«O Γέροντας μου έσφιξε το χέρι λες και ήταν ζωντανός!”. Τα θαύματα και η κοίμηση του Γέροντα Σεραφείμ Δημόπουλου. 17 Απριλίου 2008

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ – ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ

Έχω ακούσει πολλούς να αναφέρουν για το διορατικό και προορατικό χάρισμα του γέροντα. Είναι πάρα πολλές και οι αναφορές για μεταθανάτια σημεία και εμφανίσεις του. Εγώ θα αναφερθώ σε ένα προσωπικό γεγονός και στην εμπειρία ενός αγιορείτου μοναχού που είχε το γέροντα πνευματικό όσο ήταν ακόμα λαϊκός.

Ο π. Ε. μου ανέφερε ότι δύο φορές του εμφανίστηκε κατ’ όναρ ο γέροντας και του έλυσε κάποιες απορίες που του προέκυψαν στο νέο στάδιο του μοναχικού βίου που προσφάτως εισήλθε. Αυτό μου το ανέφερε μισό μήνα πριν κοιμηθεί ο πατήρ Σεραφείμ.

Προ ετών είχα ο ίδιος έντονο λογισμό ένα μεσημέρι να ξαναδιαβάσω το βίο του αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού, που πρωτοδιάβασα ως φοιτητής, αλλά δεν είχα στο σπίτι μου το βιβλίο. Το απόγευμα πήγα να δω το γέροντα. Κάποια στιγμή ανέβηκε στον πρώτο όροφο του κελλιού και κατέβηκε με χαρά και χαμόγελο κρατώντας το βιβλίο που επιθυμούσα να διαβάσω και μου είπε όλο νόημα και με μια παιδιάστικη ανάλαφρη διάθεση: «έχεις διαβάσει αυτό το βιβλίο;» Ομολογώ ότι τα χρειάστηκα προς στιγμήν. Εννοείται ότι δεν του είχα αναφέρει τίποτε προηγουμένως. Πάντως διεπίστωσα ότι μάλλον έκρυβε πολλά χαρίσματα, για να μην έρχονται και του χαλάνε την ησυχία. Προτιμούσε να προσεύχεται πολύ ως γνήσιος μοναχός. Γι’ αυτό και κρυβόταν επιμελώς. Θυμάμαι στο σημείο αυτό που μου ανέφερε πόσο ταλαιπωρήθηκε ένα διάστημα, καθώς συνέρεε πλήθος κόσμου μετά από μία πρόρρησή του σε μία έγκυο ότι θα γεννήσει υγιέστατο αγοράκι, ενώ οι γιατροί την προέτρεπαν να κάνει έκτρωση χωρίς να γνωρίζουν τότε ούτε το φύλο του εμβρύου. «Είδα και έπαθα να τους διώξω, γιατί έρχονταν να τους μιλήσω προφητικά!» Φυσικά ουδόλως παραδέχθηκε ότι όντως είχε μιλήσει με προορατικό χάρισμα.

Κατά ανεξήγητο τρόπο είχε φτάσει στη Λάρισα νωρίτερα, όπως το είχε προείπει.

«Μια παρέα από τη Λάρισα πήγε στη γιορτή της Αναλήψεως στο χωριό Ομορφοχώρι, Λάρισας για τη Θ. Λειτουργία. Θα λειτουργούσε ο π. Σεραφείμ στον ομώνυμο ναό, πού βρίσκεται λαξευμένος σε βράχο στην περιοχή «Χασάμπαλη». Μετά τη Θεία Λειτουργία ο οδηγός του αυτοκινήτου, που είχε μείνει τελευταίο. παρακάλεσε τον π. Σεραφείμ να τον πάρει, για να τον μεταφέρει στη Λάρισα. Ο Γέροντας χαμογελώντας αρνήθηκε. Τον ευχαρίστησε και του είπε ότι θα φτάσει νωρίτερα. Ο δρόμος ήταν έρημος. Οδηγούσε αποκλειστικά στο ναό και δεν υπήρχε περίπτωση να τον μεταφέρει από το χώρο εκείνο κάποιος άλλος. Όταν η παρέα με το αυτοκίνητο έφτασε στη Λάρισα, με έκπληξη είδαν όλοι έξω από το ναΐδριο του αγίου Βησσαρίωνα στο κέντρο της πόλης τον π. Σεραφείμ. Κατά ανεξήγητο τρόπο είχε φτάσει στη Λάρισα νωρίτερα, όπως το είχε προείπει. Τον χαιρέτησαν και εκείνος χαμογελώντας τους ανταπέδωσε το χαιρετισμό».

Ένας υπάλληλος του ΟΤΕ ήθελε να κάνη μία δω­ρεά και πριν να το αναφέρη καν, ο Γέροντας του είπε: «Τι κάθεσαι και σκέφτεσαι; Πήγαινε σε μία Εκκλησία και δώστα».

Διηγείται πνευματικό του τέκνο: «Μετά από μία παρεξήγηση με ένα πελάτη μου που ίσως κατέληγε σε επίθεση εκ μέρους του με απρόβλεπτες συνέπειες (με όπλο), την προηγούμενη νύχτα με κράτησε ο Γέροντας περίπου έξι ώρες στο κελλί του και δε με άφηνε να φύ­γω. Το κατάλαβα μετά από λίγες μέρες ότι κινδύνεψα και τον λόγο που με κράτησε. Διότι εκείνο το βράδυ μου είχε στήσει καρτέρι ο εν λόγω πελάτης, όπως αργότερα μου αποκάλυψε ο ίδιος. Ο Γέροντας με καθυστέρησε επίτηδες, ο πελάτης που ήθελε να με σκοτώση κουράστηκε να περιμένη και έτσι σώθηκα».

Σε λαϊκό, πριν γίνη ιερέας, του είχε προείπει ο Γέ­ροντας ότι θα γίνει ιερέας σε ένα συγκεκριμένο χωριό της Λάρισας. Ενώ επέμενε εκείνος ότι ο Δεσπότης του είπε πως θα τον έβαζε σε άλλο μέρος, μετά από λίγο καιρό πέθανε ο ιερέας του χωριού και τοποθέτησαν αυτόν εκεί κατά την πρόρρηση του Γέροντα.

Μαρτυρίες πνευματικού του τέκνου: «Πολλές φο­ρές προέβλεπε γεγονότα μελλοντικά. Χωρίς να γνωρίζη το ιστορικό μιας γυναίκας -συγγενούς της συζύ­γου μου- που έπεσε σε βαρειά ψυχολογικά, ανέλυσε όλη την ζωή της, την προέλευση του προβλήματος και ότι δεν θα εθεραπεύετο ποτέ. Όταν τα ανέφερα όλα στην σύζυγό μου, απορήσαμε που γνώριζε τόσο λεπτομερώς την ζωή της, χωρίς να την έχη δει ποτέ. Ακόμα αυτή πάντως δεν θεραπεύτηκε.

»Όταν μάθαμε ότι εγκυμονούσε η γυναίκα μου, ο γιατρός είχε διατάξει διακοπή κύησης ή άμεσες εξε­τάσεις λόγω του ότι τότε έπαιρνε φάρμακα επιβλα­βή για το έμβρυο. Πριν από όλα πήγαμε στον Γέρο­ντα και μας είπε να μην πάμε πουθενά και ότι θα γεννηθή μία χαριτωμένη κορούλα υγιέστατη, όπως και έγινε.

«Προειδοποίησε ένα μακαριστό Επίσκοπο Λαρίσης ότι θα πεθάνει νέος· και όντως έτσι έγινε. Αυτό μας το ανέφερε ο ίδιος ο Γέροντας.

»Όταν συναντούσα τον π. Σεραφείμ στην Λάρι­σα, άρχιζε αμέσως να λύνη απορίες και προβλήματα και να απαντά σε λογισμούς που με βασάνιζαν, χω­ρίς εγώ προηγουμένως να τον ενημερώνω.

»Ο πατέρας μου Κωνσταντίνος είχε καρκίνο στον φάρυγγα. Πήγαμε στον τάφο του αγίου γέροντος Παϊσίου με την ευχή του γέροντος Σεραφείμ. Με την προσευχή του γέροντος Σεραφείμ ο πατέρας μου ωδηγήθηκε στην μετάνοια για πρώτη φορά στην ζωή του και στην συνέχεια θεραπεύθηκε από τον καρ­κίνο!».

Μαρτυρία κ. Νανούλη Αποστόλου: «Αρκετά χρόνια πριν να παντρευτώ, ρώτησα τον γέροντα Σε­ραφείμ ποιον δρόμο ν’ ακολουθήσω, τον έγγαμο ή τον μοναχικό· ο Γέροντας μου ανέλυσε επακριβώς τον χαρακτήρα και τον εαυτό μου και ότι θα ήταν ψυχικά ωφέλιμο να παντρευτώ μία καλή και ήσυχη σύζυγο, όπως και έγινε, με την ευχή του.

»Με την σύζυγό μου Αικατερίνα κάναμε το πρώ­το μας παιδάκι μετά από πέντε χρόνια γάμου. Ο γέ­ροντας Σεραφείμ, βλέποντας την αγωνία μας, ήρε­μος όπως πάντα μας έλεγε ότι η Παναγία θα μας δώ­σει παιδάκι. Μάλιστα έλεγε ότι πολλά ζευγάρια που αρχικά δεν έκαναν παιδιά στην συνέχεια έγιναν πο­λύτεκνοι. Εμείς, με την ευχή του, σε δύο χρόνια κάνα­με δύο παιδάκια!

»Πήγαμε στον Γέροντα με την γυναίκα μου Αικατερίνα, και την μητέρα μου Βασιλική. Συν τοις άλλοις μας είπε ότι ο καθείς πρέπει να κόψη ό,τι αδυναμία έχει. (Μιλούσε γενικά). Άλλος λέει δεν μπορεί χωρίς καφέ (η γυναίκα μου), άλλος βλέπει πολύ τηλεόραση (η μητέρα μου), άλλος πίνει κρασί (για μένα)!».

ΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΙΕΣ ΤΟΥ

Γρήγορα ἀπέκτησε τή φήμη τοῦ ἁγίου καί τοῦ χαρισματικοῦ. Αὐτό ὅμως τόν ἐνοχλοῦσε καί προσπαθοῦσε νά κρύβεται, νά θολώνει τά νερά μέσα ἀπό παραξενιές, πού ἄγγιζαν τά ὅρια τῆς διά Χριστόν σαλότητος. «Κακό πράγμα, ἔλεγε, νά σοῦ βγεῖ τό ὄνομα ὅτι εἶσαι πνευματικός. Δέν μπορεῖς νά κρυφτεῖς πουθενά». Γιά τό λόγο αὐτό καί πολλούς τούς ἔδιωχνε κακήν κακῶς. «Φύγετε, φύγετε, δέν ἐξομολογῶ» τούς φώναζε ἀπό τή βεράντα τῆς καλύβας του. Εἶχε σχεδόν μόνιμα κρεμασμένη μιά πινακίδα στήν αὐλόπορτά του μέ τή φράση: «Μήν ἐνοχλεῖτε. Δέν δέχομαι ἐπισκέψεις». Ἤθελε μέ τόν τρόπο αὐτό νά ἀποφεύγει τούς περίεργους καί τούς ἀδιάκριτους ἐπισκέπτες. Δέν ἦταν ἰδιότροπος. Ἀναγκαζόταν νά συμπεριφέρεται ἰδιότροπα προκειμένου νά κρύψει τήν ἁγιότητά του, νά ἀποφύγει τόν ἔπαινο καί τά ἐγκώμια, τόν μεγάλο αὐτό κίνδυνο τῆς ὑπερηφανείας. Εὐλαβεῖτο καί τιμοῦσε τούς σύγχρονους ἁγίους π. Παΐσιο καί π. Πορφύριο, μέ τούς ὁποίους εἶχε ἰδιαίτερο δεσμό. Θαύμαζε τόν ὅσιο Πέτρο τόν Ἀθωνίτη, τόν ἅγιο Μάρκο τόν Ἀθηναῖο, τόν ἅγιο Ἰσαάκ τό Σῦρο, τόν Ὀνούφριο, τόν Παῦλο τό Θηβαῖο, τόν Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, τά εὔοσμα αὐτά ἄνθη τῆς ἐρήμου, καί στίς μνῆμες τους τελοῦσε Θ. Λειτουργία.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΚΑΡΙΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ

Ο υπεύθυνος Κληρικός της ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης είπε πως ενώ έκανε το πρόγραμμα για τις Λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδος, ο π. Σεραφείμ του είπε να μην τον υπολογίζουν, να μην τον συμπεριλάβουν στο πρόγραμμα, γιατί δεν θα είναι εκεί. Έδειξε να γνωρίζη για την επερχόμενη κοίμησή του.

Είχε προγνωρίσει την κοίμησή του σαφέστατα, διότι σε γυναίκα γνωστή του που τον κάλεσε σε βάπτιση που θα εγίνετο την Κυριακή του Θωμά, της απάντησε ότι δεν θα είναι εδώ· Συνιστούσε ήδη στα πνευματικά του τέκνα να αναζητήσουν άλλον Πνευ­ματικό.

Ἦταν Τετάρτη βράδυ τοῦ Μ. Κανόνος, 9 Ἀπριλίου, στόν ἀγαπημένο του ναό, τήν Ἁγία Τριάδα, δίπλα στό Ἐπισκοπεῖο, ὅπου συνήθιζε νά τελεῖ τίς Προηγιασμένες. Μετά τήν ἀνάγνωση τοῦ Μ. Κανόνος ξεκίνησε ἡ προηγιασμένη θ. Λειτουργία χωρίς φωταψίες καί σέ κατανυκτική ἀτμόσφαιρα. «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία…». Τά εἰρηνικά· ἐκφωνήσεις καθαρές, ἤρεμες, ἀνεπιτήδευτες, ὅπως πάντα. «Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου …». Βγαίνει καί θυμιᾶ τό λαό. Εἶναι ἡ τελευταία του φορά. Ἀποχαιρετᾶ τό ἐκκλησίασμα καί τά πνευματικά του παιδιά πού κατά θαυμαστή συγκυρία κατέκλεισαν τό ναό. «Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι»· κρατᾶ τή λαμπάδα καί διά τοῦ σημείου τοῦ σταυροῦ εὐλογεῖ τούς πιστούς. «Νῦν αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν…», ἐξέρχεται τοῦ ἱεροῦ σιωπηλός κρατῶντας τά προηγιασμένα τίμια δῶρα. Ὅλο τό ἐκκλησίασμα γονατιστό. Ἀκούγεται μόνον ὁ ἦχος τοῦ θυμιατοῦ. Κοινωνικό· βγαίνει στό σολέα γιά τό τελευταῖο του κήρυγμα. Αὐτή τή φορά εἶναι ἀφιερωμένο στό παλικάρι τῆς Δημητσάνας, τόν ἐθνομάρτυρα ἅγιο Γρηγόριο τόν Ε΄, τόν παρεξηγημένο καί συκοφαντημένο νεομάρτυρα τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Γένους, πού τιμᾶται τήν ἑπομένη. Μετά τήν ἀπόλυση καί ὅσο διαρκεῖ ἡ διανομή τοῦ ἀντίδωρου κρατάει μέ τά δυό του χέρια τό σταυρό καί προσέρχονται οἱ πιστοί ἕνας ἕνας γιά νά τόν προσκυνήσουν καί νά ἀσπαστοῦν ἐλεύθερα καί τό χέρι του, μιά καί αὐτή τή στιγμή δέν μπορεῖ νά τό κρύψει.

Ἀπό τήν Τρίτη 15 Ἀπριλίου ἔπαψε νά δέχεται ἐπισκέψεις. Δέν ἄνοιγε σέ κανέναν. Οὔτε καί στούς στενούς συνεργάτες του πού τόν ἐπισκέφθηκαν προκειμένου νά τόν ἐνημερώσουν γιά τήν ἀποστολή βοήθειας πρός τήν Κορυτσά. Εἶχε πάρει τό δρόμο του γιά τόν οὐρανό. Τήν Πέμπτη 17 Ἀπριλίου, αἰσθανόμενος ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα νά φύγει, κατέβηκε τό πρωΐ, ξεκλείδωσε τήν θύρα τοῦ κελιοῦ καί τήν αὐλόπορτα καί ἐπιστρέφοντας ἄφησε τήν τελευταία του πνοή στό κεφαλόσκαλο τῆς εἰσόδου του. Ἡ κηδεία του ἔγινε τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου 19 Απριλίου 2008, στόν ἱερό μητροπολιτικό ναό τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου, χοροστατοῦντος τοῦ σεβ. Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ἰγνατίου και τον Μητροπολίτην Θεσσαλιώτιδος κ.κ. Κύ­ριλλον καί μέ τήν παρουσία ὅλων σχεδόν τῶν κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε ἐκτεθεῖ τό σκήνωμά του σέ λαϊκό προσκύνημα.

Η είδηση της κοιμήσεώς του συγκλόνισε τον λαό της Λάρισας που έσπευσε στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αχιλλίου να δώση τον τελευταίον ασπασμό στον καλό ποιμένα, που αγάπησε και διακόνησε τον λαό του Θεού, και να προσευχηθή.

Πνευματικά παιδιά του Γέροντα από τον Σύλλο­γο “Ιωάννης Χρυσόστομος” είπαν πως, όταν έβγα­λαν τον Γέροντα από το ψυγείο του νεκροτομείου στο Νοσοκομείο, αντί να είναι παγωμένος, ήταν ζεστός.

Ο κ. Ηλίας Ράϊκος διηγήθηκε: «Τη νύχτα γύρω στις τέσσερις η ώρα μετά τα μεσάνυκτα όπως ήταν στο φέρετρο ο Γέροντας, μία κυρία πήγε και του φί­λησε το χέρι για να πάρη την ευχή του, για τελευ­ταία φορά και την ώρα εκείνη αισθάνθηκε άρρητη ευ­ωδία. Όταν αυτή η γυναίκα μου το είπε, δεν το πί­στεψα· πήγα όμως και εγώ να προσκυνήσω το σκήνωμα του Γέροντα και ένιωσα και εγώ αυτήν την ευ­ωδία που διήρκησε έως τις έξι το πρωί».

Μαρτυρία κυρίας Παναγιώτας Μαρούλη: «Πά­ντοτε όταν έβλεπα τον γέροντα Σεραφείμ, έτρεχα να πάρω την ευχή του φιλώντας το χέρι του. Ήξερα πως ο Γέροντας δεν έδινε το χέρι του, αλλά -κατά πε­ρίεργο τρόπο- πάντα εμένα με άφηνε να του ασπασθώ το χέρι διακρίνοντας τον πόθο μου. Τότε χορο­πηδούσα από χαρά και έλεγα σ’ όλους ότι με άφησε να του φιλήσω το χέρι. Όταν εκοιμήθη ο Γέροντας, πήγα με την κόρη μου και τον γαμπρό μου να προ­σκυνήσουμε το πρωί της ημέρας που θα εγίνετο η κη­δεία. Φθάνοντας στο τίμιο λείψανο του Γέροντα, πλημμύρισα από δάκρυα και έσκυψα να ασπασθώ το χέρι του. Έπιασα με τα δύο χέρια μου την δεξιά του, και ο Γέροντας μου έσφιξε το χέρι και μου το κούνη­σε κιόλας, λες και ήταν ζωντανός! Τότε από την χα­ρά μου άρχισα να φωνάζω μέσα στην Εκκλησία. Ήταν η τελευταία φορά που με χαιρέτησε ο άγιος Γέ­ροντας.

Εἴθε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός διά τῶν πρεσβειῶν τῆς ὑπερευλογημένης Μητέρας Του νά τόν κατατάξει μεταξύ τῶν ἁγίων Του καί νά ἀναδείξει ἀξίους συνεχιστές, μιμητές καί διαδόχους στό ἔργο του. Νά ἔχουμε τήν εὐχή του.

Πηγές:

http://arnion.gr/prosvpa/p_serafeim.html

http://www.diakonima.gr/2011/09/01/pldxq-jbe/

http://www.hristospanagia.gr/?p=43421

https://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=2312:ο-μακαριστός-γέροντας-π-σεραφείμ-δημόπουλος&Itemid=170

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments