Έτσι σώζονται τα παιδιά…

Τα παιδιά, ακόμα κι όταν είναι αγριεμένα, ακόμα κι όταν είναι άρρωστα, βλέπουν και πίσω από τον τοίχο, γιατί με την καρδιά βλέπουν. Έχουν καταπληκτικά λέιζερ και ξέρουν πότε νοιαζόμαστε για κείνα και πότε για τον εαυτό μας, για τον εγωισμό μας… και ανάλογα με αυτά που τούς δίνουμε η αγιάζουν η ξεπαγιάζουν… Ανάλογα με το πόσο ταπεινοί είμαστε η δεν είμαστε…

Για όλους μας υπάρχουν άλυτα προβλήματα που μας κρατάνε άγρυπνους… Προβλήματα που πρέπει να τα παραδώσουμε στο Θεό, και να Τον αφήσουμε να κάνει το έργο Του, χωρίς να παρεμβαίνουμε, παρά μόνο με προσευχή…

—Γέροντα, το παιδί μας φεύγει το βράδυ και γυρίζει το πρωί… όλη νύχτα έξω…

—Αυτή την περίοδο να σιωπάτε, έλεγε ο π. Πορφύριος.

Σιωπώσα παραίνεση… Μην τα προκαλείτε με λόγια. Αντί να μιλάτε σ’ αυτά, πέστε τα στην Παναγία… Γονατίστε και σπείρετε προσευχή…Κάποια μέρα η προσευχή αυτή θα καρπίσει…

Έλεγε ένας ώριμος άνθρωπος στον πατέρα Παΐσιο• «Οταν ήμουν νέος είχα απογοητευθεί απ’ όλα… απ’ τα σχολεία, απ’ τα πτυχία, από τα χρήματα, απ’ τη ζωη της νύχτας, απ’ την πολιτική, από την Εκκλησία… Ενας λόγος με κράτησε στη ζωη και δεν έβαλα τέρμα. Η μάνα μου. σήκωνε αμίλητη το βάρος μου… Έφευγα στις 11 από το σπίτι και την άφηνα γονατιστή… Γυριζα στις 5 το πρωι και την έβρισκα πάλι γονατιστή».

Καμιά αγάπη και καμιά δύναμη δεν είναι μεγαλύτερη από την προσευχή! Καμιά δύναμη δεν είναι ισχυρότερη απ την αγάπη που μεταλλάσσεται σε προσευχή! Προσεύχεσαι εδώ, και σώζεις το καράβι στον ωκεανό… Προσεύχεσαι εδώ, και σώζεις το παιδί σου από το στόμα των λύκων… Προσεύχεσαι εδώ, και σώζεις τα παιδιά του κόσμου που δεν έχουν μάνα να προσευχηθεί γι’ αυτά, και τα τρώει η νύχτα και η αμαρτία της…

Προσευχή… Υπομονή… Κλειστό στόμα… Η προσευχή της αγίας Εμμέλειας γέννησε τον Μεγα Βασίλειο και την αγία Μακρίνα. Η προσευχή της αγίας Νοννας γέννησε τον άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο. Η προσευχή της αγίας Ανθούσας γέννησε τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Η προσευχή της αγίας Ευβούλης γέννησε τον άγιο Παντελεήμονα. Η προσευχή της αγίας Ανθίας γέννησε τον άγιο Ελευθέριο. Η αγία Θεοδότη, με ειδωλολάτρη σύζυγο, ανέδειξε τα δυο παιδιά της ιατρούς ανάργυρους… τούς αγίους Αναργύρους Κοσμά και Δαμιανό. Η αγία Μόνικα 14 χρόνια έκλαιγε και προσευχόταν για το παιδί της… Πήγε στη Ρώμη για σπουδές, αμάρτησε, ασώτεψε, απόχτησε κι ένα εξώγαμο παιδί, και τελικά η προσευχή της τον γύρισε πίσω, τον οδήγησε στη μετάνοια. Μπήκε στην Εκκλησία και αναδείχτηκε άγιος! Ο άγιος Αυγουστίνος, ο υιός των δακρύων…

Βλέπουμε τι προγόνους έχουμε! Βλέπουμε τι πνεύμα οφείλουμε να διατηρήσουμε και να παραδώσουμε, αν θέλουμε να σώσουμε τα παιδιά μας… αν θέλουμε να ζήσει ο κόσμος;… Υπομονή… Ας μείνει η αγκαλιά μας ανοιχτή… Ο άσωτος από ανοιχτή αγκαλιά έφυγε, γι αυτό στην ανοιχτή αγκαλιά ξαναγύρισε.Υπομονή!

Ομολογεί ένας ονομαστός αγιορείτης μοναχός• ήμασταν 6 παιδιά. Η μάνα μας, Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή, δεν έτρωγε λάδι. Μαγείρευε λαδερό για μας και αρτίσιμο για τον πατέρα που δεν πίστευε και δεν ήθελε να νηστεύει. Τη θυμόμαστε να προσεύχεται και να σιωπά. Ο πατέρας μας τελικά έγινε καλύτερος από τη μάνα μας, όμως μετά από 40 χρόνια… Μετά από 40 χρόνια εξαντλητικής υπομονής της μάνας μας.

Έλεγε μια χήρα μάνα που με πολλές θυσίες μεγάλωσε τα παιδιά της• Ενα βράδυ, αγριεμένο το παιδί της άρχισε να τη χτυπάει αλύπητα, κι όταν της χτύπησε το κεφάλι στον τοίχο κι ένιωσε ότι χάνεται, το μόνο που της βγήκε ήταν να το αγκαλιάσει… Οταν άνοιξε τα χέρια της πάνω του, το παιδί της συγκλονίστηκε, αναλύθηκε σε κλάματα και η ζωή του άλλαξε. Σημερα ζει τη Μυστηριακή ζωη της Εκκλησίας.

Οποιος έχει να κάνει με παιδιά, δε μπορεί να είναι άκαμπτος και σκληρός… Πρέπει να χαμηλώνει τούς τόνους και να καταφεύγει στον Θεό, που όλα τα βλέπει και όλα τα’ ακούει και όλα τα μπορεί…

— Γεροντα, πως θα σώσουμε τα παιδιά μας;

— Βλέπετε τον Χριστό, όταν βλέπετε τα παιδιά σας; έλεγε κι έκλαιγε ο π. Πορφύριος… Αγαπήστε τον Χριστό… Γίνετε άγιοι… Η εποχή μας, η δύσκολη όπως όλες οι εποχές, δεν έχει ανάγκη από γονείς, έχει ανάγκη από αγίους γονείς… Δεν έχει ανάγκη από δασκάλους, έχει ανάγκη από αγίους δασκάλους…

— Τι κάνεις, πατέρα, ρωτούσαν ένα γεροντάκι με δώδεκα παιδιά και πολλά εγγόνια, και απαντούσε. Μετανίζω για σας, παιδιά μου… μετανοώ για σας. Ετσι σώζονται τα παιδιά• Οταν τα λόγια του Χριστού, πιάνουν τόπο επάνω μας… Οταν μας βλέπουν να αλλάζουμε, να μετανοούμε, να παίρνουμε την ευθύνη επάνω μας… να νιώθουμε πως και για τις αμαρτίες τους εμείς φταίμε… Σαν τον άγιο Νεκτάριο που τιμωρούσε τον εαυτό του, όταν αμάρταναν οι μαθητές του.

Έτσι σώζονται τα παιδιά… όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας… Οταν μοιραζόμαστε το ψωμί μας, τα έσοδά μας, το σπίτι μας, μ αυτούς που δεν έχουν.

Ελεγε μια μάνα που ασταμάτητα αγαθοεργεί• «το πήρα από τη μάνα μου. Ημασταν επτά παιδιά. Καθόμασταν να φάμε και μόνο η μάνα μας δεν είχε πιάτο μπροστά της. Οταν τελειώναμε όλοι, με ένα κομμάτι ψωμί σκούπιζε τα πιάτα μας κι έτρωγε. Το δικό της πιάτο το έδινε πάντα στούς φτωχούς».Ϝ
Ετσι σώζονται τα παιδιά… όταν μας βλέπουν να μην απελπιζόμαστε… να πατάμε σε Βράχο… να έχουμε την ελπίδα μας όλη στην αγαθή πρόνοια του Ζώντος Θεού, του Αγαπόντος Θεού, του Ελεούντος Θεού που ασταμάτητα ελεεί τον κόσμο.

Υπάρχει μια πίστη κληρονομική που περνάει απ τον δάσκαλο στο μαθητή, απο τον πατέρα στο γιο, απο τη μάνα στο παιδί, απο τη γιαγιά στα εγγόνια• Η βεβαία πίστη στη βεβαία αγάπη του Θεού… Στην αγάπη του Θεού που δεν τελειώνει… που δέχεται τον έσχατο καθάπερ και τον πρώτο… που και τον πρώτο ελεεί και τον ύστερο θεραπεύει…

Υπάρχει μια πίστη κληρονομική• Η βεβαία πίστη ότι ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ… είναι και δικός μας Θεός… είναι και δικός μας Πατέρας… και χθες και σήμερα και αύριο…

Υπάρχει μια πίστη κληρονομική• Η βεβαία πίστη ότι ο Θεός δεν είναι σαν κι εμάς. Είναι απείρως Πράος και Ελεήμων και Ταπεινός και μας δέχεται, λέει ο άγιος Σιλουανός, άνευ ουδεμιάς επιτιμήσεως.

Υπάρχει μια πίστη κληρονομική• Αυτή την πίστη πρέπει να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας… Αυτά είναι τα πλούτη μας, οι μετοχές μας, οι σημαντικές καταθέσεις μας, η ανυπολόγιστης αξίας περιουσία μας• Η βεβαία πίστη ότι της αγάπης του Θεού ουκ έστι τέλος! Πελαγος χωρίς όρια και χωρίς πυθμένα!

Ας βιαστούμε…

Ας βιαστούμε να τα προικοδοτήσουμε…

Η λογική λέει• πέρασε ο καιρός… πρόλαβε ο κόσμος και τα λέρωσε, τα τραυμάτισε, τα φαγε… Είναι αργά… είναι πιο αργά από ό,τι νομίζουμε…

Η πίστη λέει• για τον Θεό δεν είναι τίποτα αδύνατο! Για τον Θεό δεν είναι ποτέ αργά! Του Θεού οι χρυσές ευκαιρίες δεν τελειώνουν ποτέ• όποιος θέλει, όποτε θέλει μπορεί να γίνει άγιος…

Αν γίνετε άγιοι, λέει ο π. Πορφύριος, θα σώσετε τα παιδιά σας.

Από το περιοδικό η Δράσις μας Τεύχη Μαίου & Ιουνίου 2007

Πηγή: http://www.orp.gr/?p=87

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments