Πώς κατέληξαν τα πρόσωπα, τα οποία έπαιξαν τον δικό τους ρόλο στη Σταύρωση του Ιησού;

Σταύρωση.

Το Θείο Πάθος και η Ανάσταση του Κυρίου, που με κατάνυξη η Ορθοδοξία βιώνει αυτές τις μέρες, έχει τα παραλειπόμενά του. Πέρα από τον Εσταυρωμένο, Μεγάλο Πρωταγωνιστή, την Παναγία μητέρα Του και τους μαθητές Του, υπάρχουν πολλά ακόμα πρόσωπα που προβάλλουν από τις σελίδες των Ευαγγελίων. Τι απέγιναν όμως μετά;

Πόντιος Πιλάτος

Αποτέλεσμα εικόνας για πιλάτος

Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν ο πέμπτος κατά σειρά επίτροπος που είδαν οι Ιουδαίοι να φτάνει στην χώρα τους, όταν θεσπίστηκε ο θεσμός αυτός το 6 μ.Χ., και διοίκησε από το 26 μ.Χ. έως το 36 μ.Χ. όταν αυτοκράτορας στην Ρώμη ήταν ο Τιβέριος.

Λέγεται πως ανήκε στην τάξη των ιππέων, γιατί σ’ αυτή ανήκαν όσοι επιλέγονταν για να διοικήσουν την Ιουδαία και όχι αυτής των γερουσιαστών, και κατάγονταν από το σαμνιτικό γένος των Ποντίων, εξ ου και το πρώτο συνθετικό του ονόματός του.

Αν και ανήκε στην τάξη των ιππέων διέθετε το δικαίωμα jus gladii να καταδικάζει δηλαδή κάποιον σε θάνατο και αυτό δείχνει πως η Ρώμη του αναγνώριζε πραγματική αυτονομία, αφού η Ιουδαία ανήκε διοικητικά στην επαρχία της Συρίας και ο διοικητής της έπρεπε να δίνει λόγο στον λεγάτο (διοικητή) αυτής.

Όσον αφορά το δεύτερο συνθετικό Πιλάτος, μερικοί λέγουν πως είναι μια σύντμηση του «Pilaetus» δηλαδή του «κοκκινοσκούφη» που σήμαινε «απελεύθερος». Άλλοι λένε πως σήμαινε τον γιο του αξιωματικού που είχε τιμηθεί με τον τιμητικό «πίλον» (καπέλο).

Κάποιοι άλλοι λένε πως ήταν γιος του Μάρκου Ποντίου, στρατηγού στην Ισπανία, στον πόλεμο του Αγρίππα εναντίον των κατοίκων της Κανταβρίας και πως η γυναίκα του Κλαύδια Πρόκουλα, ήταν κόρη της περίφημης Κλαυδίας της θυγατέρας του Αυγούστου.

Λέγεται πως η σταδιοδρομία του Πιλάτου, οφείλεται στην ακολασία της συζύγου του που είχε τροφοδοτήσει τα σκανδαλοθηρικά χρονικά της Ρώμης καθώς και την δική της παρουσία στην Ιερουσαλήμ κατά παράβαση των κανονισμών.

Η αλήθεια όμως είναι πως διορίστηκε επίτροπος της Ιουδαίας έπειτα από μεσολάβηση του Λουκίου Αίλιου Σηιανού, ανώτατου αξιωματούχου ευνοούμενου του Τιβέριου και ο οποίος εχθρεύονταν τους Ιουδαίους.

Σύμφωνα με τους Εβραίους ιστορικούς, Ιώσηπο Φλάβιο και Φίλωνα της Αλεξάνδρειας, ο Πόντιος Πιλάτος ήταν ένας χαιρέκακος και ασεβής επίτροπος, που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να υπονομεύσει τους αρχαίους εβραϊκούς νόμους.

Ως επίτροπος είχε καθήκον να εισπράττει τους φόρους, να απονέμει δικαιοσύνη και να ασκεί τα τυπικά διοικητικά και στρατιωτικά καθήκοντα. Βασική του αποστολή ήταν να υπηρετεί τα συμφέροντα της Ρώμης και να κρατά τον λαό σε ηρεμία. Διοικούσε μία βοηθητική στρατιά 6 χιλιάδων αντρών, που αρκούσε για τη επιτήρηση της περιοχής, αλλά παρουσίαζε σημαντικές ελλείψεις σε περίπτωση μαζικής εξέγερσης.

Τα προβλήματα του Πιλάτου ξεκίνησαν με την άφιξή του στην Ιουδαία. Ο στρατός του μετέφερε αγάλματα του Αυτοκράτορα Τιβερίου,  για να τον τιμήσουν. Όμως η εβραϊκή θρησκεία απαγόρευε τέτοιου είδους ειδωλολατρικά ομοιώματα και η πράξη των Ρωμαίων εξόργισε τους κατοίκους. Χιλιάδες Εβραίοι περικύκλωσαν το παλάτι του επίτροπου και για έξι μέρες διαδήλωναν εναντίον των αγαλμάτων. Ο Πιλάτος αρνούνταν να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους. Σύμφωνα με τον Φίλωνα της Αλεξάνδρειας, ο Αυτοκράτορας Τιβέριος ενημερώθηκε για τα καμώματα του Πιλάτου και του έστειλε ένα γράμμα τόσο οργισμένο, που ο επίτροπος απέσυρε αμέσως τα αγάλματα. Ο Ιώσηπος Φλάβιος, απ’ την άλλη, διηγείται ότι ο Πιλάτος διέταξε το στρατό να περικυκλώσει τους διαμαρτυρόμενους και τους απείλησε ότι θα τους σκοτώσει αν δεν ηρεμούσαν. Οι Εβραίοι όχι μόνο δεν φοβήθηκαν, αλλά σήκωσαν το κεφάλι τους και προέταξαν το λαιμό τους, για να σημαδέψουν καλύτερα οι στρατιώτες. Ο επίτροπος έμεινε έκπληκτος με την πίστη και το θάρρος των Εβραίων και απέσυρε τα αγάλματα.

Οι ιστορικοί αφηγούνται ότι ο Πιλάτος χρησιμοποίησε χρήματα από το ιερό θησαυροφυλάκιο του Ναού, για να κατασκευάσει ένα υδραγωγείο στην Ιερουσαλήμ. Δεν μπορούσε να αρπάξει χρήματα από το Ναό του Σολομώντος, εκτός αν επρόκειτο για κοινωφελή έργα. Οι κάτοικοι όμως αντέδρασαν και συγκεντρώθηκαν έξω από το δικαστήριο, απαιτώντας τον τερματισμό των έργων. Με εντολή του Πιλάτου, ο στρατός ντύθηκε με πολιτικά ρούχα και αναμείχθηκε με το τεράστιο πλήθος. Ήταν οπλισμένοι με ρόπαλα κι όχι με σπαθιά, γιατί είχαν διαταγή να τρομοκρατήσουν τον κόσμο, αλλά να μην προκαλέσουν θανάτους. Ο Πιλάτος έδωσε σήμα και η επίθεση του στρατού ξεκίνησε. Χτυπούσαν αλύπητα με τα ρόπαλα και ο κόσμος πανικοβλήθηκε. Αρκετοί σκοτώθηκαν, άλλοι από τα χτυπήματα των Ρωμαίων και άλλοι ποδοπατήθηκαν από το πλήθος.

Στην περίπτωση του Ιησού, ο Πιλάτος όσο σκληρός και αν ήταν, έβλεπε ότι δεν είχε παραβιάσει κανένα εβραϊκό νόμο και για αυτό δεν είχε καμία πρόθεση να τον καταδικάσει σε θάνατο. Τελικά υπέκυψε για να κάνει το χατίρι των Αρχιερέων, που ήταν βασικοί του συνεργάτες στην άσκηση της εξουσίας. Άλλωστε για αυτόν ήταν μια διαμάχη μεταξύ μη Ρωμαίων. Είχε άποψη, αλλά δεν είχε διάθεση να την υπερασπιστεί μέχρι τέλους.

Ο Πόντιος Πιλάτος, έμεινε γνωστός ως ο άνθρωπος που καταδίκασε σε θάνατο τον Ιησού Χριστό. Στα Ευαγγέλια, ο Πιλάτος εμφανίζεται ως αναποφάσιστος διοικητής που υπέκυψε στις πιέσεις των Αρχιερέων και καταδίκασε τον Ιησού, χωρίς να έχει πειστεί για την ενοχή του. Πριν ανακοινώσει την απόφαση του, ο Πιλάτος «ένιψε τας χείρας του», ορίζοντας ως μοναδικούς υπεύθυνους τους Αρχιερείς. Αυτή ήταν μια εβραϊκή συνήθεια που δήλωνε την αποποίηση των ευθυνών.

Το 36 μ.Χ. εμφανίστηκε ένας άντρας που δήλωνε ότι ήταν η μετεμψύχωση του Μωυσή. Ξεσήκωσε τους Σαμαρείτες και τους ζήτησε να τον ακολουθήσουν στο βουνό Γκεριζίμ, όπου θα τους έδειχνε τα ιερά λείψανα που είχε θάψει ο Μωυσής. Συγκεντρώθηκαν στο χωριό Τιραθάνα, στους πρόποδες του ιερού βουνού. Ο Πιλάτος κατέφτασε στο χωριό με χιλιάδες βαριά οπλισμένους στρατιώτες. Ακολούθησε άγρια μάχη και ο στρατός του Πιλάτου έσφαξε εκατοντάδες. Ο επίτροπος αιχμαλώτισε τους επιζώντες και εκτέλεσε τους αρχηγούς τους.

Το συμβούλιο των Σαμαρειτών απευθύνθηκε στον κυβερνήτη της Συρίας, Βιτέλο, ζητώντας δικαιοσύνη για τις βιαιοπραγίες του επίτροπου. Υποστήριξαν ότι στο χωριό Τιραθάνα έφτασαν ως πρόσφυγες, μετά την επίθεση των Ρωμαίων και ο Πιλάτος κυνήγησε άοπλους και απροστάτευτους άνδρες. Ο Βιτέλος διέταξε τον Πιλάτο να επιστρέψει στη Ρώμη για να δικαστεί. Όταν έφτασε στη Ρώμη, το 37 μ.Χ,  ο Πιλάτος έμαθε ότι ο Αυτοκράτορας Τιβέριος είχε πεθάνει και στη θέση του βρισκόταν ο Καλιγούλας. Σύμφωνα με τον ιστορικό και Επίσκοπο της Καισάρειας, Ευσέβιο, ο Καλιγούλας τον εξόρισε στη Γαλατία και ο Πιλάτος αυτοκτόνησε από την ντροπή του. Τα ιστορικά στοιχεία, δεν είναι επαρκή καθώς στην εποχή του δεν ήταν κάποια ιδιαίτερα σημαντική προσωπικότητα, ώστε να γράφουν για αυτόν οι ιστορικοί.

Κι έτσι ο θάνατός του γύρω στο 39 μ.Χ. συνεχίζει να καλύπτεται από μυστήριο. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ο Καλιγούλας εκτέλεσε τελικά τον πρώην έπαρχο της Ιουδαίας στην εξορία του, ενώ αλλού αναφέρεται ότι ο Πιλάτος αυτοκτόνησε στη Ρώμη και το σώμα του ρίχτηκε στον Τίβερη ποταμό. Χριστιανικές πηγές τον θέλουν να μεταστρέφεται στον χριστιανισμό και να αγιοποιείται τελικά (αγιοποιήθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας ήδη από τον 6ο αιώνα μ.Χ.).

Όποια κι αν είναι η αλήθεια για τη ζωή και το τέλος του φοβερού έπαρχου της Ιουδαίας, ένα είναι αναμφισβήτητο: ο Πόντιος Πιλάτος υπήρξε. Κατά τη διάρκεια ανασκαφής στην Ιταλία το 1961, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως μια επιγραφή σε ασβεστόλιθο που φέρει το όνομα του Πόντιου Πιλάτου (στα λατινικά) και τον συνδέει με τη βασιλεία του Τιβέριου. 

Άννας και ο Καϊάφας

Άννας και Καϊάφας

Το όνομα του Καϊάφα, του αρχιερέα που προέδρευσε στο μεγάλο εβραϊκό συνέδριο, το οποίο καταδίκασε τον Χριστό σε θάνατο, έχει μείνει χαραγμένο για πάντα στην ιστορία: Είναι αυτός που «διέρρηξε τα ιμάτιά του» επιμένοντας ότι ο Ιησούς ήταν ένοχος βλασφημίας. 

Οι Αρχιερείς που δίκασαν το Χριστό, ο Άννας και ο Καϊάφας, δρούσαν για λογαριασμό των Ρωμαίων. Ο Άννας ήταν ο πρώτος Αρχιερέας που διόρισαν οι Ρωμαίοι στην Ιουδαία, το 6 μ.Χ. Διαχειριζόταν το θησαυροφυλάκιο, πρωτοστατούσε στις θρησκευτικές τελετές, διηύθυνε την αστυνομία του Ναού και εκτελούσε χρέη δικαστή.

Όμως δεν μπορούσε να διατάξει την εκτέλεση εγκληματιών. Αυτή ήταν απόφαση του Ρωμαίου κυβερνήτη της περιοχής. Ο Αρχιερέας διασφάλιζε τα συμφέροντα του λαού του και του ναού, αλλά με τα χρόνια το αξίωμα ταυτίστηκε με τη ρωμαϊκή εξουσία. Οι αρχιερείς είχαν πλούτη και προνόμια που δεν συμβάδιζαν με το αξίωμα τους και ο λαός τους αντιπαθούσε. Αναγκαστικά για να μείνουν στην εξουσία συνεργάζονταν με τον ρωμαίο κατακτητή. Αυτό έκανε ο Άννας και την παράδοση συνέχισε ο διάδοχος του, ο Καϊάφας.

Αυτός τον διαδέχθηκε το 15 μ.Χ και είχε παντρευτεί την κόρη του. Η οικογενειοκρατία όμως δεν τελείωνε εδώ. Ο Άννας είχε προνοήσει και εκτός από τον γαμπρό του, τοποθέτησε τους πέντε γιους του σε διάφορες θέσεις στο ιερατείο. Με αυτό τον τρόπο κινούσε τα νήματα, ακόμα και όταν επισήμως είχε απομακρυνθεί από την εξουσία. Φυσικά, είχε βολέψει σε προσοδοφόρες θέσεις όλη την οικογένεια. Είναι ενδεικτικό ότι όταν συνελήφθη ο Χριστός, η πρώτη ανάκριση διενεργήθηκε από τον Άννα, που υποτίθεται ότι δεν είχε πια θέση στο ιερατείο.

Ο Καϊάφας ακολούθησε τα ίδια βήματα με τον πεθερό του. Μάλιστα, η θητεία του διήρκεσε 20 χρόνια περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου, στοιχείο που αποδεικνύει τις στενές σχέσεις του με τους Ρωμαίους. Ο Καϊάφας, σύμφωνα με μια εκδοχή, ερμήνευε το κήρυγμα Του, ως κοινωνικό και ανατρεπτικό, που θα μπορούσε να οδηγήσει τον λαό σε εξέγερση. Άλλωστε ο Χριστός είχε ξεσπάσει εναντίον των εμπόρων έξω από τον Ναό και η οργή του έπιανε και αυτούς που επέτρεπαν την εμπορική δραστηριότητα στον οίκο του κυρίου.

Ο κόσμος που επικροτούσε το Λόγο Του και τον ακολουθούσε μαζικά τρόμαζε το ιερατείο, που επιθυμούσε την απόλυτη υποταγή και δεν δεχόταν καμία αμφισβήτηση. Ο Καϊάφας κατηγόρησε τον Χριστό για βλασφημία, αλλά ο ρωμαϊκός νόμος δεν προέβλεπε κάποια τιμωρία για τέτοια αδικήματα μονοθεϊστικών θρησκειών.

Ο Πιλάτος, πολύ φυσιολογικά, δεν δέχτηκε να καταδικάσει σε θάνατο κάποιον για τα μη αδικήματα που του απέδιδαν οι αρχιερείς. Ο Καϊάφας τότε τροποποίησε την κατηγορία και τόνισε ότι ο Χριστός αυτοαποκαλούνταν «Βασιλιάς της Ιουδαίας», γιατί σκόπευε να επαναστατήσει εναντίον των Ρωμαίων και να κυριεύσει ο ίδιος την Ιουδαία.

Ο Πιλάτος, με την εμπειρία που είχε, δεν πείστηκε ότι ο κατηγορούμενος ήταν ένοχος, αλλά αντιλήφθηκε την πολιτική ανάγκη και τον αναπόφευκτο συμβιβασμό με το ιερατείο, που τακτικά συνεργάζονταν μαζί του για τα συμφέροντα της Ρώμης. Έτσι έδωσε τη διαταγή εκτέλεσης. Η καριέρα του Καϊάφα τελείωσε το 36 μ.Χ. Ο Πιλάτος επιτέθηκε εναντίον Ιουδαίων προσφύγων, γιατί πίστευε ότι οργάνωναν εξέγερση εναντίον των Ρωμαίων. Έπειτα από διαμαρτυρίες, ο κυβερνήτης της Συρίας, Βιτέλιος, απέλυσε τον επίτροπο και τον συνεργάτη του, τον Καϊάφα. Βέβαια η εξουσία παρέμεινε στα χέρια της οικογένειας, αφού τον αντικατέστησε ο κουνιάδος του, Ιωνάθαν.

Ο θρύλος λέει ότι μετά την Ανάσταση του Χριστού ο τότε Ρωμαίος αυτοκράτορας Τιβέριος κάλεσε τον Πόντιο Πιλάτο και τον Καϊάφα στη Ρώμη για να απολογηθούν. Όμως το πλοίο που τους μετέφερε ναυάγησε στα ανοικτά της Κρήτης. Ο Ιουδαίος αρχιερέας κατόρθωσε μεν να φτάσει στην Κρήτη, αλλά αρρώστησε και πέθανε στα χώματά της.

Λέγεται ότι οι Κρητικοί προσπάθησαν 7 φορές να τον θάψουν αλλά μάταια: το επόμενο πρωί τον έβρισκαν έξω από το χώμα. Δηλαδή η γη τον ξερνούσε άλιωτο και «μαύρο σαν τον Κάη (Κάιν), για το μεγάλο κακό πώκαμε, που καταδίκασε τον Χριστό», όπως γράφει ο Νικόλαος Πολίτης. Τότε μαζεύτηκαν οι ντόπιοι σε ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο (κοντά στην αρχαία Κνωσό) για να λύσουν το ζήτημα. Με κατάρες και βλαστήμιες τον κατάχωσαν κάτω από ένα σωρό με πέτρες κτίζοντας από πάνω ένα βαρύ μνήμα.

Το σημείο της ταφής ονομάστηκε «του Καγιάφα το μνήμα». Θεωρούνταν καταραμένο και οι περαστικοί έριχναν πέτρες πάνω του και ξεστόμιζαν αναθέματα. Σύμφωνα με την παράδοση, το κτίσμα του τάφου σωζόταν μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, οπότε και καταστράφηκε προκειμένου να κατασκευαστεί ο δημόσιος δρόμος από το Ηράκλειο στις Αρχάνες και την Πεδιάδα.

Ο Τάφος της οικογένειας του Καϊάφα

Πάντως, το 1990 αρχαιολόγοι ανακάλυψαν 4 χιλιόμετρα έξω από την Ιερουσαλήμ (στο Abu Tor) έναν οικογενειακό τάφο, ο οποίος περιείχε δύο οστεοφυλάκια. Η επιγραφή που τα συνόδευε (γραμμένη στα αραμαϊκά) ήταν μια εκδοχή του ονόματος του Καϊάφα και άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο ο τάφος να ανήκε στην οικογένεια του Εβραίου αρχιερέα.

Το πραγματικό όνομα του Καϊάφα ήταν Ιωσήφ. Το «Καϊάφας» ήταν υποκοριστικό και σήμαινε «ο υποτάσσων» ή, κατ΄ άλλους «ο βράχος».

Αγία Μαρία η Μαγδαληνή 

Αγία Μαρία η Μαγδαληνή

Από μία μικρή πόλη στα δυτικά της λίμνης Γεννησαρέτ, νότια της Γαλιλαίας, τα Μάγδαλα, καταγόταν η Μαρία, η επιλεγόμενη Μαγδαληνή. Αναφέρεται από διάφορους συγγραφείς η παράδοση δυτικής προέλευσης, ότι η αμαρτωλή γυναίκα και πόρνη, που έπλυνε με μύρο τα πόδια του Χριστού και τα σκούπισε με τα μαλλιά της στο επεισόδιο του κατά Λουκά Ευαγγελίου, ήταν η Μαγδαληνή.

Ωστόσο πρόκειται για μια παρεξήγηση που διαιώνισαν ζωγράφοι της Δύσης, απεικονίζοντας αυθαίρετα τη Μαγδαληνή ως κοινή γυναίκα με τα μαλλιά λυτά. Με αφορμή κάπια Απόκρυφα Ευαγγέλια, ορισμένοι σύγχρονοι συγγραφείς αναφέρθηκαν στον νεανικό έρωτα του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή. Ανάμεσά τους οι Νίκος Καζαντζάκης (Τελευταίος Πειρασμός) και Ερνεστ Χέμινγουεϊ (Σήμερα Παρασκευή).

Η ορθόδοξη παράδοση μαρτηρεί ότι η Μαγδαληνή, μετά την Ανάληψη, ακολουθεί στην Εφεσο τον αγαπημένο μαθητή του Ιησού, Ιωάννη. Εκεί δίδαξε το Ευαγγέλιο και εκεί πέθανε. Απο την Εκκλησία μας αναγνωρίστηκε Αγία και εορτάζει στις 22 Ιουλίου εκάστου έτους. 

Tο άφθαρτο χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής βρίσκεται στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους. Από τα πολλά θαύματα που κάνει μέχρι σήμερα η Αγία Μαρία, θεωρείται και τιμάται από τους αδελφούς σαν δεύτερη Κτητόρισσα της Ιεράς Μονής.

Άγιος Σίμων ο Κυρηναίος 

Σχετική εικόνα

Ο Σίμων ο Κυρηναίος ήταν ο άνθρωπος που υποχρεώθηκε από τους Ρωμαίους να φορτωθεί τον σταυρό του Χριστού. Πολλοί αναλυτές λένε ότι επιλέχθηκε επειδή έδειξε συμπόνια στον Ιησού.

Η γενέτειρά του Κυρήνη τοποθετείται στη Βόρεια Αφρική. Ο Σίμων φέρεται ως ο πρώτος Αφρικανός χριστιανός άγιος.

Ωστόσο, η Κυρήνη ήταν μια ιουδαϊκή κοινότητα, όπου είχαν εγκατασταθεί 100.000 Παλαιστίνιοι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου του Σωτήρος (323-285 π.Χ.). Διέθεταν, επίσης, μια συναγωγή στην Ιερουσαλήμ, όπου συγκεντρώνονταν σε μεγάλους εορτασμούς, όπως το Πάσχα. Σύμφωνα με την παράδοση, οι γιοι του, Αλέξανδρος και Ρούφος, έγιναν ιεραπόστολοι. Πολλοί, επίσης, συνδέουν το όνομα του Σίμωνα με τους άνδρες που κήρυξαν το Ευαγγέλιο στους Ελληνες.

Άγιος Λάζαρος 

Η Ανάσταση του Λαζάρου

Η Ανάσταση του Λαζάρου

Ο Λάζαρος καταγόταν από τη Βηθανία και ήταν αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας. Ήταν φίλος του Ιησού Χριστού (Ιωάν. ια΄5,36, Μτθ. κα΄17, Μάρκ. ια΄11) και αναστήθηκε από τους νεκρούς από τον Κύριο. Η έγερση του Λαζάρου εξιστορείται με λεπτομέρεια από τον Ιωάννη στο ιε΄κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Πολλοί ορθολογιστές βλέπουν στη διήγηση της ανάστασης αυτής απλώς ένα “σύμβολο πνευματικής ανόρθωσης του αμαρτωλού” και τίποτε περισσότερο.

Όμως σε τέτοιες σκέψεις αντιτάσσονται κάποιες λεπτομέρειες της περιγραφής του γεγονότος από τον Ευαγγελιστή, που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την κυριολεκτικότητα των λόγων του. Έτσι η πόλη Βηθανία (15 στάδια από τα Ιεροσόλυμα), ο χρόνος (νεκρός τετραήμερος), ο φόβος της δυσοσμίας, η περιγραφή του μνημείου, των ενταφίων σπαργάνων, η συναισθηματική αντίδραση του Κυρίου, η παρουσία Σαδδουκαίων (που δεν πίστευαν στην ανάσταση), καθώς και εχθρών του Κυρίου, που ήθελαν να φονεύσουν τον ίδιο τον Ιησού, αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο Ιωάννης ομιλεί περί πραγματικού μεν, συνταρακτικού δε, γεγονότος.

Ο Λάζαρος, μετά την ανάστασή του, γύρω στο 30-33 μ.Χ. έφυγε από τη Βηθανία κι ήρθε στη Λάρνακα της Κύπρου. Εδώ τον συνήντησαν οι απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας, όταν μετέβαιναν από τη Σαλαμίνα στην Πάφο, και τον χειροτόνησαν επίσκοπο της Εκκλησίας, που ίδρυσε ο ίδιος. Τα τριάντα χρόνια της ζωής του αγίου Λαζάρου μετά την έγερση του από τον Κύριο στη Βηθανία αναφέρει ό άγιος Έπιφάνιος Κύπρου λέγοντας: «Εν παραδόσεσιν εύρομεν ότι τριάκοντα ετών ην τότε ό Λάζαρος, ότε έγήγερται μετά δε το αναστήναι αυτόν άλλα τριάκοντα έζησε καί ούτω προς Κύριον έξεδήμησε κοιμηθείς».

Για τριάντα χρόνια παραμονής του αγίου στον επισκοπικό θρόνο Κιτίου αναφέρει και ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης στις “Κατηχήσεις”. Ή παράδοση του λαού αναφέρει ότι ό άγιος Λάζαρος τα τριάντα χρόνια πού έζησε μετά την ανάστασή του ήταν αγέλαστος, όχι γιατί δεν είχε χάρη Θεού, αφού ανάμεσα στα αγαθά πού αυτή παρέχει στους πιστούς με το Πανάγιο Πνεύμα είναι «χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότης» (Γαλ. ε’ 22), αλλά γιατί τα μάτια του είδαν τη ατέλειωτη καταδίκη των αμαρτωλών στην τετραήμερη παραμονή του στον Άδη. Λέγεται μάλιστα ότι γέλασε μόνο μία φορά, όταν είδε κάποια γυναίκα να κλέβει ένα πήλινο αγγείο (τσούκα) καί το σχολίασε χαμογελώντας καί λέγοντας: «Πηλός κλέβει πηλόν», δηλαδή ό χωμάτινος άνθρωπος κλέβει κάτι το χωμάτινο, το ευτελές, αγνοώντας ότι «η ημερα Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτι έρχεται» (Α’ Θεσ. ε’ 2). Η παράδοση των Δυτικών ότι ο Λάζαρος έδρασε ως ιεραπόστολος στην Προβηγκία και χρημάτισε επίσκοπος Μασσαλίας ανάγεται στον 12ο αιώνα.

Μετά τη δεύτερη κοίμηση του, πού συνέβη οτίς 16 “Οκτωβρίου σύμφωνα με κώδικα των Καυσοκαλυβίων, ο Άγιος Λάζαρος ετάφη σε μαρμάρινη λάρνακα, ή οποία σύμφωνα με το Συναξαριστή της Κωνσταντινουπόλεως έφερε την επιγραφή: «Λάζαρος ό τετραήμερος καί φίλος του Χριστού».

Στόν κώδικα των Καυσοκαλυβίων στις 16 Όκτωβρίου αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι είναι άτοπο να μην εορτάζεται ιδιαίτερα ένα τόσος μεγάλος άγιος, αφού η ανάσταση του από τον Κύριο (όπως καί ή ψηλάφηση του Χρίστου από τον απόστολο Θωμά) δεν είναι εορτές των άγιων, αλλά είναι δεσποτικές εορτές. Η 16η Οκτωβρίου συνδέθηκε με την ημερομηνία ανακομιδής του τιμίου του λειψάνου, που έγινε στα χρόνια της βασιλείας του Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού, (890 μ.Χ). Αυτή εορτάζεται στις 17 Όκτωβρίου. Η ανάσταση δε του Λαζάρου εορτάζεται το γνωστό «Σάββατο του Λαζάρου». Με στοργή κι αγάπη διηύθυνε ο άγιος την Εκκλησία του Κιτίου μέχρι τέλους της ζωής του.

Άγιος Εκατόνταρχος Λογγγίνος 

Αποτέλεσμα εικόνας για λογγίνος εκατόνταρχος

Στα ορθόδοξα Ευαγγέλια, ο Ρωμαίος στρατιώτης που τρύπησε με τη λόγχη την πλευρά του σταυρωμένου Χριστού, δεν έχει όνομα. Κατείχε το αξίωμα του Εκατόνταρχου στον ρωμαϊκό στρατό και έτσι αποκαλείται στα Ευαγγέλια. Ονοματίζεται μόνο στο απόκρυφο Ευαγγέλιο του Νικόδημου ως «Λογγίνος», η λατινική εκδοχή της ελληνικής λέξης «λόγχη».

Ο Λογγίνος καταγόταν από την Καππαδοκία και υπηρετούσε στον ρωμαϊκό στρατό, υπό τον Πόντιο Πιλάτο. Ήταν επικεφαλής της ομάδας που επιτηρούσε τον βασανισμό και τη σταύρωση του Χριστού. Όταν του ζητήθηκε να εξετάσει αν ο Χριστός ήταν πράγματι νεκρός, ο Λογγίνος  τρύπησε με τη λόγχη τα πλευρά του και απ’ την πληγή έτρεξε αίμα και νερό. Οι σταγόνες έσταξαν στο πρόσωπο του Εκατόνταρχου και θεράπευσαν το πρόβλημα όρασης που τον ταλαιπωρούσε. Τότε, σύμφωνα με τους Ευαγγελιστές, αναφώνησε: «Αληθώς ο άνθρωπος ούτος, Υιός ήν Θεού».

Ο Λογγίνος διατάχθηκε να φρουρήσει τον τάφο του Χριστού, με τους άντρες του και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας σε άλλο ένα στιγμιότυπο που θα του έμενε αξέχαστο, την Ανάσταση. Οι Αρχιερείς δωροδόκησαν τους φρουρούς για να αποκρύψουν το συνταρακτικό γεγονός που υπονόμευε τόσο την εξουσία τους.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Εκατόνταρχος αρνήθηκε να πει ψέματα, απέρριψε τα αργύρια των Αρχιερέων και παραιτήθηκε από τον στρατό. Βαπτίστηκε χριστιανός και επέστρεψε στην Καππαδοκία, για να μεταδώσει το μήνυμα του χριστιανισμού. Τον συντρόφευσαν κι άλλοι δύο στρατιώτες, που πίστεψαν στα θαύματα του Χριστού. Όμως οι Ιουδαίοι Αρχιερείς δεν μπορούσαν να αφήσουν τέτοια προσβολή ατιμώρητη. Απευθύνθηκαν στον Αυτοκράτορα της Ρώμης, Τιβέριο και κατηγόρησαν τον Λόγγινο ότι πρόδωσε τη Ρώμη και τάχθηκε υπέρ του παράφρονα που αυτοαποκαλούνταν Βασιλιάς της Ιουδαίας.

Ο Τιβέριος διέταξε τον επίτροπο της περιοχής, Πόντιο Πιλάτο, να τιμωρήσει παραδειγματικά τον αποστάτη. Ο Πιλάτος έστειλε ομάδα στρατιωτών εναντίον του, οι οποίοι έφτασαν βράδυ έξω από την οικεία του πρώην Εκατόνταρχου. Δεν γνώριζαν ότι ο άντρας που στεκόταν μπροστά τους ήταν ο στόχος τους και του ζήτησαν να τους κατευθύνει προς το σπίτι του Λόγγινου. Ο οικοδεσπότης τους καλωσόρισε και τους ετοίμασε φαγητό.

Οι στρατιώτες αποκάλυψαν ότι ταξίδεψαν για να σκοτώσουν τον προδότη Λόγγινο και τους δύο συντρόφους του. Ο Λογγίνος, ατάραχος, τους βεβαίωσε ότι θα τους έστελνε στο σπίτι που αναζητούσαν και τους προέτρεψε να μείνουν μαζί του για δύο μέρες, μέχρι να επιστρέψουν και οι άλλοι δύο στρατιώτες που έψαχναν. Οι μέρες πέρασαν, οι σύντροφοι έφτασαν και ήρθε η ώρα για την αποκάλυψη. Οι στρατιώτες έμειναν έκπληκτοι, όταν ο γενναιόδωρος οικοδεσπότης τους αποδείχθηκε πως ήταν «ο άτιμος Εκατόνταρχος που πρόδωσε τη Ρώμη». Ακόμα περισσότερο παραξενεύτηκαν με την ειλικρίνεια του άντρα, που δεν προσπάθησε να αποφύγει το θάνατο. Του ζήτησαν το λόγο και ο Λογγίνος απάντησε ότι ανυπομονούσε να μαρτυρήσει για την πίστη του. Έτσι κι έγινε. Οι στρατιώτες με βαριά καρδιά, εκτέλεσαν τις διαταγές τους, αποκεφάλισαν τον Εκατόνταρχο και τους συντρόφους και πήγαν τα κεφάλια στον Πιλάτο, ως απόδειξη θανάτου. Ο Πιλάτος πέταξε περιφρονητικά τα κεφάλια απ’ το παράθυρο σε μια χωματερή.

Χρόνια μετά, μία τυφλή γυναίκα ξέθαψε το κεφάλι του Λόγγινου και όταν το ακούμπησε, η τύφλωσή της θεραπεύτηκε. Ο Λογγίνος αγιοποιήθηκε και γιορτάζεται από την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία. Η μνήμη του τιμάται στις 16 Οκτωβρίου.

Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Νικόδημου, ο Λογγίνος τιμωρήθηκε για τον τραυματισμό του Χριστού και φυλακίστηκε σε μια σπηλιά, όπου ένα λιοντάρι κατασπάραζε το κορμί του κάθε βράδυ και κάθε μέρα γιατρευόταν, για να επαναληφθεί το μαρτύριο….

Αγία Πρόκλα σύζυγος του Πιλάτου

Αγία Πρόκλα σύζυγος του Πιλάτου

Στο 27ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου ανάμεσα στις σκηνές της δίκης του Ιησού γίνεται αναφορά και στην σύζυγο του Ποντίου Πιλάτου η οποία λίγο πριν εκείνος νήψει τας χείρας του, του έστειλε μήνυμα για ένα όνειρο που είδε. «Καθημένου δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ βήματος ἀπέστειλε πρὸς αὐτὸν ἡ γυνὴ αὐτοῦ λέγουσα· Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ ἐκείνῳ· πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ’ ὄναρ δι’ αὐτόν» γράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος.

Όπως θα λέγαμε στα νέα ελληνικά «Όπως εκείνος καθόταν στη δικαστική του έδρα, η γυναίκα του, του έστειλε με κάποιον ετούτο το μήνυμα: ΄΄Μην κάνεις κάτι εναντίον αυτού του αθώου, γιατί πολύ ταλαιπωρήθηκα απόψε στ’ όνειρό μου εξαιτίας του΄΄»

Σύμφωνα με την παράδοση η γυναίκα εκείνη είχε δει στο όνειρο της έναν άγγελο ο οποίος της είχε αποκαλύψει πως ο Ιησούς ήταν αθώος.

Ενώ ο σύζυγός της δεν ανέλαβε την ευθύνη να ελευθερώσει τον Χριστό, φοβούμενος τους Ιουδαίους, η σύζυγος του Πρόκλα, μετά τον φρικτό θάνατο του Πιλάτου, προσήλθε στη Χριστιανική πίστη και αφού έζησε με αγαθότητα και ευσέβεια, παρέδωσε το πνεύμα της ειρηνικά. Πριν, ονομαζόταν Κλαυδία. Εορτάζει στις 27 Οκτωβρίου

Έρευνα, συγκέντρωση, επεξεργασία, επιμέλεια και παράθεση υλικού Χώρα Του Αχωρήτου

Πηγές:

https://pneymatiko.wordpress.com/2009/04/18/%CF%8E%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CE%BE%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B1-%CE%AD%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%BE/

http://www.mixanitouxronou.gr/annas-ke-kaiafas-i-ikogeniokratia-ton-archiereon-o-petheros-ke-o-gampros-tou-pou-dikasan-ton-christo/

http://www.mixanitouxronou.gr/agios-longinos-o-romeos-ekatontarchos-pou-tripise-me-ti-logchi-ta-plevra-tou-christou-egine-agios-ke-martiras/

http://aktines.blogspot.gr/2013/04/blog-post_6763.html, Ο Άγιος Λάζαρος, ο τετραήμερος του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

https://bimag.gr/pou-tafhke-epta-fores-o-kaiafas/

http://www.apologitis.com/gr/ancient/istorikotita.htm

http://www.mixanitouxronou.gr/pontios-pilatos-o-romeos-pou-ematokilise-polles-fores-tous-evreous-pia-itan-i-diaploki-tou-me-tous-archieris/

http://www.newsbeast.gr/portraita/arthro/808030/o-anapofasistos-kakos-ton-paterikon-keimenon-podios-pilatos

http://www.athensmagazine.gr/article/retromania/231348-pontios-pilatos-olh-h-alhtheia-gia-thn-zwh-kai-ton-thanato-toy-anthrwpoy-poy-stayrwse-ton-xristo

http://www.saint.gr/2663/saint.aspx

http://orthodoxia.info/news/%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%B6%CF%85%CE%B3%CE%BF%CF%83-%CF%80%CE%B9%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85/

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments