Το αμάρτημα του αυνανισμού

Το αμάρτημα του αυνανισμού πήρε το όνομά του από το πρόσωπο αυτού που για πρώτη φορά το έκανε.

Τα είδη του αυνανισμού:

α Ο μοναχικός αυνανισμός.

Ο αυτοηδονισμός που γίνεται μέσα σε μία μοναξιά και έναν αυτοερωτισμό είναι μία ψυχική τραγικότητα και αμαρτία απέναντι στο Θεό, όμως δημιουργεί και πνευματικά και ψυχικά προβλήματα.

β Ο συντροφικός αυνανισμός

Εκεί που πραγματικά η αμαρτία του Αυνάν γίνεται τρόπος σχέσης και ύπαρξης ερωτικής είναι στους νέους που έχουν τις ελεύθερες σχέσεις των και με το φόβο της εγκυμοσύνης έχουν αναγ΄΄αγει τον έρωτα σε μία αμαρτωλή κατάσταση του Αυνάν. Σ’ αυτές τις σχέσεις επικρατεί μόνιμα ο εγωισμός και η ποικίλη αναζήτηση και έξαψη της ηδονής

γ Ο συζυγικός αυνανισμός

Εκεί που παίρνει πιο έντονα την παρουσία της η αμαρτία του αυνανισμού είναι μέσα στα ανδρόγυνα, τα οποία συστηματικά και εκ προγράμματος χρησιμοποιούν την αποφυγή της τεκνογονίας. Αυτή καθεαυτή η αποφυγή της τεκνογονίας με όλα τα ποικίλα μέσα, είναι το αμάρτημα του Αυνάν. Μέχρι που να δώσει ο Θεός το πρώτο παιδί το ανδρόγυνο αφήνεται ελεύθερα και με επιμέλεια για τον ερχομό του. Κατόπιν, μπαίνει σε σκεπτικισμό και φόβο και σοφίζται τον προγραμματισμό ή και την έκτρωση του επόμενου παιδιού, που ήλθε σε ανεπιθύμητη ώρα.

Σ΄ ένα εξειδικευμένο θέμα σαν αυτό, μπορεί να μην υπάρχει απ΄ ευθείας απάντηση από τη Γραφή. Έχουν γράψει όμως πολλά οι Πατέρες πάνω σ΄ αυτό.

Ο π. Αθανάσιος Λεμεσού, δίνει ένα γενικό ορισμό της αμαρτίας, που συμπίπτει και με τα γραφόμενα του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη. Δηλαδή, “αμαρτία είναι ότι κάνουμε στη ζωή μας που μας απομακρύνει από το Θεό”.

Μπορεί τώρα να φανταστεί κάποιος ότι η συγκεκριμένη πράξη μας βοηθά να πλησιάσουμε στο Θεό;

Ο αυνανισμός είναι εκτόνωση της επιθυμίας για συνουσία, όταν αυτή δεν είναι εφικτή για διάφορους λόγους. Συνήθως χρησιμοποιείται, για να ενισχύσει την πράξη αυτή, και η φαντασία ερωτικών εικόνων. Όλα αυτά είναι μάλλον νοσηρά και προφανώς πολύ απέχουν απ΄ το στόχο.

Η σωστή στάση, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να έχει φυσιολογική εντός γάμου ερωτική σχέση, είναι η εγκράτεια.

Δεν είναι θέμα, λοιπόν, κανόνων. Οι κανόνες δεν είναι χαρακτηριστικό της Ορθοδοξίας, αλλά του παπισμού, Είναι θέμα στάσης, τρόπου ζωής. Η αγάπη μας για τον Κύριο είναι το κριτήριο για κάθε μας πράξη, για όλη μας τη ζωή. Ένα καλό κριτήριο για ότι κάνουμε είναι αυτό που μας έλεγε ο κατηχητής μας, όταν ήμασταν μικροί: “φαντάσου σε κάθε τι που κάνεις ότι ο Κύριος είναι παρών”.

Όμως αν κάποιος έχει έντονες ορμές μήπως είναι προτιμότερος ο αυνανισμός από κάτι χειρότερο;

Η απάντηση σ΄αυτή την απορία είναι: Υπάρχει μέτρο σύγκρισης ανάμεσα σε αμαρτίες; Και για τις μικρές χάνεις τη Βασιλεία των Ουρανών, όπως και για τις μεγάλες.

Ο τρόπος αντιμετώπισης των σαρκικών πειρασμών είναι η εγκράτεια. Όμως είμαστε άνθρωποι κι αν πέσουμε θα ζητήσουμε το Έλεος του Θεού και τη συμβουλή του Πνευματικού μας. Το για μεγάλη ή μικρή πτώση είναι αδιάφορο. Άλλωστε δεν υπάρχει μέτρο για να τις μετράμε. Ο Κύριος που είναι το μέτρο μας είναι τέλειος και ζητά κι από μας να γίνουμε τέλειοι.

Και εγκράτεια χωρίς τη βοήθεια των Μυστηρίων της Εκκλησίας δεν γίνεται. Γι αυτό όποιος αντιμετωπίζει δυνατούς πειρασμούς, τους αντιμετωπίζει στα γόνατα και στις ακολουθίες. Μάχη είναι και δεν ψάχνουμε πως θα χάσουμε, αλλά πως θα κερδίσουμε.

Και για μην είμαστε απόλυτα θεωρητικοί, ας πούμε και μερικές πρακτικές συμβουλές που ενισχύουν την προσπάθεια εγκράτειας:

1 Τακτική συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας για άντληση δύναμης.

2 Συχνή προσευχή.

3 Πνευματική ανάγνωση και σωστή ενημέρωση για όλα τα θέματα που τον/την απασχολούν.

4 Τακτική επαφή με τον Πνευματικό.

5 Σωματική άθληση (“νους υγειής εν σώματι υγειά”).

6 Αποφυγή θεαμάτων, ακουσμάτων και αναγνωσμάτων που εξάπτουν τη νοσηρή φαντασία και δημιουργούν άσκοπους πειρασμούς.

7 Προσεκτική επιλογή των συναναστροφών

8 Πρόγραμμα και σωστή αξιοποίηση του χρόνου, που να περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω. Η τεμπελιά είναι κακός σύμβουλος κατά το “αργία μήτηρ πάσης κακίας”.

Όλα αυτά είναι προτάσεις και όχι εντολές. Έχουν την αποτρεπτική πλευρά τους, αλλά και τη θετική επίσης. Είναι πολύ σημαντικό να γίνονται με χαρά, για την Αγάπη του Χριστού, εν ονόματι Του Χριστού και οι όποιες επιτυχίες ν΄αποδίδονται σ΄Αυτόν. Οι όποιες αστοχίες δεν πρέπει ν’ απογοητεύουν, αντίθετα αποτελούν ευκαιρία για συνειδητοποίηση της ανθρώπινης αδυναμίας και αξιοποιούνται για νέο ξεκίνημα με τη βοήθεια του Πνευματικού.

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments