Το άφθαρτο και θαυματουργό λείψανο του Αγίου Γερασίμου

Ο Άγιος Γεράσιμος κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 15 Αυγούστου 1579, γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και της Μονής Του, πράγμα που παρακαλούσε και ο ίδιος στην προσευχή Του.

Ενταφιάσθηκε νότια του Καθολικού της Μονής. Μετά από δύο χρόνια κάποια δαιμονισμένη γυναίκα που ποθούσε την θεραπεία της ήρθε στην Μονή. Κάποια νύκτα ο πονηρός δαίμονας κατακρήμνισε την δύστυχη γυναίκα στο πηγάδι της Μονής για να την πνίξει. Εκείνη την στιγμή οι μοναχές άκουσαν την γλυκιά φωνή του Αγίου να τις προτρέπει να τρέξουν στην αυλή.

Εκεί βρήκαν την γυναίκα να στέκεται βρεγμένη και με ανοικτά τα πόδια στα χείλη του πηγαδιού, διηγούμενη με δάκρυα ό,τι έγινε για την σωτηρία της με την μεσιτεία του θαυματουργού Αγίου. Εκείνος την τράβηξε από τα μαλλιά και την ελευθέρωσε από το ακάθαρτο πνεύμα…

Η κοίμηση του Αγίου Γερασίμου. Διακρίνονται οι πενθούσες μοναχές της συνοδείας του.

Το μεγάλο αυτό θαύμα και μερικά αλλα οδήγησαν την τοπική Εκκλησία στην απόφαση να κάνει την εκταφή του Οσίου Πατρός. Στις 20 Οκτωβρίου 1581 η γη απέδωσε το λείψανό του σώο και ευωδιάζον. Δυσπιστίες, διαφωνίες αλλά και διαμάχες Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών -οι οποίοι στενοχωρήθηκαν από το μεγάλο θαύμα της αφθαρσίας του Αγίου- ανάγκασαν τον Πατριαρχικό Έξαρχο, Μητροπολίτη Φιλαδελφείας Γαβριήλ Σεβήρο να κάνει ξανά την ταφή του ιερού σκηνώματος, ώσπου να περάσει η κανονική τριετία. Στις 20 Οκτωβρίου 1582 έγινε η δεύτερη ανακομιδή του Αγίου.

Το Θαύμα διασώσεως της δαιμονισμένης στο πηγάδι από τον Άγιο Γεράσιμο. Σχέδιο του Δημητρίου Πελεκάση προοριζόμενο για την αγιογράφηση της Εκκλησίας του Αγίου Γερασίμου στην Πολυκλινική Αθηνών, έτος 1938

Έκτοτε προσκυνείται για περισσότερα από πεντακόσια χρόνια μαρτυρώντας με την αφθαρσία, την ευωδία και την θαυματουργία του τα μεγαλεία και την δόξα του Θεού. Το λείψανο είναι ντυμένο με τα ιερατικά άμφια της ταφής του Αγίου και εκτίθεται προς προσκύνηση μέσα σε κρυστάλλινη λειψανοθήκη, η οποία ενσωματώνεται σε μεγαλύτερη, αργυρή περίτεχνη λάρνακα. Αυτή βρίσκεται στον τάφο του Αγίου, ο οποίος με το πέρασμα του χρόνου περιλήφθηκε στον χώρο του παλαιού Καθολικού της Μονής.

Η κοίμηση του Αγίου Γερασίμου. Τοιχογραφία στο παλαιό Καθολικό της Μονής.

Η αγιοκατάταξη του Αγίου έγινε επί Πατριαρχίας Κυρίλλου Λουκάρεως (1620-1638) μετά από εμπεριστατωμένες αναφορές του πρώην Μαΐνης Ιερεμίου του και επί 50 χρόνια Ηγουμένου της Μονής της Νέας Ιερουσαλήμ. Συνυπέγραψε και ο Επίσκοπος Κεφαλληνίας, Ζακύνθου και Ιθάκης Παχώμιος, πολλοί κληρικοί και μαθητές του Αγίου. Ο Πατριάρχης ανέθεσε στον λόγιο Θεόφιλο Κορυδαλλέα την σύνταξη σχεδίου Πατριαρχικού Σιγιλλίου με το οποίο ο Άγιος γράφτηκε στις αγιολογικές δέλτους της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας με εορτασμό της μνήμης του την 16η Αυγούστου και εορτασμό της ανακομιδής του τιμίου σκήνους του την 20ή Οκτωβρίου.

Το Ιερό Λείψανο του Αγίου Γερασίμου (όρθιο στην νότια θύρα, Πάσχα 1994).

Τρία χρόνια μετά την αγιοκατάταξη του Αγίου (το έτος 1625), τυπώθηκε στο Λονδίνο με επιμέλεια και δαπάνη του Επισκόπου Ιερεμίου η πρώτη βιογραφία του Αγίου βάσει της οποίας ο Ιερομόναχος Μητροφάνης ο Ναύπλιος συνέταξε την πρώτη Ακολουθία του Αγίου που τυπώθηκε στην Βενετία το 1704. Άλλη Ακολουθία συνέταξε ο Ζακύνθιος Ιερέας Νικόλαος Γαβριηλόπουλος που εκδόθηκε στην Βενετία το 1718  ενώ στις μέρες μας Ακολουθία και έτερα υμνογραφήματα συνέταξε ο Γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Λεπτομέρεια από τις παλάμες του άφθαρτου λειψάνου του Αγίου Γερασίμου.

Η τοπική Εκκλησία γιορτάζει τον Άγιο Γεράσιμο από τις 16 εως τις 23 Αυγούστου και από τις 20 εως τις 26 Οκτωβρίου. Κατά τις ημέρες αυτές, όπως και την περίοδο από το Σάββατο του Λαζάρου ως και την Κυριακή του Θωμά, ο Άγιος παραμένει όρθιος μέσα στην κρυστάλλινη λειψανοθήκη και μπροστά στην νότια θύρα του Ιερού Βήματος. Στις 16 Αυγούστου, στις 20 Οκτωβρίου και την Κυριακή του Θωμά λιτανεύεται έως τον Μεγάλο Πλάτανο και τοποθετείται επάνω στο Πηγάδι. Τότε συμβαίνει το εξής παράδοξο: Υπερχειλίζει το νερό του πηγαδιού και ο πλάτανος χαμηλώνει τα κλαδιά του. Έτσι οι πιστοί παίρνουν νερό για αγίασμα και φύλλα για φυλακτά. Στις 23 Αυγούστου και στις 26 Οκτωβρίου λιτανεύεται ως τα αλώνια. Τότε θεραπεύονται πολλοί ασθενείς, ιδιαίτερα μάλιστα δαιμονισμένοι.

Είσοδος του σπηλαίου ασκήσεως του Αγίου Γερασίμου

Θαύματα του Αγίου

Ο Άγιος έσωσε το νησί Του από θανατικό το 1760, από τουρκική εισβολή το 1816 και από καταστρεπτικούς σεισμούς το 1953.

Στην Μονή σώζεται και μία προσωπική εικόνα του Αγίου, όπως και Σταυρός Αγιασμού που ανήκε στον Άγιο.

Έτος 1932. Μετά την πανήγυρη, στα προπύλαια του προσεισμικού ναού το ιερό λείψανο μεταξύ των εφημερίων και των αδελφών της Μονής.

Η εικόνα της Παναγίας ανήκει αγιογραφικά στον τύπο η «Αμόλυντος» και βρισκόταν κρεμασμένη στο Δοχειό της Μονής. Λιτανεύεται δε πριν από το σκήνωμα του Αγίου σύμφωνα με παλαιότατη παράδοση. Μπροστά στην εικόνα αυτή είδε σε όνειρο η δοχειάρισσα μοναχή Ακακία από τα Ζερβάτα Σάμης Κεφαλληνίας τον Άγιο Γεράσιμο να παίρνει ευλογία-εντολή της Υπεραγίας Θεοτόκου να απαλλάξει το νησί από το θανατικό του 1760. Κρατούσε ο Άγιος ένα απλωμένο χαλί και με την ράβδο του μάζευε την ασθένεια σαν λεπτότατο βαμβάκι και στην συνέχεια την σκόρπιζε στον αέρα.

Εορτή του Αγίου Γερασίμου του έτους 1937. Το ιερό λείψανο του Αγίου Γερασίμου μεταξύ του Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου και του Κεφαλληνίας Γερμανού Ρουμπάνη.

 Το 1780 ο Ιεροδιάκονος Νεόφυτος από τα Καλάβρυτα που υπέφερε από σεληνιασμό ήρθε στην Μονή και παρέμεινε για ένα χρόνο προσευχόμενος και τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό. Ο Άγιος τον θεράπευσε και εκείνος χειροτονήθηκε ιερέας και εξυπηρέτησε την Μονή για πολλά χρόνια ως εφημέριος. Στα 1785 μία μητέρα από την Κατοχή έφερε στην Μονή την κωφάλαλη κόρη της Σωσάννα που υπέφερε από δαιμονικές κρίσεις. Μετά ένα χρόνο η κόρη άρχισε να φωνάζει με άναρθρες κραυγές, να κάνει φασαρίες, να υβρίζει, να διακόπτει την λειτουργία. Παρ’ όλες τις συστάσεις του ιερομονάχου Νεοφύτου, η κόρη δεν σταματούσε και έτσι εκείνος την χαστούκισε δυνατά. Το ιδιο βράδυ είδε στον ύπνο του ότι άνοιξε η λάρνακα και του έκανε ο Άγιος νόημα να πλησιάσει. Μόλις πλησίασε ο Άγιος τον χτύπησε δυνατά στο κεφάλι με το βιβλίο που κρατούσε στα χέρια του και τον ρώτησε: «Πόνεσες; Έτσι με πόνεσε καί μένα το χαστούκι που έδωσες χθες στον εσπερινό. Σήκω να διαβάσεις τον Όρθρο καί μην το ξανακάνεις». Αμέσως πήγε στον ναό εκστατικός ο παπα-Νεόφυτος και ζήτησε συγγνώμη από τον Άγιο. Τότε όλοι άκουσαν την Σωσάννα να μιλάει δυνατά και καθαρά ζητώντας να της φέρει ο Ιερέας που την χτύπησε φαγητό γιατί πεινά. Έτσι όλοι δόξασαν τον Θεό και τον Άγιο γιατί διαπίστωσαν το μεγάλο θαύμα…

 Το 1781 αρρώστησε ο τσοπάνης της Μονής και η Ηγουμένη πήρε νέο, ο οποίος δυστυχώς ήταν κακότροπος και κλέφτης και σε λίγες μέρες δήλωσε ότι χάθηκαν δέκα προβατίνες. Έδωσε μάλιστα στην γυναίκα του εντολή να τις βοσκήσει κρυφά σε απόμερο τόπο. Τότε οι προβατίνες άρχισαν να τρέχουν βελάζοντας προς την Μονή. Σαστισμένη η γυναίκα φώναζε, τους πετούσε πέτρες, μα τίποτε δεν κατάφερε. Εκείνες σταμάτησαν στην θύρα του Ναού της Μονής όπου ακόμη δεν είχε απολύσει ο Όρθρος. Οι μοναχές ακούγοντας τα βελάσματα βγήκαν από τον Ναό και δόξασαν τον Άγιο για την μέριμνά του για το μοναστήρι…

 Στα τέλη του 18ου αιώνα ο Αρχιεπίσκοπος Κορίνθου και συγγενής του Αγίου Γερασίμου, Μακάριος Νοταράς, επισκέφθηκε την Ιερά Μονή και αφού προσκύνησε τον Άγιο Γεράσιμο, ζήτησε ευλογία από την Ηγουμένη να διανυκτερεύσει με προσευχή στο Καθολικό της Μονης. Η εκκλησιάρχης μοναχή της Μονής φοβούμενη ζημία ή κλοπή κρύφθηκε στον γυναικωνίτη απ’ όπου έκπληκτη είδε τον Άγιο Γεράσιμο να σηκώνεται από την λάρνακά του και να συνομιλεί και συμπροσεύχεται με τον Άγιο Μακάριο μέχρι που ξημέρωσε…

Στην εικονογραφία ο Άγιος Γεράσιμος ακολουθεί τον τύπο του Οσίου Θεοδοσίου. Ήταν ψηλός, λιπόσαρκος, με ξανθωπά γένεια, γαλανά μάτια και στοχαστικό βλέμμα.

Αμέτρητα είναι τα θαύματα του Αγίου μέχρι σήμερα. Ενώνει διαλυμένες οικογένειες, χαρίζει παιδιά σε στείρες γυναίκες, γιατρεύει σωματικές και ψυχικές αρρώστιες, θεραπεύει δαιμονισμένους συνανθρώπους μας, προσφέρει πνευματική αναγέννηση, καλεί σε μετάνοια και δημιουργεί κλίσεις για την ιερατική και μοναχική ζωή. Η Εκκλησία μας στα τροπάριά της ονομάζει τον Άγιο «Ορθοδόξων προστάτην», «εν σώματι άγγελον» και «θαυματουργόν θεοφόρον», ο οποίος «ρώννυσι τους νοσούντας» και «ιάται τους δαιμονώντας». Επίσης τον αποκαλεί «ασύλητον θησαυρόν της Κεφαλληνίας» και «μέγα καύχημα της Ελλάδος».

Στην Ιερά Μονή από την ίδρυσή της εως σήμερα τελείται καθημερινά Θεία Λειτουργία με ώρα ενάρξεως την 03.30 π.μ. Τελούνται ανελλιπώς οι ακολουθίες του νυχθημέρου και συχνά ιερές αγρυπνίες σύμφωνα με το Τυπικό της Ιεράς Μονής του Αγίου Σάββα Ιεροσολύμων.

Εκατοντάδες ευσεβείς γυναίκες έγιναν εκεί μοναχές και διακρίθηκαν για την ασκητικότατη ζωή τους, την πίστη στον Θεό, την αγάπη τους για τον Άγιο, την φιλοξενία τους και το υψηλό αίσθημα φιλανθρωπίας, εφ’ όσον πάντα μοιράζονταν με τους πτωχούς ό,τι εκείνες στερούνταν. Η παρουσία τους ήταν αφανής, αθόρυβη, αγγελική, για να ξεχωρίζει ο αγαπημένος πατέρας και διδάσκαλός τους, ο στοργικός παππούλης μας, ο Άγιος Γεράσιμος

Ενδεικτικώς αναφέρουμε την οσίας μνήμης μοναχή Μακαρία Λεγάτου από το Ληξούρι (†1929), η οποία συζητούσε με τον Άγιο, διότι τον έβλεπε οφθαλμοφανώς και την βοηθούσε στις διακονίες της επειδή υπέφερε από αρθρίτιδα. Η ζωή της ήταν στην πράξη και στην θεωρία προσευχητική αφιέρωση στον Θεό και δοξολογία του ονόματός Του.

Βιβλιογραφική πηγή

Αβούρη Σπύρου, «Γερασίμου Οσίου Μονή», εν Θ.Η.Ε., τόμος 4ος, στ. 352-354.

«Ακολουθία του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Γερασίμου του Νέου Ασκητού, του εν τη Νήσω Κεφαλληνίας…», Πάτραι, Βιβλιοπωλείον «Ο Κάδμος», 1870.

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, «Συναξαριστής των δώδεκα μηνών», τόμος 1ος, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1993.

Βουτσινά Σπυροχριστοφόρου (Χρήστου Βουνά), «Ο προστάτης της Κεφαλλονιάς Άγιος Γεράσιμος», Αθήναι 1967.

Βουτσινά Πολυάνθης, «Ο Άγιος Γεράσιμος και η ναυμαχία της Ναυπάκτου».

Γκέλη Κωνσταντίνου Γ. Πρωτοπρεσβυτέρου, «Ο Άγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας», Στ΄ Έκδοσις Ι. Μονής Αγ. Γερασίμου, «Νέα Ιερουσαλήμ», Αθήναι 2002.

Του ιδίου, «Ακολουθίαι του Οσίου Πατρός ημών Γερασίμου του νέου Ασκητού του εν Κεφαλληνία», Έκδοσις Ι.Μ. Άγ. Γερασίμου «Νέα Ιερουσαλήμ», Αθήναι 1967.

Του ιδίου, «Ιερόν Κοινόβιον Ι. Μονής Αγ. Γερασίμου εν Κεφαλληνία κατά τα Πατριαρχικά Σιγίλλια και λοιπά έγγραφα», Έκδοσις Ι. Μονης, Αθήναι 1969.

Δοσιθέου Πατριάρχου Ιεροσολύμων, «Ιστορία περί των εν Ιεροσολύμοις Πατριαρχευσάντων» (διηρημένη εν δώδεκα βιβλίοις), «Άλλως καλουμένη Δωδεκάβιβλος Δοσιθέου», Εκδόσεις Βασ. Ρηγοπούλου, [ανευ τ.χ.].

Δουκάκη Χ. Κωνσταντίνου, «Μέγας Συναξαριστής Πάντων των Αγίων, των καθ’ άπαντα τον μηνα Οκτώβριον εορταζομένων», ήτοι «Βήρυλλος του νοητού Παραδείσου, βιβλίον ψυχωφελέστατον μεγάλης συλλογής βίων Αγίων», εν Αθήναις 1894.

Ευστρατιάδου Σωφρονίου, Μητροπολίτου πρ. Λεοντοπόλεως, «Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Έκδοσις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1950.

Καββαδία Δημητρίου Ιερομονάχου, «Τα ιερά προσκυνήματα της Κεφαλονιάς-The holy shrines of Cephalonia», Αθήναι 2002, σελ. 12-19.

Του ιδίου, «Ο Όσιος καί Θεοφόρος Πατήρ ημών Γεράσιμος ασκητής ο εν Κεφαλληνία (15 Αυγούστου 1579)», εν περ. «Οι Τρεις Ιεράρχαι», Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2011, αρ. φ. 1548, σελ. 388-389.

Λαγγή Ματθαίου, Επισκόπου Οινόης, «Ο Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Έκδοσις πέμπτη, Αθήναι 1980, τόμος δέκατος, Οκτώβριος, σελ. 464-501.

Λειβαδά Ευριδίκης, «Ο Άγιος Γεράσιμος καί η αρωγή Του στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (των Εχινάδων-Κουρτζουλάρων)».

Λουκάτου Δημητρίου, «Κεφαλονίτικη λατρεία», Αθήναι 1946.

Λουκάτου Παναγή Γερ., «Γεράσιμος Νοταράς ο Άγιος Προστάτης Κεφαλληνίας», 1953.

Μεταλληνού Γεωργίου, Πρωτοπρεσβυτέρου, «Ο Άγιος Γεράσιμος στην Κεφαλληνία», Αθήναι.

Μολοττού Ζώτου, «Λεξικόν των Αγίων Πάντων της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εν Αθήναις 1904.

Οικονομίδη Δημ. Β., «Γεράσιμος, Όσιος ο εν Κεφαλληνία-Λαογραφία», εν Θ.Η.Ε., τόμος 4ος, Αθήναι 1965, στ. 330.

Παπαδοπούλου Χρυσοστόμου Αρχιεπισκόπου, «Ο Άγιος Γεράσιμος ο νέος Ασκητής Κεφαλληνίας», Αθήναι 1941.

Πατρινέλη Χ.Γ., «Γεράσιμος Όσιος ο εν Κεφαλληνία», εν Θ.Η.Ε., τόμος 4ος, Αθήναι 1965, στ. 324-329.

Τσιτσέλη Ηλία, «Κεφαλληνιακά Σύμμικτα», τόμ. Α΄ και Β΄.

Σημειώσεις του γράφοντος.

Μαρτυρίες μοναζουσών.

Πηγή: Ιερομονάχου Δημητρίου Καββαδία, «Γέροντες και Γυναικείος Μοναχισμός», Έκδοση Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος, Α΄ Έκδοση 2015.

Πηγή: http://anazhthseis-elena.blogspot.com/2017/10/blog-post_75.html

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments