«Ο Στάρετς Θεοδόσιος προειδοποίησε για τον επερχόμενο πόλεμο στην Ουκρανία»

Όταν έκλεισε η Πετσέρσκαγια Λαύρα το 1961, ο τελευταίος που την εγκατέλειψε ήταν ο πατέρας Αχίλας (μετέπειτα Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Θεοδόσιος).

Έλεγε αργότερα: ‘’Κατέληξα να διακονήσω στη Γεωργία, εκεί με ενίσχυε η ισαπόστολος Νίνα, γνώρισα και τον επίσκοπο Ζηνόβιο όπου με στήριξε υλικά και πνευματικά.’’ Μαζί με πνευματικούς του αδελφούς πηγαίνει στον Καύκασο, στα βαθιά φαράγγια των βουνών της Αμπχαζίας. Τα πνευματικά κατορθώματα του γέροντα σε αυτά τα βουνά έμειναν κρυφά και άγνωστα. Εκεί έχτισε το κελί του σε τέτοιο υψηλό και απρόσιτο σημείο, που και οι πιο τολμηροί ασκητές δεν διακινδύνευαν να πάνε να τον επισκεφτούν. Σχεδόν κανείς δεν ήξερε πού ήταν το μυστικό του κελλί.

Αυτός ο Ασκητής των βουνών, ο μοναχός Αχίλας έφτασε σε ύψη της καρδιακής προσευχής, της καθαρότητας των λογισμών και έγινε σκεύος των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, με τα οποία θα υπηρετήσει τους ανθρώπους στο μέλλον.

Ρώτησαν τον συνασκητή του στον Καύκασο πατέρα Ρούφο: «Πώς ζήσατε εκεί με τον γέροντα;», είπε αναπολώντας : «Έμενα μαζί του στο κελί του, είχαμε ένα απλό χώρισμα, προσευχόταν όλη την ώρα, προσευχόταν και προσευχόταν, και προσευχόταν το βράδυ και όλη την ώρα».

Αναφέρεται ένα θαυμαστό περιστατικό από τη ζωή των ασκητών στα βουνά του Καυκάσου. Σε μια από τις αστυνομικές εφόδους, κάποιοι από τους ασκητές κατάφεραν να κρυφτούν, αλλά όχι όλοι. Ο πιλότος του ελικοπτέρου τους εντόπισε και τους ωθούσε προς ένα αδιέξοδο, που οδηγούσε σε μια άβυσσο. Πέρα από αυτήν την άβυσσο υπήρχε ένα δάσος. Μόνο αεροπορικώς θα μπορούσες να πας στο δάσος!

«Το ελικόπτερο καθώς τους πλησίαζε, συνέβη ένα πρωτοφανές θαύμα – ο μοναχός που προχωρούσε μπροστά (και αυτός ήταν ο πατέρας Αχίλας) κάνοντας το σημείο του Σταυρού διέσχισε την άβυσσο περπατώντας στον αέρα, και όλοι όσοι ήταν μαζί του την πέρασαν, σαν να πατούσαν σε σταθερό έδαφος! Ο πιλότος του ελικοπτέρου δεν πίστευε στα μάτια του και όταν βεβαιώθηκε ότι οι μοναχοί είχαν φύγει, επέστρεψε στη βάση του εντελώς διαφορετικός άνθρωπος…».

Μετά τις ένοπλες επιδρομές του 1968, και μετά από μια μακρά δοκιμασία στις αδιαπέραστες άγριες και άβατες περιοχές του Καυκάσου, η πρόνοια του Θεού τον έφερε από την έρημο στον κόσμο, για να υπηρετήσει τους ανθρώπους. 

Η Μητέρα του Θεού, εμφανίστηκε ζωντανά στον γέροντα Αχίλα, με τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και του είπε:  «Πήγαινε στη Λαύρα Πότσαεφ, πρέπει να υπηρετήσεις τους ανθρώπους εκεί». Υπακούοντας στον λόγο Της, ο γέροντας πήγε στη Λαύρα της Μητέρας του Θεού Pochaev.

Πάντα τον τραβούσε η έρημος, οπότε πήγαινε συνέχεια εκεί, φορτωμένος δώρα, τρόφιμα κι ευλογίες στους ασκητές. Αναπολώντας τα χρόνια που πέρασε στα βουνά, ο γέροντας έλεγε συχνά: «Θεωρούμε τους εαυτούς μας μοναχούς, αλλά δεν είμαστε πραγματικοί μοναχοί, είμαστε μόνο κρεμάστρες, κρεμάστρες στις οποίες μπορείς να κρεμάσεις ένα ράσο, το κουκούλι, το ράσο». Ανέφερε συχνά σαν παράδειγμα – το Μέγα Αντώνιο, που όταν είδε τον Παύλο τον Θηβαίο στην έρημο, είπε: «Να, δεν είμαι μοναχός, είδα όμως έναν μοναχό».

Το 1998 έλαβε το μεγάλο σχήμα με το όνομα Θεοδόσιος. Νιώθοντας την αγιότητα της ψυχής του ασκητή, άρχισαν να έρχονται κοντά του άνθρωποι από όλο τον κόσμο. Όλοι γνώριζαν για την διορατικότητα του γέροντα. Οι ψυχές των ανθρώπων που έρχονταν κοντά του ήταν σαν ανοιχτό βιβλίο. Χωρίς να του πουν τίποτα, έβλεπε και γνώριζε όλα όσα συνέβαιναν στην καρδιά όλων.

Πολύ πριν από τα φοβερά γεγονότα στη χώρα μας, ο Στάρετς Θεοδόσιος προειδοποίησε για τον επερχόμενο πόλεμο στην Ουκρανία και ότι ήταν απαραίτητο να μείνουμε στην κανονική Ορθοδοξία πάση θυσία. 

Ένα από τα θέματα των κηρυγμάτων του ήταν η προειδοποίηση για το τέλος του κόσμου που πλησιάζει. Ο γέροντας επανειλημμένα εφιστούσε την προσοχή των κοντινών του ανθρώπων ότι ο χρόνος συντομεύει και το τέλος του κόσμου δεν είναι μακριά: «Το μίσος και η έχθρα θα αυξηθούν και θα έρθουν οι έσχατοι ταραγμένοι καιροί».

«Πώς θα σωθούμε;» τον ρώτησαν τα πνευματικά παιδιά. «Πάρτε παράδειγμα από τον Νώε και τον Λωτ», απάντησε ο πρεσβύτερος. «Κρατηθείτε με όλη σας τη δύναμη από τον Θεό, από τη Μητέρα Εκκλησία μας και τρέχετε πιο συχνά με προσευχές στη Μητέρα του Θεού», είπε σε άλλους.

Μια μέρα, ο γέροντας σκεπτόταν την έννοια του αριθμού των ψαριών που έπιασαν οι απόστολοι , -που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (21:11) – εκατόν πενήντα τρία. Ο π. Θεοδόσιος άρχισε να προσεύχεται να του αποκαλύψει ο Θεός το νόημα αυτού του συμβολισμού. Και έλαβε μια αποκάλυψη. Είδε σε ένα όραμα τρεις γυναίκες. Η πρώτη ήταν νέα και όμορφη. «Αυτή είναι η Εκκλησία των πρώτων αιώνων, τότε σώζονταν εκατό στους εκατό χριστιανούς», του αποκάλυψε μια φωνή από ψηλά. Η δεύτερη γυναίκα ήταν μέσης ηλικίας – «Αυτή είναι η Εκκλησία των επόμενων (μέσων) αιώνων, όπου μόνο οι μισοί από τους εκατό χριστιανούς σώζονταν”. Η τελευταία γυναίκα ήταν ήδη μια πολύ μεγάλη γριά – «και αυτή είναι η Εκκλησία των εσχάτων χρόνων, σε αυτούς τους θλιβερούς καιρούς, μόνο τρεις στους εκατό θα μπορούν να σωθούν σε αυτήν».

Στάρετς Θεοδόσιος Ορλώφ του Ποτσαέβ, ένας κήρυκας των εσχάτων (2003)

Η Χώρα αντιμετωπίζει λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα. Αν θέλετε να βλέπετε τις δημοσιεύσεις ο μόνος ασφαλής τρόπος είναι  η εγγραφή στο site. Είναι δωρεάν.

Πηγή: https://iconandlight.wordpress.com/2022/06/19/80510/

 

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments