Ένα δώρο για το Χριστό…

Ο Άγιος Ιερώνυμος ασκήτευε γύρω στα 400 μ.Χ. στη Βηθλεέμ, σ’ ένα σπήλαιο που βρίσκεται κοντά στο Άγιο Σπήλαιο, όπου γεννήθηκε ο Χριστός μας. Μία παραμονή Χριστουγέννων ο Άγιος είχε μια συγκλονιστική εμπειρία:

Είναι νύχτα Χριστουγέννων. Ο Άγιος είχε αφήσει το ασκητήριό του και είχε αποφασίσει εκείνη τη νύχτα να την περάσει με προσευχή ξάγρυπνος μπροστά στην Αγία Φάτνη μέσα στο Άγιο Σπήλαιο· αυτή η παγωμένη Σπηλιά είχε, πριν περίπου 400 χρόνια, φιλοξενήσει το νεογέννητο Χριστό μας.

Η καρδιά του Αγίου ήταν γεμάτη ευγνωμοσύνη για τη μεγάλη δωρεά του Θεού: να μας στείλει τον Υιό Του το Μονογενή, το μονάκριβο παιδί Του στη γη, για να μας κάνει και μας θεούς κατά χάριν· να μας γλυτώσει από τα πάθη, τις αμαρτίες και τις ενοχές μας και να μας δώσει τη Ζωή!

Σκεφτόταν τα λόγια του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου: «Ὁ Λόγος Σὰρξ ἐγένετο».Ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος, παραμένοντας και τέλειος Θεός. Πήρε την ανθρώπινη φύση, για να μπορέσει να σταυρωθεί· επειδή μας αγαπά με άπειρη αγάπη και θέλησε να πεθάνει αντί για μας.

Σκεφτόταν πόσο άσπλαχνα και αχάριστα Του φερθήκαμε εμείς οι άνθρωποι. Δε βρέθηκε ένα ζεστό δωμάτιο για το νεογέννητο και την Παναγία Μητέρα Του. Ο Ηρώδης πάλι Τον κατεδίωξε για να Τον σκοτώσει· κατόπιν πέρασε όλη Του τη ζωή μέσα στη φτώχεια και τη συκοφαντία, παρ’ όλο που Εκείνος συνεχώς μας ευεργετούσε.

Θεράπευε τους τυφλούς και τους παράλυτους, έβγαζε δαιμόνια, ανάσταινε τους νεκρούς μας κι εμείς για ανταπόδοση Τον σταυρώσαμε. Πόση αχαριστία!…σκεφτόταν ο Άγιος, και ήθελε να ζητήσει συγγνώμη, αν ήταν δυνατόν εξ ονόματος όλων των ανθρώπων.

Βυθίστηκε στην προσευχή: «Θεέ μου», έλεγε, «απόψε γιορτάζεις· είναι η μέρα που γεννήθηκες· η μέρα που φανερώθηκες ανάμεσά μας σαν ένας απλός ταπεινός άνθρωπος, ενώ ήσουν ταυτόχρονα και ο Αληθινός Θεός.

Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.

Πήρες την ανθρώπινη σάρκα και ντύθηκες την ταπείνωση, αφήνοντας τη μεγάλη δόξα που έχεις στον ουρανό.

Κι εμείς Σε παρεξηγήσαμε, Σε απορρίψαμε, Σε καταδιώξαμε, Σε βρίσαμε, Σε θανατώσαμε.

Εσύ όμως μας συγχώρεσες και δεν έπαψες ποτέ να μας αγαπάς…».

Άρχισε να κλαίει από τη συγκίνηση. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, οπότε ξάφνου μέσα στη σιγαλιά της Σπηλιάς …ακούστηκε μία γλυκύτατη και ειρηνική φωνή:

-Ιερώνυμε, τι δώρο θα Μου κάνεις απόψε που γιορτάζω;, ήταν η φωνή του Χριστού μας.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου εδώ  : https://oikohouse.wordpress.com/2016/12/21/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CF%8E%CF%81%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C/#more-26859

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments