Μπορούμε να έχουμε περισσότερους από έναν εξομολόγους;

Ένα θέμα που πολλές φορές τίθεται και ερωτάται είναι ένας εξομολόγος ή πολλοί.

Δηλαδή πρέπει να έχουμε έναν πνευματικό ή πολλούς. Στην ορθόδοξη εκκλησία μας είθισται ο εξομολόγος να είναι ένα συγκεκριμένο ιερατικό πρόσωπο. Και αυτό συμβαίνει για έναν και συγκεκριμένο λόγο.

Ο προσευχόμενος πιστός έχοντας έναν πνευματικό πατέρα που τις περισσότερες φορές ταυτίζεται με το πρόσωπο του γέροντα, δηλαδή του πνευματικού καθοδηγητού, εξομολογείται τα αμαρτήματα του και λαμβάνει τον πνευματικό του κανόνα.

Με την τακτική της εξαγορεύσεως των αμαρτημάτων στον ίδιο πνευματικό, ο εξομολογούμενος μπορεί με τη χάρη του Θεού να μετανοήσει για τις αμαρτωλές πράξεις του και να ταπεινωθεί.

Όταν επιλέγει όμως πολλούς πνευματικούς συμβαίνει κάτι δαιμονικό. Εισηγείται ο παμπόνηρος διάβολος την τακτική αλλαγή των πνευματικών για να μην υπάρχει δυσκολία στην εξαγόρευση. Αυτό αποτελεί μια καθαρή απάτη του διαβόλου, στην οποία υποκύπτει ο πιστός, προκειμένου να μην βάλει ποτέ στη ζωή του αρχή μετανοίας. Έτσι το ίδιο αμάρτημα επαναλαμβάνεται συνέχεια, με την ίδια ή μεγαλύτερη συχνότητα και έτσι ο πιστός αντί να προκόπτει καταποντίζεται.

Αλλά με την ύπαρξη πολλών πνευματικών συμβαίνει ακόμα κάτι πνευματικός πονηρό. Αυτό είναι ότι οι άνθρωποι που θέλουν πολλούς πνευματικούς, ψάχνουν να βρουν τη λύση που τους συμφέρει. Η μετάνοια πραγματοποιείται καλύτερα όταν υπάρχει ένας πνευματικός εξομολόγος. Η τακτική επαφή μαζί του τον καθιστά κοινωνό των αμαρτιών και των παθών του εξομολογουμένου και με την φώτιση του Θεού, ο εξομολόγος δίνει το κατάλληλο φάρμακο για την κάθε περίπτωση αμαρτίας.

Μερικοί από τους πιστούς σκέφτονται πονηρά και αμαρτωλά και ως προς αυτό το θέμα. Επιλέγουν δηλαδή έναν πνευματικό μεγάλο, αξιόλογο και φωτισμένο με φήμη και έναν άλλον εντός εισαγωγικών ρεζέρβα, για να εξομολογούνται κάποια μεγαλύτερα αμαρτήματα, προκειμένου να μην τους κακοχαρακτηρίσει όπως λένε ο μεγάλος, επιφανής και αξιόλογος πνευματικός. Μεγάλη πλάνη.

Τονίζουμε ότι ο πνευματικός πατέρας πρέπει να είναι ένα και συγκεκριμένο πρόσωπο στο οποίο να κάνουμε υπακοή. Ο πνευματικός μας πρέπει να θεωρούμε ότι είναι η παρουσία του Χριστού στη ζωή μας. Όπως κάθε άνθρωπος έχει έναν φυσικό πατέρα που τον γέννησε έτσι υπάρχει και ένας πνευματικός πατέρας που θα τον αναγεννά και θα τον οδηγεί ανά πάσα στιγμή από τη ζωή της απωλείας εξαιτίας των αμαρτιών στη ζωή της μετανοίας και της επιστροφής στη ζωή του παραδείσου.

Κρυφό Σχολειό, Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Χριστοδούλου, Εξομολόγηση, 24-10-15

Η σελίδα μας ευχαριστεί την Πειραϊκή Εκκλησία για την ευγενική παραχώρηση της ομιλίας

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments