Οδοιπορικό στην Ιερά Μονή Στομίου Κόνιτσας, το μοναστήρι που αναστύλωσε και μόνασε ο Άγιος Παΐσιος

Κόνιτσα Παίσιος.

Σταθμός στην ζωή του Αγίου Παϊσίου ήταν η Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου στο Στόμιο Κονίτσης.

Εκεί ο όσιος παρέμεινε επί τετραετία, και άφησε πνευματικό έργο, το οποίο οικοδόμησε και ενίσχυσε τον λαό της Κόνιτσας. Μάλιστα, θεωρείται ο ανακαινιστής της Μονής, αφού ο ίδιος με προσωπικό μόχθο κατάφερε και την αναστήλωσε, κουβαλώντας ακόμα και με τα χέρια βαριά φορτία από κάτω από το ποτάμι, κινητοποιώντας και ευαισθητοποιώντας τους αγαθούς κατοίκους των γύρω χωριών, συγκεντρώνοντας εισφορές που του έστελνε η Παναγιά με ευσεβείς ανθρώπους, μαζεύοντας εργάτες, φτιάχνοντας ο ίδιος κουφώματα, πατώματα, στέγες, σαν μαραγκός.

moni_stomiou_25

-Κα! αυτό το σχέδιο, ρε λεβέντη, δεν πραγματοποιήθηκε. Αντί να πάω στα Κατουνάκια βρέθηκα στο μοναστήρι του Στομίου της Κόνιτσας. Με ανάγκασε ένα σημαντικό γεγονός, πού μου συνέβηκε. Ένα βράδυ ήμουν στο κελί και προσευχόμουν. Περί τα μεσάνυχτα ξάπλωσα, για να ησυχάσω. Ήμουν αρκετά κουρασμένος. Όταν χτύπησε το σήμαντρο για την ακολουθία, με ξύπνησε, άλλα δεν μπορούσα να σηκωθώ. Μια δύναμη με κρατούσε καθηλωμένο στο κρεβάτι. Έτσι έμεινα μέχρι το μεσημέρι της νέας μέρας. Προσευχόμουν, σκεφτόμουν, αλλά δεν μπορούσα να σηκωθώ. Κατάλαβα ότι κάτι μου συνέβαινε εκ Θεού. Εκεί στο κρεβάτι μου έγινε ή αποκάλυψη. Φανερώθηκαν μπροστά μου, σαν σε τηλεόραση, απ” τη μια μεριά τα Κατουνάκια και από την άλλη το μοναστήρι του Στομίου. Αμέσως προσήλωσα τα μάτια μου στα Κατουνάκια, τα όποια έβλεπα με πολύ πόθο. Συγχρόνως άκουσα και τη φωνή της Παναγίας, πού μου έλεγε: «Δεν θα πάς στα Κατουνάκια. Θα πάς στο μοναστήρι του Στομίου». Τότε αμέσως είπα: «Παναγία μου, εγώ έρημο σου ζητούσα κι εσύ με στέλνεις στον κόσμο;». Έτσι το 1968 πήγα στην Κόνιτσα και επί τέσσερα χρόνια προσπαθούσα να ανακαινίσω το εγκαταλειμμένο μοναστήρι της Στομιώτισσας.

moni_stomiou_20

Τοποθεσία

Η Ι.Μ. Παναγίας Στομίου, γνωστή και ως Παναγιά η Στομιώτισσα, είναι χτισμένη στη νότια όχθη της χαράδρας του Αώου, μεταξύ των βουνών Τύμφη και Τραπεζίτσα σε ένα ύψωμα με μαγευτική θέα μέσα στον Εθνικό Δρυμό Βίκου.

Η αρχική Μονή (15ος – 16ος αιώνας) βρισκόταν στη θέση Παλιομονάστηρο, στη βόρεια όχθη του ποταμού.

Η προσωνυμία (Στομίου) αναφέρεται πιθανότατα στη φυσική διαμόρφωση της περιοχής, που σαν στόμιο ανοίγεται προς τη χαράδρα.

Η πρόσβαση γίνεται με τα πόδια μέσω Κόνιτσας, ακολουθώντας για μιάμιση ώρα περίπου τη διαδρομή στη δεξιά (νότια) όχθη του Αώου, από το ύψος της παλιάς γέφυρας μέσα στην επιβλητική χαράδρα του ποταμού και ανάμεσα σε πυκνές δασωμένες πλαγιές.

Ιστορικό

Η Ιερά Μονή Στομίου ιδρύθηκε αρχικά το 1412 ή κατά άλλους το 1590. Στη σημερινή της θέση μεταφέρθηκε το 1774 από τον Ηγούμενο Κωνσταντίνο.
Κατά την παράδοση, αιτία της μετεγκατάστασης υπήρξε το θαυμαστό γεγονός της μετακίνησης της εικόνας της Παναγίας στη σημερινή θέση. Από την αρχική Μονή μεταφέρθηκαν τμήματα του τέμπλου, εικόνες και λείψανα αγίων.

Η Μονή γνώρισε ακμή και απέκτησε μεγάλη περιουσία. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή με αγαθοεργίες και συστηματική οικονομική στήριξη σχολείων.

Το 1798 με Σουλτανικό φιρμάνι, το Στόμιο ορίζεται ως τμήμα της κοινότητας Βρυσοχωρίου (Λεσινίτσας). Με την απόφαση αυτή φαίνεται δε συμμορφώθηκαν οι τότε αρχές της Κονίτσης και έτσι το 1812 ο Αλή Πασάς, δεχόμενος τις συνεχείς διαμαρτυρίες της κοινότητας Βρυσοχωρίου, στέλνει στον ηγούμενο της Μονής το παρακάτω μήνυμα:

«Καλόγηρε Παπά Λαυρέντιε
Άμα λάβεις το μπουγιουρτί μου αυτό, να παραδώσεις αμέσως το Μοναστήρι στους Λεσιντσιώτες και να είναι δικό των. Διότι σύμφωνα με το φιρμάνι του Πολυχρονεμένου μας Σουλτάνου, που έχουν, και τη Κόνιτσα να έγραφε θα ήταν δική των. Αν δε το κάμεις, θα σε φάει το μαύρο φίδι με τις σιδερένιες μύτες.
Όχι άλλο. Αλή Πασάς Ιωάννινα, Ιουλίου 5, 1812».

Το γράμμα αυτό του Πασά των Ιωαννίνων προς τον ηγούμενο του Μοναστηριού, το βρήκαμε στο βιβλίο του Νικολάου Εξάρχου «το Βρυσοχώρι Ζαγορίου». Εκεί δημοσιεύεται, μεταφρασμένο φέροντας και τη σχετική βεβαίωση για τη ορθή αντιπαραβολή από το Πρωτοδικείο Ιωαννίνων το 1916 και το Σουλτανικό φιρμάνι του 1798 που προαναφέραμε.

Στο ίδιο βιβλίο διαβάζουμε επίσης ότι ο ηγούμενος του Μοναστηριού μόλις έλαβε το γράμμα παρέδωσε αμέσως τα κλειδιά της Μονής στους Βρυσοχωρίτες.

Λίγο καιρό αργότερα, με τη παρέμβαση και του τότε επισκόπου Κονίτσης, τα δυο αντιμαχόμενα μέρη ήρθαν σε κάποιον συμβιβασμό.

Οι Κονιτσιώτες πήραν το Μοναστήρι και τα γύρω κτίσματα και οι Βυσοχωρίτες τα βοσκοτόπια της Μονής.
Αμέσως όμως μετά τον θάνατο του Αλή οι αμφισβητήσεις και οι διαμάχες μεταξύ των δυο κοινοτήτων ξεκίνησαν και πάλι.

Σε δικαστικές διαμάχες που έγιναν τον 20ο αιώνα, αρχικά δικαιώθηκαν οι Βρυσοχωρίτες αλλά η υπόθεση έκλεισε οριστικά το 1960 όταν και τελεσίδικα η Μονή πέρασε στη κυριότητα της Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης.

Στο διάστημα από το 1923 μέχρι και το 1958 ήταν ουσιαστικά έρημη, έχοντας υποστεί καταστροφές, με σημαντικότερη την πυρπόλησή της από τους Γερμανούς το 1943, από την οποία διασώθηκε μόνο το Καθολικό. Το 1956 ξεκίνησε μια πρώτη προσπάθεια αποκατάστασης, ενώ πρόσφατα επισκευάστηκε το 1989.

Από τις σημαντικές μορφές που μόνασαν στη Μονή ήταν ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο οποίος, στο διάστημα που έμεινε εκεί (1958-1962), κατάβαλε -με τη συνδρομή επιτρόπων και άλλων- σημαντική προσπάθεια για την αποκατάστασή της.

Τέλος, σύμφωνα με κάποιες ενθυμίσεις, μεταξύ των αφιερωτών της Μονής συγκαταλέγεται και ο γνωστός ληστής Νταβέλης, ο οποίος φέρεται να ενίσχυσε οικονομικά την οικοδόμηση του εξωτερικού περιβόλου.

Η Μονή Στομίου είναι σήμερα ενεργό ανδρικό μοναστήρι, υπαγόμενο  στην Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης και είναι ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Διαθέτει 11 καινούρια κελλιά, καθώς και το Καθολικό –σταυρεπίστεγη βασιλική με τρούλο- το οποίο είχε διασωθεί από την πυρκαϊά του 1943.

Το εσωτερικό του ναού κοσμείται με ξυλόγλυπτο τέμπλο, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν τμήματα του παλαιότερου τέμπλου και οι λίγες βυζαντινές εικόνες που μεταφέρθηκαν από την παλαιά Μονή.

Στα κειμήλιά της περιλαμβάνονται επίσης παλαιά λειτουργικά βιβλία καθώς και λείψανα αγίων (Μ. Βασιλείου, Ι. Χρυσοστόμου, Αγ. Κοσμά του Αναργύρου, Σαμωνά μάρτυρος και ομολογητού, Αγ. Νείλου και Οσίου Αλυπίου του Κιονίτου).

Τα τελευταία χρόνια στο μοναστήρι έχουν ξεκινήσει πολλές εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης των κτιρίων, η δε στέγη του Καθολικού καλύφθηκε από φύλλα μολύβδου.

Η Ιερά Μονή της Παναγίας Στομίου πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου (Γενέσιον της Θεοτόκου) με μεγάλη συμμετοχή πιστών.

Ο Άγιος στη Μονή Στομίου Κονίτσης 

7ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΟΜΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ἄρχισε τήν ἀνακαίνιση τοῦ καµένου Μοναστηριοῦ, χωρίς νά ἔχη τά ἀπαραίτητα χρήµατα καί ὑλικά. Ἀγόρασε ξυλεία καί µόνος ἔκανε πόρτες, παράθυρα, στασίδια, τραπέζια καί ὅ,τι ἄλλο χρειαζόταν. Ἐπίσης ἄλλαξε τήν σκεπή τῆς Ἐκκλησίας, ἔκανε Κελλιά γιά µοναχούς, Ἀρ- χονταρίκι, στέρνα καί ἄλλα ἔργα. Αὐτός ἀνέστησε τό κατεστραµµένο Μοναστήρι µέ πολλούς κόπους. Ἦταν ἄρρωστος ἀλλά καί νηστευτής. Τή νηστεία δέν τήν χαλοῦσε ποτέ».

Κάποτε µετέφερε τά ἅγια Λείψανα καί εἶχε τήν λειψανοθήκη δεµένη µέ λουριά ἀπό τούς ὤµους του. Σέ ἕνα σηµεῖο τοῦ δρόµου, πού λέγεται «Μεγάλη Σκάλα», κό- πηκε τό λουρί καί ἔπεσε ἡ λειψανοθήκη στόν γκρεµό. Ὁ Γέροντας ἀπό τόν πόθο καί τήν εὐλάβεια πρός τά ἅγια Λείψανα, χωρίς νά ὑπολογίση τόν ἑαυτό του καί χωρίς τόν παραµικρό δισταγµό, πήδησε ἀµέσως στόν γκρεµό γιά νά τά προλάβη. Κατρακυλοῦσε ἡ λειψανοθήκη καί χτυποῦσε στά βράχια. Τελικά ὁ ἴδιος διαφυλά- χθηκε, χάριτι Θεοῦ, σῶος˙ δέν ἔπαθε τίποτε, οὔτε γρατσουνιά! Ἡ λειψανοθήκη µέ τά ἅγια Λείψανα ἔµειναν ἐπίσης ἄθικτα, ἐνῶ ὁ µεταλλικός κορβανᾶς πού ἦταν προσαρµοσµένος στήν λειψανοθήκη εἶχε κατατσαλακωθῆ ἀπό τά χτυπήµατα. Ἦταν τόσο βαθύς καί ἀπότοµος ὁ γκρεµός πού ἦταν ἀδύνατο νά ξανανεβῆ ὁ Γέ- ροντας. Γιά νά βγῆ στό µονοπάτι, βάδιζε πολλή ὥρα µέσα στό ποτάµι.

Νήστευε αὐστηρά καί δουλαγωγοῦσε µέ κάθε τρόπο τό εὔθραυστο σῶµα του, παρ᾿ ὅτι ἔκανε θεραπεία µέ ἐνέσεις. Κάποιες φορές µέ ἕνα ποτήρι νερό περνοῦσε ὅλο τό ἡµερονύκτιο. Ἄν καί καλλιεργοῦσε στόν κῆπο τοῦ Μοναστηρι- οῦ κηπευτικά πολλῶν εἰδῶν, ἡ συνηθισµένη τροφή του ἦταν τσάϊ µέ παξιµάδι ἤ καρύδια κοπανισµένα. Ἀναφέρει ἡ κυρία Πηνελόπη Μπαρµπούτη: «Στόν κῆπο πήγαινε ξυπόλυτος καί τό βράδυ καθάριζε τά ἀγκάθια ἀπό τά πόδια του. Ἕνα παξιµάδι ἔτρωγε τό πρωΐ καί ἕνα τό βράδυ. Ἄλλοτε ἔπινε σκέτο τσάϊ. Δούλευε παρά πολύ. Δέν κοιµόταν σχεδόν καθόλου.

Προσπαθοῦσε νά µήν χαλάση τό χατήρι κανενός καί ἤθελε ὅλους νά τούς ἀναπαύη. Ποτέ δέν ἔλεγε ὄχι. Τά χέρια του εἶχαν κάνει ρόζους ἀπό τίς πολλές µετάνοιες. Τά πόδια του ἦταν µόνο κόκκαλα. Εἶχε πολ- λά προβλήµατα µέ τήν ὑγεία του». Τήν ἡµέρα ἐργαζόταν σκληρά καί τή νύχτα ἀγρυπνοῦσε. Μόνος του διάβαζε ὅλες τίς ἀκολουθίες, ὅπως εἶχε µάθει στό Ἅγιον Ὄρος. Παρ᾿ ὅλο πού τό Μοναστήρι ἦταν σέ ἔρηµο καί ἥσυχο µέρος, ὁ Γέροντας ἀπο- συρόταν ἐνίοτε σέ µιά σπηλιά. Πήγαινε τίς νύχτες καί ἔκανε ἀγρυπνίες µέ τό κοµποσχοίνι καί ἀναρίθµητες µετάνοιες. Ἦταν ὅµως ἀνήλια καί ἔσταζε νερό.

Προστάτης πτωχῶν καί ὀρφανῶν

Ἐκτός ἀπό τά κτισίµατα µεριµνοῦσε συγχρόνως καί γιά ὅσους εἶχαν ἀνάγκη. Καί αὐτοί ἦταν πολλοί. Στά χωριά τῆς Κόνιτσας ὑπῆρχε τότε µεγάλη φτώχεια, ἐγκατάλειψη, δυστυχία. Ὁ Γέροντας συγκέντρωνε ροῦχα, χρήµατα, τρόφιµα καί φάρµακα, τά ἔκανε δέµατα καί τά ἔστελνε σέ ἀνθρώπους πού στεροῦνταν. Στό ἔργο τῆς φιλανθρωπίας εἶχε ὡς βοηθούς εὐλαβεῖς γυναῖκες. Ὅσες εἶχαν τήν διάθεση τίς ἔστελνε νά ὑπηρετοῦν ἄτοµα ἀνήµπορα, κυρίως γεροντάκια, πού δέν εἶχαν κανένα συγγενῆ κοντά τους. Εἶχε πάρει ἄδεια ἀπό τήν ἀστυνοµία καί σέ κάθε γειτονιά τῆς Κόνιτσας εἶχε ἀφήσει ἀπό ἕνα κουµπαρά καί ὥρισε καί ἕναν ὑπεύθυνο. Ὑπῆρχε καί ἕνας ἐπί πλέον κουµπαράς ἔξω ἀπό τό Ἀστυνοµικό Τµῆµα. Ἔκανε ἐπιτροπή, ἡ ὁποία δι- αχειριζόταν τά χρήµατα, καί πρόσφεραν ἀνάλογα µέ τίς ἀνάγκες. Ἐνδιαφέρθηκε γιά φτωχά καί ὀρφανά παιδιά νά συνεχίσουν τίς σπουδές τους. Τά παρέπεµπε στά κατάλληλα πρόσωπα ἀλλά τά βοηθοῦσε καί ὁ ἴδιος οἰκονοµικά, ὅσο µποροῦσε. Πολλοί ἀπό αὐτούς εἶναι σήµερα ἐπιστήµονες καί εὐγνωµονοῦν τόν Γέροντα. Ἔδινε τά κτήµατα τῆς Μονῆς σέ φτωχές οἰκογένειες νά τά καλλιεργοῦν. Ἐνοί- κιο δέν ζητοῦσε. Τούς ἔλεγε, ἄν ἔχουν καλή σοδειά, νά προσφέρουν στό Μοναστήρι ὅ,τι ἤθελαν. Ἄν ἡ χρονιά δέν πήγαινε καλά, δέν ζητοῦσε τίποτε. Ὅσες φορές ἡ ἀδελφή του Χριστίνα πήγαινε ροῦχα ἤ τρόφιµα, δέν τά δεχό- ταν. Τῆς ἔλεγε νά τά πάη σέ οἰκογένειες, πού γνώριζε ὅτι στεροῦνταν.

Οἰκειότητα µέ τά ἄγρια ζῶα

moni_stomiou_27

Ἡ µεγάλη ἀγάπη τοῦ Γέροντα πρός τόν Θεό καί τήν εἰκόνα του, τόν ἄνθρω- πο, πληµµύριζε τήν καρδιά του καί τό ξεχείλισµά της ἀγκάλιαζε καί τήν ἄλο- γη κτίση. Ἰδιαίτερα ἀγαποῦσε τά ἄγρια ζῶα, καί αὐτά ἔνιωθαν τήν ἀγάπη του καί τόν πλησίαζαν. Ἕνα ἐλαφάκι ἐρχόταν καί ἔτρωγε ἀπό τά χέρια του. Τοῦ ἔκανε ἕνα σταυρό στό µέτωπο µέ µπογιά. Εἰδοποίησε τούς κυνηγούς νά µήν κυνηγοῦν κοντά στό Μοναστήρι καί νά προσέξουν αὐτό τό ἐλαφάκι µέ τόν σταυρό, ὅπου καί ἄν τό βροῦν, νά µήν τό χτυπήσουν. Ἀλλά δυστυχῶς, ἕνας κυνηγός περιφρονώντας τήν ἐντολή του, κάποια ἡµέρα εἶδε τό ἐλαφάκι καί τό σκότωσε. Ὁ Γέροντας στενοχωρήθηκε πολύ καί εἶπε µιά προφητεία πού ἐπαληθεύτηκε στό ἀκέραιο. Δέν ἀναφέρεται γιατί τό πρόσωπο αὐτό ζεῖ µέχρι σήµερα.

Στό δάσος γύρω ἀπό τό Μοναστήρι ζοῦν ἀρκοῦδες. Μιά συνάντησε ὁ Γέρο- ντας σέ στενό µονοπάτι, ἐνῶ ἀνέβαινε στό Μοναστήρι µέ ἕνα γαϊδουράκι φορτωµένο. Ἡ ἀρκούδα µαζεύτηκε στήν ἄκρη, γιά νά περάση ὁ Γέροντας. Αὐτός πάλι τῆς ἔκανε νόηµα µέ τό χέρι νά περάση πρώτη. «Καί αὐτή», διηγεῖτο χαριτολογώντας, «ἅπλωσε τό πόδι της καί µοὔπιασε τό χέρι, γιά νά περάσω ἐγώ». Τῆς εἶπε: «Αὔριο νά µήν ἐµφανισθῆς ἐδῶ κάτω, γιατί περιµένω κόσµο. Ἀλλοιῶς θά σέ πιάσω ἀπό τό αὐτί καί θά σέ δέσω µέσα στό παχνί». Ἔλεγε ὅτι ἡ ἀρκούδα ἔχει ἕναν ἐγωισµό. Ὅταν βρεθῆ σέ κίνδυνο, δείχνει ὅτι δέν φοβᾶται, ἀλλά µετά φεύγει τρέχοντας. Μιά ἀρκούδα ἐρχόταν συχνά, εἶχε ἐξοικειωθῆ µαζί του καί ὁ Γέροντας τήν τάιζε. Τίς ἡµέρες πού ἐρχόταν κόσµος στό Μοναστήρι ὁ Γέροντας τήν προειδοποιοῦσε νά µήν ἐµφανίζεται καί προκαλῆ ἔτσι φόβο στούς ἀνθρώπους. Ἡ ἀρκούδα µερικές φορές παρέβαινε τήν ἐντολή τοῦ Γέροντα, ἐµφανιζόταν ἀπροσδόκητα καί ὅσοι τήν ἔβλε- παν τρόµαζαν. Πολλοί τήν εἶχαν δεῖ˙ µεταξύ αὐτῶν καί ἡ Καίτη Πατέρα, ὅπως διηγήθηκε: «Ἀνέβαινα µιά νύχτα στό Μοναστήρι µέ φα- κό γιά νά προλάβω τήν θεία Λειτουργία. Ἄκουσα ἕναν θόρυβο, ἔρριξα τό φῶς καί εἶδα ἕνα ζῶο κάτι σάν σκυλί µεγάλο. Μέ ἀκολούθη- σε καί, ὅταν ἔφθασα, ρώτησα τόν π. Παΐσιο, ἄν τό σκυλί εἶναι τοῦ Μοναστηριοῦ. Ἀπάντησε: «Σκυλί εἶναι αὐτό; Γιά κοίταξε καλά. Ἀρκούδα εἶναι».

Ὅταν εἶδε ὅτι τελείωσε ἡ ἀποστολή του στήν ἔρηµο τοῦ κόσµου, καί ἀφοῦ ξεπλήρωσε τό τάµα πρός τήν Παναγία, ἄφη- σε ὁριστικά τό Στόµιο στίς 30 Σε- πτεµβρίου 1962 καί ἀναχώρησε γιά τό Θεοβάδιστο Ὄρος Σινᾶ.

Έρευνα, συγκέντρωση, επεξεργασία και παράθεση Χώρα Του Αχωρήτου

Πηγές:

http://poimin.gr/iera-moni-stomiou-konitsis-sto-keli-tou-agiou-paisiou-binteo-foto/

https://eparxiakonitsas.wordpress.com/2013/09/26/%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B1-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85/

https://apeirosgaia.wordpress.com/2012/12/30/%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%BF%CF%85/

https://www.pemptousia.gr/2016/07/proskinima-stin-i-m-genethlion-tis-theotokou-sto-stomio-ke-sto-keli-tou-ag-paisiou/

http://trelogiannis.blogspot.gr/2015/07/4-f.html

https://monastiriakonitsis.gr/%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CF%82/%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%BF%CF%85/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C/

http://www.pantokrator.info/gr/logos/vivlia/005_g_paisios_o_asyrmatistis.pdf, ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924-1994), Ὁ Ἀσυρµατιστής τοῦ Στρατοῦ καί τοῦ Θεοῦ, του Σχη (ΤΘ) Καρακίσκου Δημητρίου

http://fathers.pblogs.gr/2009/04/437506.html

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments