«Άγιε του Θεού πεθαίνω βοήθησε με»

Μια εκπληκτική ιστορία από τη ζωή.

Ήμουν στην εξορία. Ένα χρόνο πείνας. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα για φαγητό. Απολύτως τίποτα.

Ο χειμώνας είναι βαρύς. Ήμασταν πολύ πεινασμένοι. Επιπλέον, ο παγετός έχει προσθέσει μέχρι και σαράντα βαθμούς μείον. Το πουλιά πάγωσαν.

Πολλοί από τους αδελφούς μου έπεσαν, αποδυναμώθηκαν και δεν μπορούσαν να περπατήσουν. Και εγώ ήμουν έτοιμος να πεθάνω από την πείνα και το κρύο.

Κοιμόμασταν σε ξεχωριστές καλύβες, μικρές και πολύ λεπτές. Τα παράθυρα ήταν καλυμμένα  με κουρέλια. Το χιόνι στο πάτωμα. Η πόρτα είναι μισό ανοικτή. 

Ήταν μια κρύα βραδιά. Σκεπάστηκα σε κουρέλια. Ο παγετός σκέπασε ολόκληρο το σώμα μου.

Ξαφνικά ήθελα πραγματικά να κοιμηθώ. Ήξερα πολύ καλά ότι αυτός ήταν ο προφήτης του θανάτου. Απλά θα πέθανα..

Με τη δύναμη που μου είχε απομείνει αποφάσισα να προσευχηθώ για τελευταία φορά στον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό. «Άγιε του Θεού», του είπα, «πεθαίνω. Βλέπεις τα πάντα. Είσαι γρήγορος βοηθός, έλα να με βοηθήσεις.»

Περαιτέρω δεν θυμάμαι τι είπα ή δεν είπα, δεν θυμάμαι. Μόνο άκουσα ένα δυνατό χτύπημα στην πόρτα. Είχε ανοίξει. Το πρόσωπο μου χτύπησε αέρας και χιόνι. Ωστόσο δεν υπήρχε κανένας.

Αλλά τι είναι αυτό; Φρέσκα ίχνη στην πόρτα. Ξανακοίταξα… Είδα μια τσάντα μεγάλη. Πήγα κοντά και την πήρα. Ήταν βαριά. Την έφερα μέσα στην καλύβα, την άνοιξα… και έβαλα τα κλάματα. Υπήρχε φρέσκο ​​ψωμί στην τσάντα. Και  ήταν ακόμα ζεστό, πολύ ζεστό! Ήταν σαν να ήρθε από το φούρνο.

Στην περιοχή για πενήντα χιλιόμετρα δεν υπήρχε ούτε ένα σπίτι, μόνο εξόριστοι και κατάδικοι.

Με αυτό το ψωμί ζήσαμε για μια εβδομάδα. Όταν η χιονοθύελλα υποχώρησε κανείς δεν πέθανε. Και σε άλλα στρατόπεδα, ακούστηκε ότι πολλοί ήταν παγωμένοι σε αυτή τη χιονοθύελλα.

Από τα απομνημονεύματα του Αρχιμανδρίτη Φιλαδέλφου (Mishin).

Πηγή: http://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/08/mishin.html 

Επιμέλεια κειμένου Χώρα Του Αχωρήτου

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments