιάσει δε μπορεί κανείς».

Αν και η απάντηση με απογοήτευσε δεν παραιτήθηκα. Πέρασα όλη την Μεγάλη Παρασκευή γυρίζοντας μέσα στη παλιά πόλη και στο Πανάγιο Τάφο και το Μεγάλο Σάββατο, σηκώθηκα περί τις 9 και αφού έφαγα πρωινό κατευθύνθηκα προς το Ναό. Θα στεκόμουν σε όποιο σημείο μπορούσα να φτάσω και θα προσκυνούσα μετά.

Σύντομα βρέθηκα μπροστά σε μια ομάδα ελλήνων λαϊκών και μοναχών που προσπαθώντας να περάσει από ένα κιγκλίδωμα έπαιζε ξύλο με την ισραηλινή αστυνομία. Αυτούς τους μοναχούς τύχαινε να τους ξέρω μιας και τους είχα δει πολλές φορές στη τηλεόραση. Ήταν λοιπόν και αυτοί σε προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα.

Οι μοναχοί αφού δεν μπόρεσαν να σπάσουν το κλοιό της αστυνομίας αποχώρησαν. Και γω μην έχοντας τίποτα άλλο να κάνω, άρχισα να τους ακολουθώ για να βρεθώ μαζί τους στο προαύλιο του Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Πατριαρχείο. «Όταν βγει ο Πατριάρχης για να πάει για τη τελετή θα τον ακολουθήσουμε» δήλωσε ο ηγούμενος «και θα μπούμε μαζί του στο Ναό για να δούμε τη τελετή». Και εκεί οι ελπίδες μου γεννήθηκαν ξανά, ότι ίσως μπορέσω να μπω και γω μέσα.

Ωστόσο λίγη ώρα μετά παρατήρησα τον ηγούμενο να δίνει οδηγίες σε δυο μοναχούς. «Πηγαίνετε και αν τα καταφέρετε να μπείτε πάρετε με τηλέφωνο να έρθουμε». Υποψιάστηκα ότι ίσως ξέρουν κάποιο πέρασμα ή ότι έχουν κάποιο γνωστό κάπου, οπότε προσήλωσα τη προσοχή μου πάνω στον ηγούμενο. Και πραγματικά λίγο μετά τον είδα να σηκώνει το κινητό του και τον άκουσα να λέει, «ά μπήκατε, εντάξει ερχόμαστε».

Ευθύς αμέσως μάζεψε όλα τα άτομα που ήταν μαζί του, δηλώνοντας τους ότι θα αποχωρήσουν. Η θλίψη που κατέλαβε τους πάντες αντικαταστάθηκε από χαρά, όταν έξω από το Πατριαρχείο τους ανακοίνωσε ότι βρέθηκε τρόπος ωστόσο από εκεί που θα τους κατεύθυνε δεν θα έπρεπε να μιλήσουν ελληνικά.» Δε θα μιλήσετε καθόλου» τους σύστησε, «γιατί θα μπούμε στην αγία αυλή από τη πόρτα άλλου δόγματος και αν καταλάβουν ότι είμαστε ορθόδοξοι ίσως δεν μας αφήσουν να μπούμε».

Ξεκίνησαν και φυσικά τους πήρα από πίσω. Όμως γρήγορα ο ηγούμενος αντιλήφθηκε την παρουσία μου και μου ζήτησε να αποχωρήσω. «Δεν ανήκεις στην δική μου ομάδα» μου δήλωσε. Έγνεψα καταφατικά ωστόσο συνέχισα να τους ακολουθώ. Και το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε δυο και τρεις φορές. Και κάθε φορά προσποιούμουν ότι αποχωρούσα, ωστόσο συνέχιζα να τους ακολουθώ.

Η ομάδα σταμάτησε πολλές φορές. Η πολυκοσμία και η φασαρία καθιστούσαν επιτακτική την ανάγκη να μετρηθούν όλα τα άτομα της ομάδας για να αποκλειστεί ότι χάθηκε κάποιος. Και γω από το φόβο μου μη τους χάσω να τους ακολουθώ από όσο κοντά γινόταν. Ωστόσο αν και με τον ηγούμενο βρεθήκαμε πολλές φορές φάτσα με φάτσα σταμάτησε να με βλέπει. Και κανείς άλλος από την ομάδα αυτή δεν μίλησε, δεν διαμαρτυρήθηκε ή μου ζήτησε να αποχωρήσω.

Σε λίγο φτάσαμε στην πόρτα για την οποία μας είχε μιλήσει. Πράγματι, ήταν η πόρτα κτηρίου άλλου δόγματος από το οποίο τελικά βρεθήκαμε όλοι στην αγία αυλή. Θυμάμαι ότι μόλις πάτησα τα πόδια μου εκεί,, ένιωσα δυο χέρια να με πιάνουν και άκουσα μια φωνή. «Έλληνας είσαι;» «Ναι» απάτησα αλαφιασμένος στον μοναχό που είδα μπροστά μου. Μέσα στο Ναό μου ανταπάντησε αυτός και με έσπρωξε και να απευθυνθεί στον επόμενο που ερχόταν πίσω μου.

Έτσι λοιπόν βρέθηκα κλαίγοντας μέσα στο Ναό της Αναστάσεως. Και λίγο μετά συναντήθηκα με τον ηγούμενο που τώρα με είδε και χαμογελαστός μου είπε, «βρε συ μπήκες, τα κατάφερες»! «Ναι» απάντησα. «Α είσαι έλληνας!».

Δοξολογώντας το Θεό για το θαύμα, έζησα για πρώτη φορά στη ζωή μου τη τελετή από κοντά. Και ήταν πράγματι εντυπωσιακή. Κόσμος να αλαλάζει αστραπές, φλας, στριμωξίδι και τελικά ο Πατριάρχης να ευλογεί το πλήθος με τις δεσμίδες των 33 κεριών.

Όμως εγώ, δεν είδα τίποτα… Ούτε μπάλες φωτός, ούτε κεριά να ανάβουν μόνα τους. Ε δε πειράζει, σάμπως και ήμουν άξιος να το δω, σκέφτηκα.

Η τελετή είχε τελειώσει και ο κόσμος αποχωρούσε. Ήταν η στιγμή που με πλησίασε κάποιος άλλος έλληνας, ο οποίος με ρώτησε αν είδα το φως. Και πριν προλάβω καν να απαντήσω άρχισε να διαμαρτύρεται ότι αυτός δεν είδε τίποτα! «Όλοι μου έλεγαν πήγαινε και θα το δεις, και γω έδωσα τόσα λεφτά, έφτασα μέχρι δω και δεν είδα τίποτα». Μου τόνισε αγανακτισμένος. «Και πως θα γυρίσω πίσω, τι να πω ότι δε το δα.!» Κάπου εκεί προσπάθησα να τον σταματήσω. «Ξέρετε Θεός είναι και αυτός αποφασίζει ποιος θα το δει. Μπορεί να έρθει κάποιος 40 φορές και να μη δει τίποτα. Μπορεί να έρθει μια φορά και να δει τα πάντα».

Όμως πριν όμως προλάβω να αποσώσω τη κουβέντα μου, όσοι ήμασταν ακόμα μέσα στο Ναό, ακούσαμε μια γυναίκα να φωνάζει «Η εικόνα, η εικόνα!». Γυρνώντας προς το μέρος της, την είδα να στέκεται μπροστά σε μια εικόνα του Χριστού, η οποία βρίσκεται δεξιά, στο τοίχο του Ναού που βλέπει τον Πανάγιο Τάφο. Η εικόνα κουνιόταν  σα να γινόταν σεισμός 10 ρίχτερ και όλοι άναυδοι μείναμε να την παρακολουθούμε.. Και τότε όλοι είδαμε μια στρογγυλή μπάλα λευκού φωτός να κάθεται πάνω στον ένα ώμο του Χριστού, να κάνει ημικύκλιο πάνω στο σώμα του και διαδοχικά να κάθεται στον άλλο ώμο και τελικά πάνω στο κεφάλι Του. Φυσικά τρέξαμε να προσκυνήσουμε την εικόνα…

Βγαίνοντας στην αυλή συναντήθηκα με τον έλληνα υπεύθυνο του πρακτορείου που ταξίδεψα. Στάθηκε έκπληκτος να με κοιτάζει όταν του είπα ότι ήμουν μέσα στην τελετή. «Εγώ τόσα χρόνια στα Ιεροσόλυμα και δεν τα κατάφερα να μπω» μου δήλωσε…

Οι μέρες πέρασαν γρήγορα, το ταξίδι τελείωσε και γω γύρισα στην Αθήνα. Όμως η διάθεση μου είχε πια αλλάξει. Ήμουν χαρούμενος και οι εξετάσεις στα νοσοκομεία ήταν ενθαρρυντικές. Όχι, δεν έφυγε η αρρώστια μου. Αλλά εγώ από τη πλευρά μου δεν ήθελα πια να αυτοκτονήσω ενώ τα φάρμακα και οι αγωγές σταμάτησαν να με πειράζουν.

Λένε οι γέροντες πως όταν αρρωστήσεις μη ζητάς από το Θεό να σε κάνει καλά. Δέξου την αρρώστια σου και δοξολόγησε τον Θεό που επέτρεψε να στη στείλει για συνετισμό σου. Ίσως άλλοι το καταλαβαίνουν πιο εύκολα. Εγώ πάλι χρειάστηκα να φτάσω στα Ιεροσόλυμα, να προσκυνήσω κλαίγοντας τον Πανάγιο Τάφο και το τάφο της Παναγίας για να πάρω κουράγιο και να συνεχίζω να ζω.

Και όμως έστω και αργά δε μπορώ παρά να πω: Δοξασμένο Κύριε το όνομα Σου για όλα όσα μου δωσες και μπόρεσα να σε γνωρίσω. Και όπως λέει και ο Άγιος γέροντας Πορφύριος, Κύριε αμάρτησα για αυτό πονεί το σώμα Σου… Επέτρεψε μόνο Κύριε να προσκυνήσω ξανά… Τις πρεσβείες της Θεοτόκου… Γενηθήτω το θέλημα Σου…

Επιμέλεια κειμένου Χώρα Του Αχωρήτου

Το κείμενο γράφτηκε από αναγνώστη μας που ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος και δόθηκε προς αποκλειστική χρήση της σελίδας Χώρα Του Αχωρήτου

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments