«Άρχισα να βήχω και να βγάζω αφρούς μαζί με αίμα»

Το χρονικό της αποκατάστασης ενός ασθενούς με COVID-19, χωρίς υποκείμενα νοσήματα και με πολύ καλή φυσική κατάσταση (ορειβάτης), μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο.

Ίσα που πρόλαβε να κάνει δύο δρασκελιές. Ήταν αδύνατο να ξεφύγει από το λευκό τείχος που σηκώθηκε μπροστά του. Προσπάθησε να φρενάρει την πτώση του, αλλά το χιόνι ερχόταν με ορμή. Γέμισε το στόμα του, τρύπωσε στα ρούχα του, τον παρέσυρε για 600 μέτρα. Ανέκτησε τις αισθήσεις του σε μια απόκρημνη πλαγιά αδυνατώντας να κάνει την παραμικρή κίνηση. Είχε κατάγματα στο γόνατο, στην κλείδα και στα πλευρά. Το βουνό τον είχε αιφνιδιάσει.

Το πρωινό της 22ας Οκτωβρίου 1985 η πρώτη ελληνική ορειβατική απόπειρα στα Ιμαλάια έληξε άδοξα. Δύο μέλη της ομάδας σκοτώθηκαν από χιονοστιβάδα την παραμονή της ανάβασής τους στην κορυφή. Ο 24χρονος Χρήστος Λάμπρης σώθηκε χάρη στη βοήθεια του αρχηγού της αποστολής Μιχάλη Τσουκιά. «Τον εντόπισε, τον έβαλε σε έναν υπνόσακο, άφησε τρόφιμα και φάρμακα. Ό,τι ήταν απαραίτητο για να επιβιώσει μερικές ώρες μέχρι να φτάσουμε ως ομάδα διάσωσης», θυμάται ο συνοδοιπόρος τους Πάνος Χλωροκώστας.

Εκείνες τις κρίσιμες ώρες, στις 6.400 μέτρα, ρίζωσαν φιλίες οι οποίες με τον καιρό εξελίχθηκαν σε αδελφικούς δεσμούς. Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, όμως, η σχοινοσυντροφιά των Ιμαλαΐων χωρίστηκε απρόσμενα. Όχι από κάποιο στραβοπάτημα, ή μια λιθόπτωση στο κυνήγι του υψομέτρου, αλλά από την πανδημία του νέου κορωνοϊού.

«Στο βουνό εάν έχεις εκπαίδευση και εμπειρία ξέρεις τι μπορείς να κάνεις όταν αντιμετωπίζεις κάποιο κίνδυνο. Με τον ιό ήταν κάτι απολύτως άγνωστο», λέει ο κ. Λάμπρης. Τον συναντάμε στο σπίτι του στα Ιωάννινα περίπου δέκα ημέρες μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο της πόλης. Πέρασε τρεις εβδομάδες σε καταστολή στη μονάδα εντατικής θεραπείας, η συνολική διάρκεια της νοσηλείας του κράτησε πάνω από ένα μήνα.

Έχασε 17 κιλά –κυρίως μυϊκή μάζα– και όπως λέει δυσκολεύεται μέχρι και σήμερα να σηκώσει τη μικρή του κόρη η οποία ζυγίζει οκτώ κιλά. Έχει και μια δυσκαμψία στα χέρια. Θα χρειαστούν φυσιοθεραπείες και υπομονή για την πλήρη επάνοδό του.

Στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων ήδη από τις 20 Ιανουαρίου είχαν θέσει σε λειτουργία τη Μονάδα Λοιμωδών Νόσων η οποία ήταν ανενεργή από το 2009. Εξόπλισαν θαλάμους αρνητικής πίεσης, ενώ ειδικευόμενοι γιατροί της κλινικής δέχθηκαν να μείνουν με παράταση και να δώσουν τη μάχη του πρώτου κύματος δίπλα στους συναδέλφους τους. Συνολικά εννέα ασθενείς νοσηλεύτηκαν εκεί και άλλοι τρεις στη ΜΕΘ.

Η περίπτωση του κ. Λάμπρη όμως ήταν κομβική. Δεν είχε υποκείμενο νόσημα, ήταν σε καλή φυσική κατάσταση, τίποτα δεν προμήνυε ότι θα τον ταλαιπωρούσε τόσο πολύ αυτή η ασθένεια.

Στο τελευταίο στάδιο της νοσηλείας του έμαθε ότι ο Μιχάλης Τσουκιάς, ο οποίος είχε νοσήσει και οδηγηθεί νωρίτερα στο νοσοκομείο «Σωτηρία» στην Αθήνα, πέθανε στις 24 Μαρτίου. Ήταν 64 ετών. Η είδηση της απώλειάς του έγινε ευρέως γνωστή λόγω της ορειβατικής ιδιότητάς του, αλλά και γιατί ήταν το πρώτο θύμα της πανδημίας στην Ελλάδα χωρίς υποκείμενο νόσημα.

«Μετά την ανακοίνωση του θανάτου το μυαλό μου ήταν συνέχεια στον Χρήστο. Τουλάχιστον έλεγα ας σωθεί εκείνος, να μην πεθάνουν και οι δύο», λέει ο κ. Χλωροκώστας. Το 1985, στα Ιμαλάια, ο ίδιος βρισκόταν στα μετόπισθεν. Ως γιατρός της αποστολής περίμενε σε πιο χαμηλό υψόμετρο, στην κατασκήνωση βάσης, την ομάδα που θα επιχειρούσε να φτάσει στην κορυφή. Από εκεί είδε τη χιονοστιβάδα να σαρώνει τα αντίσκηνα των φίλων του. Οι ασύρματοι σίγησαν, δεν ήξερε ποιος ήταν ζωντανός.

Εκείνα τα χρόνια η κατάκτηση της κορυφής Annapurna South στις 7.129 μέτρα, δεν ήταν εύκολο εγχείρημα. «Ήταν πρωτόγνωρο», λέει ο κ. Λάμπρης. «Ακόμη και στη διαδικασία της ανάβασης αυτοσχεδιάζαμε σε πολλά πράγματα. Ενδεχομένως εάν είχαμε προηγούμενη εμπειρία να είχαμε εγκαταλείψει την προσπάθεια νωρίτερα, αλλά επιμείναμε θεωρώντας ότι τα Ιμαλάια έτσι πρέπει να είναι. Πρέπει να προσπαθήσεις, δεν γίνεται αλλιώς να κατακτήσεις μια κορυφή τους».

Έχοντας επίγνωση των κινδύνων, τα μέλη της αποστολής είχαν φτιάξει σχετικό τραγούδι, παραφράζοντας από το «Σε πότισα Ροδόσταμο» τους στίχους του Νίκου Γκάτσου που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης: «Στην Αναπούρνα που θα πας κοίτα μην πέσεις σε κρεβάς» (crevasse σημαίνει ρωγμή στον παγετώνα).

Η 12μελής ομάδα στελεχώθηκε με καταρτισμένους ορειβάτες από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Για να φτάσουν μέχρι το οροπέδιο στις 4.200 μέτρα, όπου θα έστηναν την κατασκήνωση βάσης, χρειάστηκε να περπατήσουν δέκα ημέρες σε πυκνή βλάστηση. Ο κ. Λάμπρης θυμάται ότι κατά την πεζοπορία υπήρχαν παντού βδέλλες. Έπεφταν από τα δέντρα στον σβέρκο τους, κολλούσαν στα πόδια τους με κάθε βήμα. Περίπου 100 Νεπαλέζοι αχθοφόροι τους βοήθησαν να κουβαλήσουν σχεδόν τρεις τόνους εξοπλισμού και προμηθειών.

Ανεβαίνοντας όλο και πιο ψηλά όμως ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος. Η χιονόπτωση τους καθυστέρησε. «Τρία ή τέσσερα άτομα εγκλωβίστηκαν στη δεύτερη κατασκήνωση, τελείωσαν τα τρόφιμα και έτρωγαν καραμέλες μέχρι να επιστρέψουν στη βάση», λέει ο κ. Λάμπρης. Κατά μία εκδοχή τις έλιωναν σε ζεστό νερό και τις έτρωγαν σαν σούπα.

Παρά τις κακουχίες, η ημέρα της κορυφής πλησίαζε. Ώσπου τα τέσσερα προωθημένα μέλη της ελληνικής ομάδας χτυπήθηκαν από χιονοστιβάδα. Ο Κλήμης Τσατσαράγκος και ένας Γερμανός ορειβάτης από άλλη αποστολή θάφτηκαν στο χιόνι. Ο Τσουκιάς γλίτωσε. Χωρίς αρβύλες, πατώντας στην παγωμένη πλαγιά με τις κάλτσες, μάζεψε όσο εξοπλισμό βρήκε σκόρπιο και προσπάθησε να βοηθήσει τους τραυματίες. Τοποθέτησε τον Δημήτρη Μπουντόλα σε έναν υπνόσακο μέσα σε αντίσκηνο. Έκανε το ίδιο και με τον κ. Λάμπρη. Μια νέα χιονοστιβάδα όμως παρέσυρε τον Μπουντόλα στον θάνατο.

Η μόνη λύση για τον αρχηγό της αποστολής ήταν να κατέβει πιο χαμηλά για ενισχύσεις. «Με το που νύχτωσε έπεφταν κομμάτια πάγου από την ορθοπλαγιά και περνούσαν δίπλα μου σαν να γίνεται κατολίσθηση», θυμάται ο κ. Λάμπρης. «Σκεφτόμουν μόνο τι άλλο μπορώ να κάνω για να γλιτώσω».

Θεωρητικά, όπως λέει, θα μπορούσε να σκάψει μια τρύπα στο χιόνι και να χωθεί μέσα για να προστατευτεί έστω και για λίγο από τη χαμηλή θερμοκρασία. Λόγω των σπασμένων πλευρών, όμως, η αναπνοή του ήταν αδύναμη. Δεν γινόταν να κάνει οποιαδήποτε κίνηση. Μπορούσε μόνο να περιμένει.

Χρειάστηκε τιτάνια προσπάθεια για τη διάσωσή του. Πέρασαν σχεδόν τέσσερις ημέρες μέχρι να τον κατεβάσουν στην κατασκήνωση βάσης για να τον παραλάβει στρατιωτικό ελικόπτερο. Εκείνη την εποχή ήταν πιο δύσκολο για τα ιπτάμενα σωστικά μέσα να προσεγγίσουν μεγαλύτερο υψόμετρο.

«Όταν έφτασα στην κατασκήνωση βάσης και με έβαλαν μέσα στο αντίσκηνο, τότε ηρέμησα, χαλάρωσα και άρχισα να φέρνω στη μνήμη μου όσα είχαν συμβεί τις προηγούμενες ημέρες. Εκεί με πήραν τα κλάματα», λέει. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ακολούθησαν έξι μήνες με διαδοχικά χειρουργεία για να φτιάξει το γόνατό του.

Για κάποιο διάστημα το βουητό της χιονοστιβάδας αντηχούσε ακόμη γύρω του. «Αν άκουγα παρόμοιο θόρυβο τιναζόμουν», λέει. Γρήγορα όμως επέστρεψε στις βουνοκορφές. «Δεν μου άφησε φόβους, ούτε εφιάλτες. Έγραψα την ιστορία τότε που ήταν πολύ φρέσκια και ίσως αυτό να εκτόνωσε την κατάσταση», τονίζει.

Ο κ. Χλωροκώστας θυμάται ότι μόλις επέστρεψαν στην Ελλάδα προτιμούσε για μια περίοδο να πηγαίνει στα βουνά χωρίς παρέα. Προσπάθησε να απομονώσει το γεγονός από τη μνήμη του, να επικεντρωθεί στις σπουδές του. Ήταν 24 ετών και του απέμεναν λίγα μαθήματα για το πτυχίο της Ιατρικής.

«Αργότερα, όταν επουλώθηκαν τα τραύματα της απώλειας των δύο φίλων οι συζητήσεις με τον Χρήστο και τον Μιχάλη είχαν κάποιο όριο, κάποιο ευαίσθητο σημείο πέρα από το οποίο δεν προχωρούσαν», λέει.

Η φιλία

Η σχέση και των δύο με τον Μιχάλη Τσουκιά ξεκίνησε από κοινή αφετηρία. Ήταν δάσκαλός τους στη σχολή ορειβασίας. «Σκαρφάλωνε με ορειβάτες της γενιάς του. Εμείς ήμασταν πιο μικροί και τον παρακολουθούσαμε περισσότερο σαν εκπαιδευτή και λιγότερο σαν σχοινοσύντροφο», λέει ο κ. Χλωροκώστας. «Μετά την αποστολή στα Ιμαλάια όμως, όταν βρίσκεσαι σε συνθήκες πολύ κοντά στον θάνατο με κάποιον άνθρωπο δημιουργείται μια σχέση που δεν είναι απλά φιλία, είναι δεσμός».

Το 1986 ο Τσουκιάς ίδρυσε μαζί με τον Λάμπρη την εταιρεία Trekking Hellas, το πρώτο ταξιδιωτικό πρακτορείο στην Ελλάδα για υπαίθριες δραστηριότητες. Διοργάνωναν πεζοπορικές εκδρομές στα ελληνικά βουνά, ράφτινγκ στα ποτάμια. Σύντομα πραγματοποίησαν και ταξίδια για Έλληνες στο Νεπάλ και στην Ινδία, αλλά και στη Σαχάρα. Σταδιακά η εταιρεία τους εξελίχθηκε σε όμιλο αποκτώντας, μέσω του συστήματος franchise, παραρτήματα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. «Είχε καταπληκτικές οργανωτικές ικανότητες», λέει ο κ. Λάμπρης για τον φίλο και συνεταίρο του.

Τα τελευταία χρόνια εργάζονταν και οι δύο εξ αποστάσεως. Στις 5 Μαρτίου 2020 συναντήθηκαν ξανά. Ο Τσουκιάς ταξίδεψε αεροπορικώς από τη βόρεια Ιταλία στην Αθήνα και ο κ. Λάμπρης τον παρέλαβε στο αεροδρόμιο. Θα πήγαιναν μαζί προς τα Τρίκαλα για να παρακολουθήσουν ένα συνέδριο σχετικό με τον κλάδο τους.

«Αρρώστησαν και οι δύο. Ο Μιχάλης, επειδή ήξερα την υγεία του, ήταν για εμένα άνθρωπος από σίδερο. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα τον καταβάλει μια ίωση. Ήμασταν στις πρώτες ημέρες της επιδημίας στην Ελλάδα και ήταν ένα από τα πρώτα σοβαρά κρούσματα», λέει ο κ. Χλωροκώστας.

Όταν επέστρεψε στο σπίτι του στα Ιωάννινα ο κ. Λάμπρης ανέβασε πυρετό. Μόλις έγινε γνωστό ότι ο φίλος του ήταν θετικός στο νέο κορωνοϊό έκανε και αυτός τεστ και εισήχθη στο νοσοκομείο στις 13 Μαρτίου. Η υγεία του επιδεινώθηκε γρήγορα. Εμφάνισε έντονη δύσπνοια και διασωληνώθηκε.

Το φαινόμενο της «καταιγίδας κυτταροκινών» τον οδήγησε σε επιπλοκές του αναπνευστικού. «Είναι μια υπεραντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος που θέτει σε υπερλειτουργία τους μηχανισμούς άμυνας και επηρεάζει την αναπνευστική λειτουργία δυσμενέστατα», εξηγεί ο καθηγητής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Χαράλαμπος Μηλιώνης.

«Η εμπειρία που αποκτήθηκε από εκείνον μας βοήθησε να είμαστε πολύ πιο γρήγοροι και αποτελεσματικοί στα επόμενα περιστατικά. Παρότι χρειάστηκε μακρόχρονη νοσηλεία, η κράση του και η θέλησή του τον έβγαλαν από τη μονάδα εντατικής θεραπείας», προσθέτει.

Η επιστροφή στα βουνά

Από το διάστημα των τριών εβδομάδων στην εντατική, ο κ. Λάμπρης δεν έχει αναμνήσεις. Αν και ήταν σε καταστολή, συγκράτησε μόνο κάποια όνειρά του. «Είδα ότι ήμουν σε ένα φορείο σκεπασμένος με μια βαριά κουβέρτα και δεν μπορούσα να κουνηθώ», λέει για ένα από αυτά.

Ο κ. Χλωροκώστας, ως γιατρός και φίλος του Τσουκιά, τον εξέτασε στις 11 Μαρτίου στην Αθήνα λαμβάνοντας τα απαραίτητα προστατευτικά μέτρα και κάλεσε το ΕΚΑΒ για να τον μεταφέρει σε νοσοκομείο. «Έχοντας να αντιμετωπίσουν έναν άνθρωπο χωρίς προηγούμενο ιστορικό, αλλά χωρίς βασικά όπλα που είναι τα φάρμακα, χωρίς μια ειδική θεραπεία, έφτασε έπειτα από δύο εβδομάδες νοσηλείας να χάσει τη μάχη. Δεν ξέρω ποιος είναι ο λόγος που δεν τα κατάφερε», λέει.

Πίσω στα Ιωάννινα, ο κ. Λάμπρης εκτιμά ότι θα χρειαστούν άλλοι τρεις μήνες μέχρι να επανέλθει. Μιλάει για ένα ταξίδι στην Ισλανδία που είχαν προγραμματίσει στην εταιρεία προ πανδημίας και αναβλήθηκε, για αποστολές που θα ήθελε να ξανακάνει στις Άνδεις και στο Κιλιμάντζαρο. Θέλει να επιστρέψει στα βουνά.

Η περιπέτειά του δεν τελείωσε με το εξιτήριο. Τον περασμένο Μάιο, όταν επέστρεψε στο σπίτι του στα Ιωάννινα έπειτα από μάχη σχεδόν δύο μηνών με τη νόσο COVID-19, ο 59χρονος Χρήστος Λάμπρης είχε ακόμη δρόμο να διανύσει. Τις πρώτες ημέρες δεν μπορούσε να βαδίσει μέχρι το μπάνιο, τον τάιζε η γυναίκα του, ήταν αδύνατο να σηκώσει τη μικρή του κόρη η οποία ζυγίζει οκτώ κιλά. Η μακρά νοσηλεία τού είχε αφήσει μεγάλη δυσκαμψία στα χέρια και μια μόνιμη αίσθηση μουδιάσματος στα δάχτυλα. Είχε χάσει 17 κιλά, κυρίως μυϊκή μάζα. Δεν μπορούσε να ανοίξει ένα μπουκάλι νερό.

Ήταν μαθημένος στα δύσκολα. Στα νιάτα του, το 1985, επέζησε από χιονοστιβάδα ως μέλος της πρώτης ελληνικής ορειβατικής αποστολής στα Ιμαλάια. Χρειάστηκε τότε έξι μήνες για να αναρρώσει από τα κατάγματα σε γόνατο, κλείδα και πλευρά. Στα χρόνια που ακολούθησαν κινδύνεψε και άλλες φορές σε παρόμοιες αποστολές. Θυμάται ακόμη τη σκηνή σε μια από τις αναρριχήσεις του, όταν ξεκόλλησε ένας βράχος και τον παρέσυρε.

Στις αρχές Μαρτίου παρέλαβε στο αεροδρόμιο της Αθήνας τον φίλο και συνεταίρο του Μιχάλη Τσουκιά, τον άνθρωπο που τον έσωσε από τη χιονοστιβάδα το ’85. Αρρώστησαν και οι δύο. Ο Τσουκιάς, ο οποίος είχε επιστρέψει στην Ελλάδα από τη βόρεια Ιταλία όπου διέμενε, πέθανε λίγες εβδομάδες αργότερα στο «Σωτηρία», όσο ο κ. Λάμπρης βρισκόταν στο νοσοκομείο της πόλης του. Από την ιστορία τους, που παρουσίασε η «Κ» στις 24/5 («Τους ένωσαν τα Ιμαλάια, τους χώρισε ο ιός»), φαινόταν ότι η πανδημία δεν κάνει διακρίσεις στα θύματά της.

Ο Τσουκιάς ήταν ο πρώτος θανών στην Ελλάδα χωρίς υποκείμενο νόσημα και ο κ. Λάμπρης, δίχως συννοσηρότητα και παρά την καλή του φυσική κατάσταση ταλαιπωρήθηκε πολύ. Ο αγώνας του, όμως, δεν περιορίστηκε στον θάλαμο αρνητικής πίεσης. Αυτό είναι το χρονικό της επανόδου του.

Η αποθεραπεία

Μετά την ασθένεια, η μεγάλη του αγωνία ήταν το πότε θα επέστρεφε στις βουνοκορφές. Όταν τον συναντήσαμε πρώτη φορά στο σπίτι του, δέκα ημέρες μετά το εξιτήριο από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, είχε ήδη ξεκινήσει κάποια δειλά περπατήματα στην πλακόστρωτη διαδρομή πλάι στη λίμνη και σχεδίαζε να πατήσει σύντομα σε ορεινά χωμάτινα μονοπάτια. Δεν είχε ανακτήσει όμως πλήρως την ισορροπία του. «Δεν θυμόμουν πόσο είχα ταλαιπωρηθεί το 1985 και μου είχε μείνει φοβία ότι δεν θα επανέλθω», λέει στην «Κ». «Αυτό με είχε ταράξει».

Έκανε τις πρώτες φυσιοθεραπείες όσο βρισκόταν μέσα στο νοσοκομείο. Στις αρχές Ιουνίου βρέθηκε στην Αθήνα για να ακολουθήσει πιο εντατικό πρόγραμμα αποθεραπείας στο Κέντρο Αποκατάστασης «Θησέας». Πέρασε περίπου δύο εβδομάδες εκεί. Καθημερινά οι ασκήσεις του διαρκούσαν συνολικά δύο ώρες, χωρισμένες σε τέσσερα μέρη για να αναπαύεται ενδιάμεσα.

Ξεκινούσε με διατάσεις. Έπειτα, υπό τις οδηγίες φυσιοθεραπευτή, μετακινούσε με τα χέρια του μια μεγάλη κίτρινη μπάλα. Ξεφυσούσε προσεκτικά σε κάθε επανάληψη. Σκοπός ήταν να ρυθμίσει ξανά τη διαφραγματική του αναπνοή. Ακολουθούσε εξάσκηση της βάδισης μπροστά σε ολόσωμο καθρέπτη και περπάτημα μέσα σε πισίνα για να καλύψει κάποια ελλείμματα που είχε στην ισορροπία και τις αντιδράσεις του. Η αποκατάστασή του περιελάμβανε και τεστ μνήμης (εξέταση Mini-Mental), τα οποία γίνονται συνήθως σε νευρολογικούς ασθενείς, καθώς η νόσος COVID-19 φαίνεται πως δύναται να απειλήσει και το νευρικό σύστημα κάποιων ανθρώπων.

Από τις αίθουσες του «Θησέα» έχουν περάσει θύματα τροχαίων και εγκεφαλικών, νοσηλευόμενοι που παρέμειναν για πολύ καιρό σε μονάδες εντατικής θεραπείας, αλλά και εγκαυματίες από την πολύνεκρη φωτιά στην Ανατολική Αττική το 2018. Πριν από τον κ. Λάμπρη δεν είχαν διαχειριστεί άλλον ασθενή που ανέρρωσε από τη νόσο COVID-19.

«Ο κορωνοϊός έχει κρυμμένα μυστικά. Δεν ξέρουμε ακόμη ακριβώς τι αφήνει στους ασθενείς» λέει ο Αντώνης Δούκας, επικεφαλής θεραπειών στον «Θησέα». «Απ’ ό,τι μπορούμε να καταλάβουμε και να δούμε, οι ασθενείς με κορωνοϊό το αντιμετωπίζουν με κάποιας μορφής μετατραυματικό στρες. Είναι σα να έχουν πάθει ένα ατύχημα και όχι μια ασθένεια». Όπως παρατηρεί ο ίδιος, τα όποια προβλήματα εμφανιστούν ή επιμείνουν μπορεί να οφείλονται είτε στο ίδιο το νόσημα ή από την παραμονή του ασθενούς μέσα στη ΜΕΘ.

«Η διασωλήνωση και η καταστολή είναι δύσκολη για τον οργανισμό. Στις πρώτες 20 ημέρες μιας καταστολής ο ασθενής χάνει περίπου το 50% της μυϊκής του δύναμης», λέει.

Ο κ. Λάμπρης ήταν αποφασισμένος να ξεπεράσει τις δυσκολίες. Ακόμη και σήμερα, στο σπίτι του στα Ιωάννινα συνεχίζει τις ασκήσεις, πηγαίνει τακτικά στο γυμναστήριο και στο κολυμβητήριο. Στο κέντρο αποκατάστασης του έδωσαν πρόγραμμα διατροφής για να αποκτήσει μυϊκό όγκο και έχει πάρει 15 κιλά από αυτά που έχασε. «Ήταν ένας άνθρωπος που ανέβαινε βουνοκορφές και παραλίγο να πεθάνει από τον κορωνοϊό. Είναι ένας ύπουλος ιός. Δεν κάνει διακρίσεις», λέει ο κ. Δούκας.

Όλη αυτή την περίοδο, ανά τακτά διαστήματα, ο κ. Λάμπρης επισκέπτεται για επανεκτίμηση το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Όπως λέει ο ίδιος, η αξονική έδειξε ότι η νόσος του άφησε έναν μικρό θρόμβο στον πνεύμονα, πάνω αριστερά, και παίρνει ειδική αγωγή για έξι μήνες. Στα χέρια του, λόγω της πολυήμερης ακινησίας και πιθανότατα εξαιτίας παλιών τραυματισμών που βγήκαν στην επιφάνεια εκδηλώθηκε σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, το οποίο απαιτεί περαιτέρω φυσιοθεραπείες.

Ο Άγγελος Λιόντος, επικουρικός επιμελητής στην Α΄ Παθολογική κλινική των Ιωαννίνων, έχει επιφορτιστεί με την παρακολούθηση των ανθρώπων που ολοκληρώνουν τη νοσηλεία τους από COVID-19 στο νοσοκομείο της πόλης. Όπως παρατηρεί, η εικόνα του κ. Λάμπρη σήμερα σε σχέση με το εξιτήριό του είναι «ασύγκριτα βελτιωμένη».

Ο επανέλεγχος σε ασθενείς δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Είναι μια διαδικασία που ακολουθείται και σε πολλά άλλα περιστατικά ασχέτως της πανδημίας. Η ιδιαιτερότητα της COVID-19 είναι ότι πρόκειται για νέα νόσο. Η επιστημονική βιβλιογραφία και οι γνώσεις των γιατρών εμπλουτίζονται συνεχώς με νέες μελέτες και κλινικά δεδομένα.

Στις βουνοκορφές

Ο κ. Λάμπρης θυμάται ακόμη ένα όνειρο που είδε κατά τη φάση του «απογαλακτισμού», όπως αποκαλείται η διαδικασία της αποσωλήνωσης στη ΜΕΘ. Έμοιαζε περισσότερο με περιπετειώδη τηλεοπτική σειρά, παρά με εφιάλτη, λέει. Τον μετέφεραν σε φορείο σε κάποιο μονοπάτι του Νεπάλ επί ημέρες. «Μόνο τα μάτια μου μπορούσα να κουνήσω, όχι το σώμα μου», θυμάται. «Τώρα οι φίλοι μου με πειράζουν, λένε ότι, ακόμη και στο νοσοκομείο, τα βουνά ονειρευόμουν».

Τον Ιούλιο ξεκίνησε τις πρώτες πεζοπορίες στις πλαγιές της Ηπείρου για να μετρήσει και να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Ολοκλήρωσε διαδρομές διάρκειας τριών έως επτά ωρών και στα τέλη του μήνα πραγματοποίησε τετραήμερη διάσχιση της βόρειας Πίνδου, συνολικής διάρκειας 30 ωρών. Νιώθει ότι πλέον το σώμα του ανταποκρίνεται όλο και καλύτερα, τα πόδια του πατούν με σιγουριά.

«Θέλει υπομονή, δεν χρειάζεται βιασύνη. Και να μην εγκαταλείπεις», λέει, και μοιράζεται το επόμενο σχέδιό του: Εάν το επιτρέψει η πορεία της πανδημίας, θέλει να διοργανώσει του χρόνου μια εκδρομή με αυτοκίνητα από την Ελλάδα μέχρι το Σινικό Τείχος.

Δείτε το.

Φοράμε μάσκες. Ακολουθούμε πιστά τις οδηγίες των επιστημόνων της υγείας.

Ρεπορτάζ- επιμέλεια βίντεο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Κάμερα: ΑΛΕΞΙΑ ΤΣΑΓΚΑΡΗ & ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΤΑΦΗΣ

Πλάνα αρχείου ορειβατικής αποστολής: ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΗΣ

Ευχαριστούμε το Κέντρο Αποκατάστασης «Θησέας» για την παραχώρηση πλάνων

Πηγές:

https://www.kathimerini.gr/1079584/interactive/epikairothta/ereynes/katekthsan-koryfes-toys-xwrise-o-ios#secondPage

https://www.kathimerini.gr/1091369/interactive/epikairothta/ereynes/o-agwnas-ths-epanodoy-meta-th-maxh-me-ton-io?fbclid=IwAR2KNUWvRgPjFtqf78iywhL_LPqDxkt0agFIaNDtSva62RHnCVodPUVGcaA#secondPage

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments