Άγιος Παρθένιος. O προστάτης των καρκινοπαθών. 7 Φεβρουαρίου

Ο πρώτος βιογράφος του Αγίου ονομαζόταν Κρυσπίνος και δυστυχώς έγραψε πολύ περιληπτικά τον βίο του.

Για την ζωή του υπάρχουν 5 κώδικες που δεν έχουν καμία διαφορά στο περιεχόμενο εκτός από κάποιες ονομασίες που οφείλονται μάλλον στις αντιγραφές.

Ο Άγιος Παρθένιος γεννήθηκε το 318 στην Μελιτούπολη της Μ. Ασίας, επί Μ. Κωνσταντίνου, όπου ο πατέρας του Χριστόδουλος και όχι  Χριστοφόρος όπως  κάποιοι λανθασμένα γράφουν, ήταν διάκονος. Για  την μητέρα του δεν υπάρχει κάποια πληροφορία.

Ο Άγιος δεν απέκτησε υψηλή μόρφωση αλλά από μικρό παιδί  ανατράφηκε  “εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου”. Ήταν επιμελέστατος ακροατής και αναγνώστης της Αγίας Γραφής και αναφέρεται πως ξεκίνησε να θαυματουργεί από την ηλικία των 18 ετών λόγω της μεγάλης ταπείνωσης του.

Ήταν πολύ απλός και ιδιαίτερα ελεήμων. Αγαπούσε το ψάρεμα και  ότι ψάρευε από μια λίμνη δίπλα στην Μελιτούπολη, το πουλούσε και μοίραζε τα χρήματα στους φτωχούς για να τον ελεήσει και αυτόν ο Θεός. Επίσης, επισκεπτόταν τους θλιμμένους και τους αρρώστους και τους παρηγορούσε με τον εμπνευσμένο λόγο του και με τα έργα της φιλανθρωπίας του.

Η φήμη του άρχισε να εξαπλώνεται καθώς έκανε καλά πολλούς χειμαζομένους υπό πνευμάτων ακαθάρτων, πριν ακόμα χειροτονηθεί. Είχε λάβει από τον Θεό αυτό το χάρισμα από μικρή σχετικά ηλικία.

Ο επίσκοπος Μελιτουπόλεως Φιλητός μαθαίνοντας για τον ταπεινό Παρθένιο τον προσκαλεί και έπειτα από πολλές πιέσεις τον πείθει και τον χειροτονεί Πρεσβύτερο, παρόλο που δεν το ήθελε γιατί έλεγε πως είναι ανάξιος.

Ο Κρυσπίνος αναφέρει χαρακτηριστικά: “Όταν ουν έλαβεν την θείαν χάριν εις την ψυχήν αυτού δαψιλέστερον, ετέλη καθ’εκάστην άπειρα θαύματα, ότι ο Κύριος ηθέλησε να τον δοξάση και εδώ κατά την αυτού αψευδεστάτην υπόσχεσιν και να θεραπεύση διά μέσου αυτού πολλούς πάσχοντας”.

Από τα πολλά θαύματα που έκανε δυστυχώς μόνο ελάχιστα μας γνωστοποιεί ο Κρυσπίνος. Μια μέρα καθώς περπατούσε στον δρόμο  συναντάει κάποιον που χτυπήθηκε στο μάτι από ταύρο και το κρατούσε προσπαθόντας να βρει κάποιον να τον βοηθήσει. Φρικτό θέαμα. Τον λυπήθηκε ο άγιος και αφού προσευχήθηκε έβαλε το μάτι στη θέση του με πολύ προσοχή και το σταύρωσε με αγιασμό. Σε τρεις ημέρες δεν υπήρχε ούτε σημάδι.

Μία γυναίκα που είχε καρκίνο στα απόκρυφα σημεία του σώματος, πήγε να τον βρει και έπεσε στα πόδια του να τον παρακαλέσει να την θεραπεύσει. Αφού λοιπόν τη σφράγισε στο μέτωπο με το σημείο του σταυρού μονάχα, εξαναγκάζει τον όγκο να πέσει αμέσως ολόκληρος στη γη και προετοιμάζει τη γυναίκα με χαρούμενο στόμα να μεγαλύνει το Χριστό.

Αναχώρησε κάποτε ο Άγιος, για να επισκεφθεί κάποιον άρρωστο και στο δρόμο ένας σκύλος πολύ μεγάλος σπάει τα δεσμά που ήταν δεμένος και ορμάει κατ’ επάνω του. Τινάζεται όρθιος και ανοίγει το μεγάλο και φονικό του στόμα απειλητικά, μάλλον όχι από μόνος του και με τη φυσική του δύναμη, αλλά ενεργούμενος από τον αφανή κύνα ή και δράκοντα. Αν συνέβαινε αυτό σε κάποιον άλλο, οπωσδήποτε θα προξενούσε φόβο ή θα αναζητούσε ράβδο ή οποιοδήποτε όπλο να αμυνθεί και θα καλούσε τους παρόντες για βοήθεια. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν έκανε ο Παρθένιος, παρά μονάχα τον φύσηξε στο ανοιχτό του στόμα και έτσι, όπως συνήθιζε, τον σφράγισε με το σημείο του σταυρού και αμέσως το φοβερό θηρίο έμεινε νεκρό και έπεσε χωρίς πνοή από τους ώμους του στη γη.

Αφού έμαθε ο Μητροπολίτης Κυζίκου Ασχόλιος για τον θαυματουργό ιερέα Παρθένιο τον προσκαλεί αποσκοπόντας να τον χειροτονήσει Επίσκοπο της ειδωλολατρικής Λαμψάκου. Η Λάμψακος ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας στον Ελλήσποντο. Βρισκόταν απέναντι από την Θρακική Χερσόνησο της Καλλίπολης, αρχαίας πόλης της Καρδίας, από την οποία απείχε γύρω στα τέσσερα χιλιόμετρα και οκτώ χιλιόμετρα από την σημερινή Καλλίπολη.

Η πλειοψηφία των κατοίκων της Λαμψάκου επί των ημερών του αγίου Παρθενίου ήταν ειδωλολάτρες, τους οποίους όμως «κέρδισε» με την αγάπη του, τα καλά του έργα, αλλά και με τα θαύματα που επιτελούσε. Αρκετούς ειδωλολάτρες θεράπευσε από ανίατες ασθένειες.

Αφού πλέον έγινε επίσκοπος με την υποδειγματική του αγάπη, τις προσευχές ,τις νηστείες,τις νουθεσίες του και τα θαύματα που επιτελούσε κατάφερε να βαπτίσει τους Λαμψακηνούς.

Έπειτα ήθελε να καταστρέψει όλα τα είδωλα και να κτίσει ναό προς τιμήν του Παντοκράτορος Χριστού. Έτσι αφού επισκέφτηκε τον Αυτοκράτορα Μ. Κων/νο και πήρε την άδεια του καθώς και χρυσό που του έδωσε επιστρέφει, καταστρέφει όλα τα είδωλα και ξεκινάει την ανέγερση του μεγαλοπρεπούς ναού.

Κάποια μέρα τον επισκέπτεται ένας που ήταν δαιμονισμένος και δεν το γνώριζε κανείς, μόνο ο  θεοφώτιστος άγιος το κατάλαβε. Το δαιμόνιο εξοργίστηκε και ‘’επιτέθηκε’’ φραστικά  στον ταπεινόφρων δεσπότη που το επιτίμησε: “Κατοικώ σε αυτόν απ’όταν ήταν παιδί και μόνο εσύ με κατάλαβες. Αν με βγάλεις που να πάω”. 

Ο άγιος του απάντησε τότε ότι μπορεί να μπει στον ίδιο αλλά ο δαίμονας είπε: “Αλλοίμονό μου, γιατί και άλλο δε βρήκα που να αντέξω να τον κατοικήσω και χωρίς να το θέλω έχω διωχθεί απ’ αυτόν. Πώς θα τολμήσω να κατοικήσω σ’ αυτόν που έχει τόση μεγάλη δύναμη; Πράγματι δεν είναι δυνατόν, δεν είναι να ακούσει κανείς αλήθεια από εσάς τους χριστιανούς”. Έτσι έφυγε από τον άνθρωπο ο οποίος ελευθερώθηκε και ευχαρίστησε τον Άγιο.

Μόλις τελείωσε το έργο της οικοδομής του ιερού ναού, φρόντιζε ο Μεγάλος να προσθέσει και την Αγία Τράπεζα, όσο δυνατόν πιο ωραία και ταιριαστή στο ναό. Ύστερα από επίπονη προσπάθεια, καταφέρνει να βρει ένα λίθο σε μέρος που ήταν καθαρό από ειδωλολατρικά θυσιαστήρια, στην ομορφιά πολύ ωραίο και στο μέγεθος πολύ μεγάλο. Παραδόθηκε λοιπόν στα χέρια των λιθοξόων και τον επεξεργάζονται, έτσι που να ταιριάζει άριστα στο ιερό βήμα. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο και έπρεπε να μεταφερθεί, τον φορτώνουν σε άμαξα που έσερναν βόδια· αλλά ο εχθρός, που πάντοτε φθονεί τα ωραία, έρχεται με την πρόθεση να παρεμποδίσει το έργο του Μεγάλου και αρχίζει τις συνηθισμένες και αγαπητές του ενέργειες ο όντως από καταβολής κόσμου ανθρωποκτόνος. Επιχειρεί λοιπόν έργο ανάλογο με τη μισανθρωπία του, αφού δηλαδή διατάραξε, όπως αυτός γνωρίζει, τα βόδια, τα σπρώχνει σε μια ακατάσχετη ορμή. Και αμέσως ο άνθρωπος που τα οδηγούσε πέφτει χάμω· τον παρασέρνουν λοιπόν οι τροχοί της άμαξας και από το βάρος της πέτρας και τη μεγάλη ταχύτητα του διέρρηξαν τα σπλάγχνα και τον άφησαν αμέσως νεκρό· μόλις ανακοινώθηκε το συμβάν στο Μεγάλο, «δε θα χαρείς γι’ αυτό, πονηρέ δαίμονα, είπε, κι ούτε θα εμποδίσεις το έργο του Θεού» και αμέσως, αφού πήρε μαζί του μερικούς από τους παρόντες, τους ευλαβείς, φτάνει στο μέρος του ατυχήματος· στάθηκε κοντά στο νεκρό, γονάτισε και, ενώ από τα μάτια του κυλούσαν δάκρυα, έτσι προσευχήθηκε· «Συ Δέσποτα, που είσαι ο αληθινός Κύριος της ζωής και του θανάτου, σίγουρα δεν αγνοείς για ποιό λόγο επιτέθηκε ο εχθρός· αλλά, έτσι όπως πάντα, και τώρα ματαίωσε, βασιλιά μου, τα πονηρά του σχέδια και στο δούλο σου που κείτεται κάτω νεκρός, γιατί τί είναι έξω από τις δυνάμεις σου, όταν Εσύ θελήσεις, χάρισέ του τη ζωή, Εσύ που είσαι η πηγή της ζωής και η Ανάσταση»· έτσι είπε και πριν καλά-καλά τελειώσει η προσευχή, ο Ευτυχιανός, έτσι ονομαζόταν ο νεκρός, αμέσως σηκώνεται και ήταν ζωντανός και έχαιρε άκρας υγείας, κινούσε δε ταυτόχρονα χείλη και πόδια· τα μεν χείλη για να ευχαριστήσει αυτόν που τον ανέστησε, τα δε πόδια για πορεία μεταφοράς δυναμωμένη, γιατί οδήγησε την άμαξα μέχρι και τον ιερό ναό.

Όσον αφορά τα θαύματα του που σχετίζονται με δαιμονισμένους κάνει λόγο ο βιογράφος για πολλές περιπτώσεις, μας λέει και εννιά ονόματα γυναικών μεταξύ αυτών που ελευθερώθηκαν αλλά θέτει ως επίκεντρο την περίπτωση του νεαρού Μίκονος που ήταν γιος ιερέα. Ο Θεός που παιδαγωγεί και επέτρεψε για ψυχική ωφέλεια να δοκιμαστεί μετά από τις δεήσεις των γονέων του για να τον φωτίσει. Οι γονείς του τον πήγαν στον άγιο και τον παρακάλεσαν να τον θεραπεύσει, όπως και έγινε.

Κάποιος άλλος παράλυτος με ένα λόγο του αγ. Παρθενίου έγινε καλά. Ο Σύρος Αδάμας που είχε δαιμόνιο και σκοτώθηκε αφού έπεσε από την στέγη ενός ναού, αναστήθηκε και ελευθερώθηκε από τον δαίμονα.

Άλλος ασθενής, ο Μαξιμιανός από την Βυζίη,που πήγε στον ναό με τους γονείς του και πέθανε μετά από λίγη ώρα επίσης αναστήθηκε με θαύμα του αγίου. Επίσης μια γυναίκα άρρωστη, ένας σχιζοφρενής και ένας που είχε πρόβλημα στα πόδια, από σατανικές ενέργειες όλα αυτά, θεραπεύτηκαν.

Εντυπωσιακή είναι και η θεραπεία του φιλάργυρου Αρχιερέως της Ηράκλειας που μετανόησε και μοίρασε όλο το χρυσό που είχε πάρει από φτωχούς ανθρώπους. Έχουμε ακόμη μια θεραπεία παραλυτικού στην Ηράκλεια. Επίσης ευλόγησε τα χωράφια του αρχιδιακόνου του,Υπατιανού,που του είπε:”Μη λυπάσαι ότι πάντα δυνατά τω πιστεύοντι”.

Κατόπιν γνώριζε με το χάρισμα που είχε και ενημέρωσε τον αρχιδιάκονο του πως σε λίγες μέρες θα διαδεχτεί τον Μητροπολίτη Ηρακλείας. Αφού κιόλας  μάζεψε ότι είχε στα χωράφια του ο Υπατιανός  τον κατάλληλο καιρό, τα πήγε στον άγιο ως δείγμα ευγνωμοσύνης και τον προέτρεψε να τα μοιράσει στους φτωχούς.

Ο θαυματουργός Παρθένιος εκοιμήθη στις 7 Φεβρουαρίου, που τιμάται, αγνώστου έτους  και έταφη έξω από τον μεγαλοπρεπή ναό του Παντοκράτορος που ανήγειρε.

Παρόντες στην ταφή του αγίου ήταν ο Μητρ. Ηρακλείας Υπατιανός,ο Κυζίκου, ο Μελιτουπόλεως και ο Παρίου ,όπως και πολλοί άλλοι.

Αυτός είναι ο βίος του προστάτη των καρκινοπαθών αγίου Παρθενίου, ο οποίος θαυματουργεί ιδιαίτερα και στις μέρες μας και πολλές φορές σε ανθρώπους που δεν τον γνωρίζουν και δεν είναι κοντά στον Θεό, όπως οι ίδιοι μαρτυρούν και όμολογούν και ενυπογράφως μάλιστα.

Διότι στη σύγχρονη εποχή τα θαύματα είναι για πάρα πολλούς ψεύτικα και παράλογα σενάρια και σαφώς αμφισβητούνται. Πρέπει να πω ότι έχουν εκδοθεί 2 εξαιρετικά βιβλία της φιλολόγου κ. Μαρίας Μελετίου-Μακρή που ασχολούνται με τον άγιο:Ένας παλαιός άγιος ζωντανός ανάμεσα μας και Ο Θεραπευτής των ασθενειών του αιώνα μας

Ο όσιος Παρθένιος θεωρείται προστάτης των καρκινοπαθών, επειδή θεράπευσε και θεραπεύει πολλούς καρκινοπαθείς. Όταν έφυγε από την πρόσκαιρη αυτήν ζωή, η πλειοψηφία του ποιμνίου του ήταν ευσεβείς Χριστιανοί, ζωντανά μέλη της Εκκλησίας του Χριστού.

Μια συγκλονιστική μαρτυρία
Σαν πρώτο θαύμα απαλλαγής από τη φοβερή νόσο τού καρκίνου, παραθέτουμε τη γεμάτη περιπέτειες μαρ­τυρία τού κ. Στέφανου Στεφάνου, συνταξιούχου ναυτικού, που κατοικεί στον Πειραιά και κατάγεται από την Άνδρο. Ο ίδιος μας έγραψε την ιστορία του και εμείς την κατα­χωρούμε χωρίς καμμία αλλαγή. Ποιος άνθρωπος στον κόσμο αυτόν δεν πόνεσε ψυ­χικά και σωματικά; Και ποιος δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ρωτήσει γιατί ο πόνος στον κόσμο. Ο ουρανός δεν είναι πάντα ξάστερος και το πέλαγος δεν είναι πάντα γαλήνιο. Τον ουρανό τον σκεπάζουν σύννεφα βαρειά και μαύ­ρα και ξεσπούν τρομερές νεροποντές και καταιγίδες. Τα ολόμαυρα σύννεφα τού πόνου και οι καταιγίδες των δακρύων τον κατακλύζουν.

Τέτοιες καταιγίδες πέρασε και ο ομιλών με τις α­σθένειες τού καρκίνου. Παραμονές Χριστουγέννων 1982 διεγνώσθη όγκος στοπαχύ έντερομεγάλος. Τότε επισκέφθηκα τον μακαριστό πατέρα Πορφύριο, ο οποίος με ενίσχυσε και μου είπε: «να πας να εγχειρισθής και θα γίνης καλά».

3.1.1983 έγινε η εγχείρησις στο παχύ έντερο και η ιστολογική εξέτασις έδειξε κακοήθη καρκίνο. Τον Μάρτιο τού 1984 παρουσιάζεται όγκος στονα­ριστερό πνεύμονα. Εγχειρίσθηκα 21 Μαρτίου, μου αφαιρέσανε τον μισό αριστερό πνεύμονα και η ιστολογική εξέτασις έδειξε καρκίνο εκμεταστάσεως εκ τού έντερου.

Τον Οκτώβριο τού ιδίου έτους 1984, παρουσιάζεται στο δεξιό πνεύμοναόγκος, εγχειρίσθηκα και πάλι˙η ιστο­λογική έδειξε μετάσταση εκ τού έντερου.

Τον Δεκέμβριο τού 1987 κάνοντας Check up, αξονι­κές τομογραφίες κ.λπ. βρέθηκα καιπάλικτυπημένος στον δεξιό πνεύμονα.

Χειρουργήθηκα, η ιστολογική έδειξε και πάλι μετά­σταση εκ τού έντερου, κακοήθης καρκίνος. Τότε όμως, προ της τρίτης εγχειρίσεως, όταν μου ανηγγέλθη ότι ο δεξιός πνεύμων πάλι παρουσιάζει όγκον καρκίνου και ότι, εάν δεν εγχειρισθώ συντόμως, εντός τριών μηνών θα επέλθη ο θάνατος.

Ήμουν τότε στο Λονδίνο και τόσο πολύ ελυπήθην από αυτόν τον ψυχικόν πόνον φεύγοντας από το γραφείον του ιατρού και πηγαίνοντας πεζός στο ξενοδοχείον, επότισα δια των δακρύων μου τους δρόμους τού Λονδί­νου λέγοντας:

Θεέ μου, δεν χρειάζεται να βρέξης, εγώ επότισα με τα δάκρυα μου το Λονδίνο. Εφοβήθην όμως την τρίτη εγχείρηση πνεύμονος και ο ιατρός πνευμονολόγος Stephen Spiro University Colle­ge επέμενε να γίνη και αυτή η εγχείρησις από τον χειρούργονPeter Goldstrawεις Brompton Hospital.

Ο χειρούργος Peter Goldstraw μας είπε ότι η εγχείρησις θα χρειασθή 5 με 6 ώρες. Μετεφέρθην στο χειρουργείον προς εγχείρησιν και σε μία και μισή (1 1/2) ώρα εβγήκε ο χειρούργος και είπε στην σύζυγόν μου Finis.

Εκείνη ετρόμαξε ότι ή με έραψε χωρίς να με εγχειρήση ή πέθανα. Αλλά ο χειρούργος Peter Goldstraw διεθνούς φήμης χειρούργος πνευμόνων την καθησύχασε λέγοντας:

«Η εγχείρησις έγινε πολύ καλά αλλά εμένα, λέει ο γιατρός, όσο χειρουργούσα τα χέρια μου έφευγαν και δεν κατάλαβα πως τελείωσε τόσο γρήγορα η εγχείρησις».

Ο Μεγάλος Θεός έστειλε τον Αγιόν Του και Αυτός ο Άγιος με χειρούργησε. Ήτο πάλικακοήθης καρκίνος εκ μεταστάσεως.

Σε ένα χρόνο πάλι, ακριβώς Δεκέμβριος τού 1988, ξανά άλλη επέμβαση πάλι στο δεξιό πνεύμονα. Καρκίνος κακοήθης εκμεταστάσεως από το έντερο. Στην τετάρτη εγχείρηση θα χρειασθή μου είπαν 15 ημέρες νοσοκομείον αλλά, λόγω των Χριστουγέννων που φεύγει το προσωπικό και λόγω ότι πήγαινα καλά στην εγχείρηση, στις 6 ημέρες με έβγαλαν και πήγα στο ξενοδοχείον και έτσι έγιναν μία εγχείρησις στα έντερα και 4 εγχειρήσεις στους πνεύμονες.

Αν και έχει μείνει ο αριστερός πνεύμονας μισός και ο δεξιός τρεις φορές εγχειρισμένος, ζω από την τελευ­ταία εγχείρησιν με την βοήθεια τού Θεού 10 χρόνια χωρίς να έχω δύσπνοιες. Παρ’ όλο που η δύναμις των πνευμόνων είναι πάρα πολύ πεσμένη.

Φωνάζω όμως και εγώ σαν τον Μπετόβεν: «Πάνσοφε Θεέ, δώσε ό,τι θέλεις, είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο, φτάνει να προέρχεται από το χέρι σου».

Και είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο, ως μου υπέ­δειξε ο μακαριστός πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ, καθώς και Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Εν ημέρα θλίψεώς μου τον Θεό εξεζήτησα και δια τούτο όχι μόνον θα τον εκζητώ αλλά και θα τον ομο­λογώ.

Τα θαύματα έγιναν το ένα κατόπιν τού άλλου:
Δια των Αγίων Παρθενίου Επισκόπου Λαμψάκου τού Θαυματουργού, τού οποίου η Εκκλησία ευρίσκεται εις Λύρειον Ίδρυμα Μάτι Αττικής. Ο Άγιος Παρθένιος εορτάζει 7 Φεβρουαρίου ο οποίος και είναι ο προστάτης Άγιος δια τον καρκίνον.

Το δεξί χέρι τού Αγίου Παρθενίου ευρίσκεται ειςΙεράν ΜονήΑγίου Νικολάου Ανδρουτο οποίο πολλές φορές προσκύνησα.

Δια πρεσβειών τούΑγίου Νεκταρίου, Αγίου Παταπίου, Οσίου Δαβίδ Ευβοίας, Αγίου Εφραίμ Νέας Μάκρης, τους οποίους όλους παρακάλεσα δια των προσευχών μου. Και δια των προσευχών τού Πνευματικού μου Πατέρα, αειμνήστου Γρηγορίου Μητροπολίτου Καστοριάς. Δια προσευχών τού πατρός Σωφρονίου Essex Αγ­γλίας, τούπατρός Πορφυρίου, τού πατρός Ιακώβου Τσαλίκη και τούπατρός ΠαϊσίουΑγίου Όρους.

Αυτή την στιγμή ευρίσκομαι εν τη ζωή, αν και οι για­τροί είχαν αποφανθή ότι δεν θα ζήσω. Διότι τρίτη και τέταρτη εγχείρησις καρκίνου στους πνεύμονες δεν είχε γίνει σε κανένα διεθνώς.

Ο πατήρ Πορφύριος και ο πατήρ Σωφρόνιος κάθε φορά που τους επισκεπτόμουν μου έλεγαν «θα γίνης καλά».

Πέρασαν 10 χρόνια από την τελευταία εγχείρηση και με την βοήθεια τού Θεού η ασθένεια εσταμάτησε. Εγώ όμως δεν σταμάτησα να επικαλούμαι την βοή­θεια τού Θεού, της Παναγίας και των Αγίων και τού Α­γίου Παρθενίου που είναι άγιος τού καρκίνου. Προ 4 ετών πηγαίνοντας στο Λονδίνο δια εξετάσεις ο ιατρός εδάκρυσε, όταν με είδε και είπε: «δεν ήλπιζα να σε ξαναδώ».

Πράγματι, όλα αυτά που διαβάσαμε είναι περισσότε­ρο από συγκλονιστικά. Ο κύριος Στέφανος μετά από τό­σες περιπέτειες ζει θαυματουργικά, απαλλαγμένος τελεί­ως από τον καρκίνο ήδη από το 1988, παρ’ όλο που οι γιατροί τού Λονδίνου όπου έγιναν όλα τα χειρουργεία δήλωναν στη σύζυγο του, κ. Γαρυφαλλιά· «δεν πρόκει­ται να ζήσει, σύντομα θα επέλθει ο θάνατος, γιατί δεν είναι δυνατόν μόνο τέσσερα κύτταρα να ξέφυγαν. Να δούμε πόσα άλλα θα ξέφυγαν και που πήγαν και φώλια­σαν».

Και όμως ζει και μάλιστα χωρίς αναπνευστικά προ­βλήματα. Γεμάτος δε ευγνωμοσύνη προς τον άγιο έκτισε και το εκκλησάκι του στοΛύρειο Ίδρυμα, στο Μάτι Αττικής, αφού ζήτησε άδεια από τον τότε Μητροπολίτη Αττικής, αείμνηστο Δωρόθεο, ο οποίος, όταν πληροφο­ρήθηκε το θαύμα τού Αγίου Παρθενίου, συγκινήθηκε πολύ και έδωσε την συγκατάθεση του.

Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να δώσουμε λίγες πληρο­φορίες σε όσους αγαπητούς αναγνώστες δε γνωρίζουν τίποτα για το «Παιδικό Λύρειο Ίδρυμα». Είναι ένα Ίδρυ­μα που συντηρεί παιδιά με κοινωνικές ανάγκες, δηλαδή ορφανά, άπορα ή παιδιά διαζευγμένων γονιών. Εκεί πα­ραμένουν για χρόνια χωρισμένα σε ομάδες. Η κάθε ομά­δα έχει το δικό της σπίτι, σύγχρονο με όλες τις ανέ­σεις, τη δική του μητέρα (την αδελφή μοναχή που τα αναλαμβάνει) και τη «Μάννα» όλων, που είναι η ηγουμέ­νη της Μονής.

Εκεί σιτίζονται δωρεάν, μορφώνονται, ό­πως ακριβώς τα παιδιά που ζουν μέσα στις οικογένειες τους, βρίσκουν στοργή και αγάπη από τις μοναχές της αδελφότητος της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος στην οποί­αν ανήκει το Ίδρυμα, και τέλος, τις πιο πολλές φορές, παραμένουν εκεί μέχρι την αποκατάσταση τους. Παντρεύ­ονται με τη φροντίδα τού Ιδρύματος, ώστε να έχουν όλα τα απαραίτητα για τα πρώτα βήματα της ζωής τους.

Όλα αυτά υλοποιούνται με τις θυσίες των εκεί α­δελφών μοναζουσών και τις προσφορές των φιλάνθρω­πων, των φίλων τού Ιδρύματος καθώς και της οικογέ­νειας τού καπετάν-Μάρκου Λύρα, τού μεγάλου δωρητή που παρείχε τα χρήματα για να γίνει το πρώτο κτίριο, όπου στεγάστηκαν τα παιδιά.

Το Ίδρυμα πρωτοάρχισε να λειτουργεί με 13 παιδιά για να φτάσει σήμερα να έχει 70 περίπου παιδιά. Και αυτό κατορθώθηκε με την υλική αλλά και ηθική βοήθεια τού αείμνηστου Μητροπολίτου Δωροθέου, ο οποίος στή­ριξε το Ίδρυμα με πατρική αγάπη. Πρέπει ακόμη να ση­μειωθεί ότι η Ι. Μονή Αγίας Τριάδος συντηρεί και ένα μικρό γηροκομείο.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ – Άγιος Παρθένιος, ο Άγιος προστάτης των καρκινοπαθών
Από το βιβλίο της ΜΑΡΙΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ – ΜΑΚΡΗ: “Ένας παλαιός Άγιος ζωντανός ανάμεσά μας”

http://www.egolpion.net

Πηγές :

http://www.orthmad.gr/news/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B8%CF%8E%CE%BD

https://fdathanasiou.wordpress.com/2013/04/16/%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B1-%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85/ 

https://www.vatopedi.gr/agioi/vios-ke-politia-ke-meriki-ton-thavmaton-diigisis-tou-en-agiis-patros-imon-partheniou-episkopou-lampsakou/ 

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments