Είμαι γυναίκα, είμαι γυναίκα, συγνώμη, βγαίνω γρήγορα έξω!”. Το Αβατο της Μονής του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου στην Αγία Γη

Οσες φορές αναφέρθηκα, σε αναρτήσεις μου, στην Λαύρα του Αγίου Σάββα – στην έρημο της Ιουδαίας – έλαβα ερωτήματα προσωπικά και δημόσια, από γυναίκες, όπως: “γιατί πάτερ να μην μπαίνουμε εμείς οι γυναίκες στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα; γιατί εμείς να νιώθουμε τόσο μειονεκτικά; ποιός δημιούργησε αυτό το άβατο για τις γυναίκες;

Ο άγιος Σάββας ήταν μισογύνης; μισούσε τις γυναίκες;” και άλλα τόσα πολλά, γιατί και πως. Με συντομία έχω να πώ ότι: ούτε τις γυναίκες μισούσε ο άγιος ,γιατί δεν θα ήταν άγιος αν είχε μίσος, ούτε οι μοναχοί επίσης, αλλά εντός της Λαύρας δεσπόζει η Θεοτόκος, που είναι τιμή για τη γυναίκα γενικότερα. Η Λαύρα του Ηγιασμένου Σάββα ήταν και είναι αφιερωμένη στην Παναγία μας, γι’αυτό και ο κεντρικός ναός του 502 μ.Χ., είναι επ’ονόματι και μνήμη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Θα σας διηγηθώ μερικά περιστατικά, σχετικά με το άβατο.

1 Ο μακαριστός γέροντας Σεραφείμ (+1900 – 2003) ήταν δόκιμος μοναχός το έτος 1934 και πορτάρης στη μονή του Αη Σάββα, όταν έφθασε γκρουπ ορθοδόξων ομογενών από την Αμερική. Κανείς από τους μοναχούς δεν γνώριζε ότι δολίως μία γυναίκα είχε ντυθεί άντρας, και μπήκε με όλους τους άλλους άντρες στο μοναστήρι. Δεν πρόφθασαν να φτάσουν έξω από τον τάφο του αγίου,όταν ξεκίνησε σφοδρή τοπική σεισμική δόνηση, μόνον εντός της μονής. Αρχισαν να πέφτουν τα ξερολίθια, οι πέτρες, απ’ όλο τον μαντρότοιχο γύρω γύρω της Λαύρας. Αμέσως όλοι αντιλήφθηκαν ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε. Η γυναίκα αυτή, πανικόβλητη, άρχιζε να κραυγάζει: “είμαι γυναίκα, είμαι γυναίκα, συγνώμη, βγαίνω γρήγορα έξω!” Μόλις τρέχοντας, εξήλθε της πύλης της μονής,… σταμάτησε ο σεισμός!

Εκτός του μοναστηριού,όσοι βρισκόντουσαν,είδαν ότι δεν είχε σαλευθεί ούτε πετραδάκι! Μόνον εντός έγινε, ό,τι έγινε.

2 Το έτος 1938-1940,ο γέροντας Σεραφείμ είχε γίνει οικονόμος της Λαύρας. Ενώ βρισκόταν στο οικονομείο τού μοναστηριού, απέναντι από το μαγειρείο και την τράπεζα, ακούει βήματα στις πέτρινες σκάλες. Από συνήθεια, κοιτάζει και βλέπει από το μικρό παραθυράκι του οικονομείου, να κατεβαίνει τα σκαλοπάτια μιά καλογριά! Απόρησε! Εμεινε…κόκκαλο! Καλογριά; Πως είχε μπεί; Από πού; Είναι δυνατόν; Την είδε, μάλιστα που φόραγε και μεγάλο αγγελικό σχήμα σαν μεγάλο κεντητό κόκκινο πετραχήλι. Ηταν μεγαλόσχημη. Βγαίνει έξω από το οικονομείο και την χάνει από τα μάτια του! Φωνάζει τους πατέρες και τους ρωτάει: “Είδατε την μοναχή; Ποιά μοναχή;, του λένε εκείνοι. Αυτήν που κατέβηκε τώρα τις σκάλες! τους ανέφερε. Ερεύνησαν όλο το μοναστήρι απ’ άκρη σ’άκρη, αλλά μάταια. Δεν βρήκαν καμία καλογριά! Τότε κατάλαβε ότι είχε δει την ίδια την Παναγία, την έφορο, προστάτη, ηγουμένη της Λαύρας, όπως η ίδια είχε αναφέρει στον Αγιο Σάββα, ότι θα είναι έως της συντελείας των αιώνων!

3 Πριν δέκα χρόνια, ξεναγούσα στη Μονή των Ποιμένων – Μετόχι της Λαύρας του Αγίου Σάββα – όπως πάντα κάνω, ως υπεύθυνος του Ιερού Προσκυνήματος, ένα γκρουπ πενήντα προσκυνητών από την Αθήνα. Επόμενος σταθμός τους θα ήταν το μοναστήρι του Αγίου Σάββα. Τους είπα λίγα λόγια για τους Ποιμένες και κατόπιν για τον Αγιο Σάββα. Μιά κυρία,γύρω στα σαράντα, μέ μιά κοντή (μίνι) φούστα, θίχτηκε και νευρίασε όταν ανέφερα για το άβατο, για τις προσκυνήτριες στη Λαύρα. “Ανοησίες!Αβατο;…χα χα χα. Εμένα δεν μπορεί κανένας καλόγερος να με εμποδίσει να μπω! Ας τολμήσει κανείς να μου πεί… δεν μπαίνεις! Θα στον φτιάξω εγώ! Ανθρώπινες ανασφάλειες και κακίες εναντίον των γυναικών! Σαχλαμάρες,….άβατο…!”.

Δεν είπα τίποτε. Κατάλαβα ότι δεν θα την έπειθα. Την άφησα. Εφυγαν για τον άγιο Σάββα…

Μετά από μερικές μέρες,πληροφορούμαι το εξής από τον πορτάρη της Λαύρας: “Τα έμαθες; μου λέει. Ηλθε στον Αη Σάββα μιά ομάδα 50 προσκυνητών από την Αθήνα. Εγώ είχα ανοιχτή τη πύλη της μονής, και ήμουν μέσα στο πορτάρικο ετοιμάζοντας καφέδες και κεραστικά, και ευλογίες για όποιο γκρουπ θα κατέβαινε. Αφού έφτασε το συγκεκριμμένο γκρουπ, μιά κυρία με ένα καυτό μίνι, φουριόζα και με έπαρση, ερχόταν κουνιστή και λυγιστή πρός την κεντρική πόρτα της μονής. Με το που πάει να μπει μέσα στη πύλη και πατάει το πρώτο σκαλοπάτι εντός, πετάγεται ένας από τους γάτους της μονής από το πουθενά – δεν τον είχα καν δει εκεί τριγύρω πρωτύτερα – και κάνει τα πόδια της κυρίας αυτής… φυτίλια! Την καταδάγκωσε και τής έγδαρε τα πόδια τόσο πολύ,… που δεν σταματούσε το αίμα! (από πίσω της ήσαν τριάντα πέντε γυναίκες – προσκυνήτριες. Καμία άλλη δεν πείραξε ο γάτος. Εκείνες στεκόντουσαν στα δύο μέτρα απόσταση από την πύλη). Αμέσως την στείλαμε με αμάξι ιδιωτικό μέχρι την Βηθλεέμ στην πλησιέστερη κλινική-νοσοκομείο!”

4 Μία νύκτα με πανσέληνο, ένας μουσουλμάνος παλαιστίνιος, κάτοικος τού χωρίου Άπεντία, πήγε στο Μοναστήρι και έκαμε την συγκομιδή τού ελαιοκάρπου από τα λίγα ελαιόδεντρα που βρίσκονται προ της εισόδου της Ιεράς Μονής. Έβαλε τον Καρπό σε δύο σάκους, τούς φόρτωσε στο άκακο γαϊδουράκι του και έκαμε νεύμα σ’ εκείνο να αναχωρήσουν. Όμως εκείνη την στιγμή χάθηκε ή πανσέληνος και λόγω σκότους το γαϊδουράκι δεν ξεκινούσε. Απόρησε για το φαινόμενο, άφησε το γαϊδουράκι εκεί και αυτός σαν μικρό παιδί, δηλαδή “μπουσουλώντας”, αναχώρησε. Όμως, όταν έφθασε πιο πάνω αντιλήφθη ότι βλέπει, ή πανσέληνος παρουσιάσθηκε ξανά, και επέστρεψε να πάρει το ζώο του. Άλλα όταν επέστρεψε, πάλι εξαφανίσθηκε ή πανσέληνος, ήλθε ξανά σκότος, και αυτός για δευτέρα φορά, “μπουσουλώντας” αναχώρησε. Όμως, όταν έφθασε στο προηγούμενο σημείο, παρουσιάσθηκε ξανά ή πανσέληνος. Αυτός ξανά επέστρεψε στο ζώο του, όπου πάλι επικράτησε σκότος. Τότε κατάλαβε ότι αυτό το γεγονός είναι θαύμα τού αγίου Σάββα και μετανοιωμένος κάθισε εκεί μέχρι πού ξημέρωσε. Κάλεσε δε, όταν ξημέρωσε τον μακαριστό πατέρα Σεραφείμ και του εξομολογηθεί όλο αυτό το ατόπημα του.

— Αφού κουράστηκες για την συγκομιδή, τού είπε ό Γέροντας, ας μοιραστούμε τον καρπό.

Ένα σακί το έδωσε σ’ εκείνον και το άλλο το κράτησε το Μοναστήρι.

5 Οι ΆγιοΣαββίτες πατέρες δημιούργησαν γύρω και πάνω από το Μοναστήρι ένα αυλάκι, μέσω τού οποίου τα νερά της βροχής οδηγούνται στις δεξαμενές της Μονής.

Τώρα τελευταία, ένας άσεβης κάτοικος της Άπεντίας έρριψε τις κοπριές από την στάνη του πάνω από το εν λόγω αυλάκι. Όταν δε οι σεβαστοί πατέρες τον παρεκάλεσαν να τις πάρει αυτός ηρνήθη αφ’ ενός και αφ’ ετέρου είπε τις παρακάτω υβριστικές φράσεις:

— Δεν φοβάμαι κανέναν, ούτε εσάς, ούτε τον ‘Άγιόν σας, ούτε τον Θεό σας άλλ’ ούτε και τούς Εβραίους”.

Όμως, λίγες ημέρες αργότερα, πήγε με πόνο και δάκρυα στο Μοναστήρι και ζήτησε συγγνώμη διότι είχε γίνει το παρακάτω συμβάν:

Ό αδελφός του είχε κάμει κάποιες δολιοφθορές εναντίον των εβραίων και εκείνοι τού έστειλαν δι’ ελικοπτέρου κατ’ επάνω του ένα μικρό πυραυλάκι, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί εκείνος και ό υιός του. Οι πατέρες, λοιπόν, όχι μόνο τον συγχώρησαν του έδωσαν και κάποια ευλογία, δηλαδή δώρα, και ό εν άσεβης εκκαθάρισε τον χώρο από τις κοπριές αφ’ ενός και έτερου δεν ξαναεμφανίσθη ποτέ όχι μόνο στην πύλη της Μονής άλλ’ ούτε και στην πέριξ Περιοχή.

Οι ΆγιοΣαββίτες πατέρες, όχι μόνο σ’ αυτόν τον άσεβη έδωσαν ευλογίες, άλλα οικονομούν και αγαπούν, δίδοντας το κατά δύναμιν και σ’ άλλους Παλαιστινίους, είτε αυτοί είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, είτε είναι μουσουλμάνοι.

Τα συμπεράσματα δικά σας, από αυτά τα αληθινά περιστατικά,που δεν είναι δα και τα μοναδικά – 1500 και πλέον χρόνια – όπου η Λαύρα του Καθηγητού της ερήμου,του Αγίου Σάββα,αποτελεί φάρο ορθοδοξίας στην Αγία Γη.

Δόξα τω Θεώ.

Πηγές:

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2012/08/blog-post_8.html

http://tostavroydaki.blogspot.com/2016/12/blog-post_549.html

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments