—Γέροντα, πως θα σώσουμε τα παιδιά μας;

Πριν από μερικά χρόνια, πριν η τηλεόραση μπει τόσο καθοριστικά στη ζωή μας, στο Παρίσι χάθηκε ένα μικρό κοριτσάκι. Η αστυνομία το βρήκε, όμως το παιδί είχε υποστεί τόσο ισχυρό σοκ, ώστε ήταν αδύνατο να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία. Ούτε ονόματα, ούτε διεύθυνση, ούτε τηλέφωνο, ούτε το όνομά του δε θυμόταν. Απ’ το σοκ είχε απενεργοποιηθεί τελείως η μνήμη. Γιατροί και αστυνόμοι βρέθηκαν προς στιγμή σε αδιέξοδο.

Τότε ο εισαγγελέας πήρε το παιδί και του ζήτησε να του τραγουδήσει ένα τραγούδι. Το παιδί του τραγούδησε το τραγουδάκι που του λέγε η μητέρα του, όταν το έβαζε για ύπνο.

Οι αρχές το μαγνητοφώνησαν και το έδωσαν στο ραδιόφωνο. Μέσα σε λίγες ώρες βρέθηκαν οι γονείς.

Αυτό το αληθινό γεγονός επιβεβαιώνει ότι το μυαλό του ανθρώπου, όσο δυνατό κι αν είναι, όσες γνώσεις κι αν του αποθηκεύσουμε, έρχεται ώρα που δε μπορεί να βοηθήσει. Απενεργοποιείται.

Εκείνη που ποτέ δεν ξεχνάει και τα πάντα σώζει είναι η καρδιά. Σ’ αυτήν απευθυνόμαστε. Γιατί οι γνώσεις μπορεί να ξεχαστούν, οι εμπειρίες όμως ποτέ. Ποτέ δεν πάει χαμένο εκείνο που εμπιστευόμαστε στα παιδιά και εκείνο που τούς δίνουμε απ’ την καρδιά μας. Όσο πολύτιμο κι αν είναι, τα παιδιά δε θα το χάσουν. Μπορεί να χάσουν τα βιβλία τους και τις ζωγραφιές τους, μπορεί να χάσουν τη μπάλα ή τα γάντια τους, μπορεί και τα ίδια να χαθούν σε ολοσκότεινες νύχτες, όμως εκείνο που θα τούς δώσουμε απ την ψυχή μας δε θα το χάσουν τα παιδιά… Κάποια μέρα θα γυρίσουν στη φωλιά που τα ζέστανε…

Γι’ αυτό γιατροί, παιδαγωγοί, ψυχολόγοι, άγιοι μας φωνάζουν• Όσο είναι μικρά… να μπουν στη ζωή της Εκκλησίας… Να μας δουν να ανάβουμε το καντήλι, να θυμιάζουμε τα εικονίσματα, να προσευχόμαστε, να ζυμώνουμε πρόσφορα, να κοινωνάμε, να συγχωριόμαστε, να σεβόμαστε τον εαυτό μας σα Ναό του Αγίου Πνεύματος…Τότε που νομίζουμε ότι δεν καταλαβαίνουν… Τότε που ο,τι βγαίνει απ’ την καρδιά μας, στην καρδιά τους μπαίνει…

Όμως, αφού αγάπη δίνουμε, γιατί λίγα χρόνια μετά εισπράττουμε τόση αντίδραση, τόσο θυμό, τόσα ξενύχτια, τόση παραίτηση, τόσες εφήμερες σχέσεις, τόσο δύσκολες καταστάσεις, τόσο δισεπίλυτα προβλήματα…; Γιατί τις νύχτες τόσα παιδιά έξω απ’ τα σπίτια τους; Γιατί τις μέρες τόσο βαριεστημένα παιδιά έξω απ’ τα σχολεία; Γιατί τις Κυριακές και τις γιορτές τόσα παιδιά μακριά από την Εκκλησία… με την αδιαφορία στο πρόσωπο, με την απελπισία στην ψυχή, με τον καφέ η με τη σύριγγα στο χέρι; Κι ενώ στα χέρια μας κρατούσαμε ένα παιδικό πρόσωπο, όμορφο και καθαρό σαν πρώτο χιόνι, ύστερα από λίγα χρόνια, γιατί έχομε απέναντί μας έναν έφηβο σαν άγρια θάλασσα, ανίκανο να χαρεί, ανίκανο να συνεννοηθεί, ανίκανο να ελπίσει, ανίκανο να αγαπήσει…;Αφού αγάπη δίνουμε, γιατί οι ηλικίες που παραστρατούν διαρκώς μικραίνουν;

Ρωτάς• Γιατί, παιδί μου πίνεις, γιατί καπνίζεις, γιατί παίρνεις ναρκωτικά και απαντούν• πέστε μου εσείς γιατί να μην πίνω, γιατί να μην καπνίζω, γιατί να μην παίρνω ναρκωτικά…; Γιατί να μην πεθάνω…; Πέστε μου εσείς γιατί να ζήσω;

Ρωτάς• τα έχεις όλα και σπίτι, φαγητό, σχολείο, γλώσσες, φροντιστήρια, εκδρομές, διασκέδαση, χρήματα… Τι σου λείπει;… και παίρνεις την απάντηση• δε μου φτάνουν… έχω ψυχή και η ψυχή μου πεινάει, διψάει, κλαίει… ρωτάει• ποιός με έφερε, που πηγαίνω, πόσο αξίζω…;

Που κάναμε λάθος; Τι δεν κάναμε καλά; Ποιός από μας θα τολμήσει να πάρει την ευθύνη πάνω του; Ποιός θα τολμήσει να δει τα λάθη, για να διορθώσει τα λάθη; Είναι αλήθεια… όλοι για το καλό τους πασχίζουμε… για την πιο ορθόδοξη αγωγή. Όμως αγωγή σημαίνει σε οδηγώ κάπου.

Εμείς ξέρουμε που θέλουμε να οδηγήσουμε τα παιδιά μας; Που θέλουμε να φτάσουν, τι θέλουμε να γίνουν; Όταν τα αδικούνε, θα αδικούν; Όταν τα χτυπάνε, θα ανταποδίδουν; Θα ρυθμίζονται από τα κέρδη η από τις εντολές του Θεού;

Όταν αγοράζουμε μια συσκευή, μας δίδονται πάντα και οδηγίες. Και ξέρουμε καλά πως, αν δεν σεβαστούμε τις οδηγίες, θα καταστρέψουμε τη συσκευή. Όπως γίνεται με τα πράγματα, έτσι γίνεται και με τον άνθρωπο• στην Κιβωτό της Εκκλησίας, ο Δημιουργός Θεός μας εξηγεί τι είναι ο άνθρωπος… ποια είναι τα όριά του… πως πρέπει να τον προσεγγίσουμε, ώστε να μην τον πληγώσουμε, να μην τον αχρηστέψουμε. Στην Κιβωτό της Εκκλησίας, ο Δημιουργός Θεός μας εξηγεί τι είναι ο άνθρωπος, και πως γίνεται μακάριος.

—Γέροντα, πως θα σώσουμε τα παιδιά μας; ρώτησαν κάποτε το Γέροντα Πορφύριο•

—Να μοιάσετε του Θεού… Να γίνετε άγιοι και τα παιδιά σας θα βρουν το δρόμο τους… Ο Θεός για χάρη μας έγινε άνθρωπος και μεις για χάρη τους ας γίνουμε άγιοι…

—Και πως γίνεσαι άγιος, τον ρωτούσαν. Και κείνος απαντούσε• με τη Χάρη…

—Και πως έρχεται η Χάρη;

—Με την ταπείνωση και την προσευχή. Στης ταπεινής αγάπης τα άγια χώματα, εκεί αναπαύεται ο Θεός. Στους ταπεινούς και προσευχόμενους ανθρώπους. Εκεί που υπάρχει περηφάνια, δεν υπάρχει ο Θεός, και τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα και πολύ βαριά τα προβλήματα.

Ο γέροντας Παΐσιος αναφέρει το εξής περιστατικό• Τον επισκέφτηκε κάποτε ένα νέο παιδί, με σοβαρό πρόβλημα υγείας, και απαρηγόρητο του μιλούσε ασταμάτητα, άλλοτε σωστά και άλλοτε ασυνάρτητα. Επί οκτώ ώρες, έλεγε ο γέροντας, δεν πήγα το πόδι μου από δω εκεί, για να μη νομίσει ότι με κουράζει. Στο τέλος του είπε’ —να ξέρεις ότι, όταν θα πηγαίνεις στο γιατρό για θεραπείες, θα είμαι πάντα δίπλα σου. Μετά από μήνες, πήγε πάλι το παιδί στο Γέροντα, μαζί με τον πατέρα του.

Ο πατέρας, διευθυντής Τραπέζης, παρακάλεσε το Γέροντα να πει στο παιδί να μην τον επισκέπτεται στο χώρο εργασίας, γιατί τον εκθέτει. Και έδωσε κι ένα γράμμα από τη μητέρα, που κι εκείνη παρακαλούσε να πείσει ο Γέροντας το γιο τους να μην εμφανίζεται στις δεξιώσεις και τούς ντροπιάζει. Τότε το παιδί, μπροστά στο Γέροντα, είπε στον πατέρα’

— Επιτέλους, δε μπορείτε να ταπεινωθείτε; Δε μπορείτε να δεχθείτε ότι ο Θεός σας έδωσε ένα άρρωστο παιδί και να σηκώστε με υπομονή το σταυρό σας;

Κι έλεγε θλιμμένα ο Γέροντας• πέστε μου εσείς ποιός είναι ο άρρωστος…

Από το περιοδικό η Δράσις μας Τεύχη Μαίου & Ιουνίου 2007

Πηγή: http://www.orp.gr/?p=87

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments