«Προσευχήθηκε στον Άγιο Κωνσταντίνο ο οποίος την έσωσε φράζοντας με βράχο το δρόμο στους Τούρκους». Ιερά Μονή Αγίου Κωνσταντίνου στο Γελήνι Κορινθίας

Η Ιερά Μονή Αγίου Κωνσταντίνου, είναι ένας τόπος ιερός.

Βρίσκεται στην τοποθεσία Γελήνι η οποία έχει δύο οικισμούς, τα Σπαρτιναίϊκα και τα Λαγκαδαίϊκα ενίοτε και Τουρτουραίϊκα, στην πλευρά των τελευταίων στην οποία και βρίσκεται.

Η Μονή είναι μέσα στο βράχο που υψώνεται κάθετα από τους πρόποδες κοντά στο χωριό Σκούπα.

Η θέα είναι επιβλητική και το χωριό που αναφέραμε απλώνεται κάτω σα ζωγραφιά σε παραμύθι με τις στέγες των σπιτιών να βάφουν κόκκινο το τοπίο, το κοιμητήριο περικυκλωμένο με τα κυπαρίσια και τη φύση να παίζει σε αποχρώσεις του πράσινου σε όλο τον υπόλοιπο καμβά.

Η Μονή επιβλητική, επικοινωνεί με το δρόμο με ένα στενό μονοπάτι στην άκρη του βράχου, μήκους περίπου 50 μέτρων έως την πύλη της. 

Ο προαύλιος χώρος προφυλαγμένος από πρόσβαση, εκτός από το μονοπάτι, δίνει τη σιγουριά κάστρου οχυρωμένου από τη φύση και προικισμένος με την ευνοϊκή θέση του πανόπτη. 

Σε αυτόν υπάρχουν μερικά μικρά κτίσματα, άλλα παλαιά και ετοιμόρροπα πλίνθινα, παλαιά κελιά και αποθήκη, και άλλα νεώτερα και συντηρημένα, δίνουν απέξω την εικόνα χώρου που κατοικήθηκε παλαιότερα.

Όμως ο συγκλονιστικός εσωτερικός χώρος του μοναστηριού δεν εμφανίζεται παρά μόνο αν περάσει κανείς τη μικρή σκαλιστή στο βράχο σιδερένια πόρτα.

Η μετάβαση σε αυτόν είναι μυστηριακή και συνάμα σε γεμίζει δέος η σκάλα που αμέσως ανεβαίνει στα δεξιά της πόρτας, με μεγάλη κλίση και φτάνει στο χώρο του Ι. Ναού στην κορυφή. Τυφλή από την πλευρά του βουνού σε οδηγεί στα σπλάχνα του βράχου, ενός βράχου που σε βάζει σε ένα άλλο κόσμο, μυστηριακό και διαφορετικό.

Έως το επάνω διάζωμα υπάρχουν δύο στάσεις, όπου πρόχειρα σκαμμένα κελάκια στα αριστερά της σκάλας, δύο τον αριθμό, μέσα στο βράχο, θυμίζουν στον προσκυνητή πως παλαιότερα παρείχαν καταφύγιο σε δύσκολα χρόνια μέσα στο απροσπέλαστο αυτό φρούριο της πέτρας.

Η ευρυχωρία τους για το σκοπό που εξυπηρετούσαν και η πρόχειρη επίπλωσή τους, μία καρέκλα, ένα σανιδένιο κρεβάτι, ένα παράθυρο στην άκρη του βράχου με νιπτήρα λαξευμένο σε αυτόν και κυρίως η εκρροή από την οποία οι καλόγηροι έριχναν καυτό λάδι στους εισβολείς που προσπαθούσαν να διαρρήξουν την πόρτα του, σε φέρνουν πίσω, σε δύσκολους καιρούς, στην Τουρκοκρατία και στις ηρωϊκές στιγμές που έζησε το μέρος.

Ηρωϊκές και συνάμα φοβερές, όπως μαρτυρούν οι τρύπες από βόλι στα κρανία του οστεοφυλακίου στο διάζωμα του πάνω μέρους της σκάλας.

Το ευρύχωρο διάζωμα στο πάνω μέρος σε επιβραβεύει που το έφτασες, θυμίζοντας έντονα την Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναϊτη, όπου περνάς από όλες τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες των σκαλοπατιών αλλά στο πάνω μέρος σε περιμένει η Λύτρωση.

Στη δική μας περίπτωση, “η Λύτρωση” έρχεται με το πλούσιο φως που σε λούζει φτάνοντας εκεί από τα λαξευμένα παράθυρα του τοίχου. Πλούσιο φως και πλούσια θέα, ώστε να μη θες να ξαναφύγεις από εκεί. Συνάμα από την αριστερή πλευρά, ένα παράθυρο και μία πόρτα σε βάζουν σε άνα κατανυκτικό μικρό ναό, μαυρισμένο από τα χρόνια και τους καπνούς των κεριών, ίδιο με αυτούς που συναντά κανείς στις κατανυκτικές ακολουθίες του Όρους.

Σου υποβάλλει ένα δέος η παρατήρηση των μόλις διακρινώμενων τοιχογραφιών, καθώς και η εικόνες του τέμπλου, απλού αλλά επιβλητικού όσο και ο χώρος.

Στην αριστερή πλευρά δεσπόζει η εικόνα του Αγίου Κωνσταντίνου έφιππου, μοναδική στο είδος της και η οποία είναι αντίγραφο της πραγματικής (η εικονιζόμενη στη φωτογραφία είναι η πραγματική και όχι το αντίγραφο, από την έκθεσή της για προσκύνημα μετά από 35 χρόνια, στον Ι.Ν. Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Κορίνθου, 17-5-2014 έως 20-5-2014).

Η τελευταία, μαζί με κάποια σκεύη από πολύτιμα μέταλλα (κυρίως χρυσό) στολισμένα με πετράδια έχουν μετακομίσει τα τελευταία χρόνια στο εκκλησιαστικό μουσείο Κορίνθου, μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες κλοπής τους οι οποίες θαυματουργικά απέβησαν άκαρπες. Έχει ιδιαίτερη σημασία να διηγηθεί κανείς (σε άλλο άρθρο) πως αυτές απέτυχαν.

Από την έξω πλευρά του βράχου, στο σημείο που βρίσκεται ο Ναός, έχει σχηματιστεί από υγρασία ή διάβρωση, ένα τεράστιος βυζαντινός σταυρός.

Θέαμα επιβλητικό και σίγουρα όχι τυχαίο, το αντιλαμβάνεται ο επισκέπτης αν σκεφτεί να κοιτάξει προς τα επάνω όταν βρίσκεται στον προαύλιο χώρο της Μονής.

Μάλιστα είναι τόσο περίεργος ο σχηματισμός σε αυτό το σημείο που το αντιλαμβάνεται κανείς αν σκεφτεί πως ειδικά εκεί ο βράχος δε φαίνεται να έχει κανένα λόγο να εμφανίζει υγρασία !!!!

Ένα άλλο παράδοξο φαινόμενο στη Μονή αποτελεί ένας τεράστιος βράχος στην είσοδο του μονοπατιού που σε οδηγεί σε αυτή, απέναντι από τη Μονή, ο οποίος στηρίζεται σε μία μύτη στην άκρη ενός διαζώματος.

Ο θρύλος λέει πως στα χρόνια της Τουρκοκρατίας κυνηγούσαν οι Τούρκοι μία κοπέλα η οποία φτάνοντας εκεί, στην άκρη του γκρεμού πήδηξε κάτω από το διάζωμα, πιθανόν σε άλλο χαμηλώτερα για να σωθεί.

Παρακάλεσε δε τον Άγιο πάνω στον πανικό της να τη σώσει και τότε ο βράχος αυτός έπεσε και έφραξε την πρόσβαση των εχθρών της φυλάγοντάς τη από αυτούς.

Αν κανείς βέβαια τον παρατηρήσει είναι άξιο θαυμασμού πως στέκεται εκεί τόσους αιώνες, ξεπερνώντας καιρικά φαινόμενα και σεισμούς, γέρνοντας προς τα έξω, προς το γκρεμό και δεν πέφτει !!!

Άλλος θρύλος αναφέρει πως ο Άγιος έχει κάνει την εμφάνισή τους έφιππος στην περιοχή προστατεύοντας ανθρώπους που κινδύνευαν.

Πρέπει δε να αναφερθεί πως τόσο η εικόνα όσο και τα ιερά σκεύη που αναφέραμε, λέγεται πως έχουν έλθει από την Κωνσταντινούπολη μετά την άλωσή της, και η Μονή σύμφωνα με πηγές πρέπει να είναι εκεί από τον 11ο αιώνα.

Στα τελευταία χρόνια, μία γυναικεία αδελφότητα η οποία υπηρετούσε τη μονή, αποφάσισε να φτιάξει το μικρό χώρο που βρίσκεται σα μπαλκόνι εμπρός της και μία μάντρα στο μικρό μονοπάτι που συνδέει τη μονή με το δρόμο, ώστε να υπάρχει μαι κάποια επιπλέον ασφάλεια για τους επισκέπτες.

Ο μάστορας που πήραν για τη δουλειά, πετράς, είχε και το γιό του που τον βοηθούσε κουβαλώντας πέτρες για το χτίσιμο της μάντρας. Κάποια στιγμή ο μικρός φορτωμένος με πέτρες παραπατά στο άκρο του μονοπατιού και πέφτει στο κενό. Ο γκρεμός είναι πολύ μεγάλος και απότομος.

Ο μάστορας βλέποντας το γεγονός πρόλαβε να επικαλεστεί τον Άγιο και μαζί με τους υπόλοιπους προσπαθούσαν να δουν το μικρό κομματιασμένο στο βάθος του γκρεμού. Προς έκπληξή τους τον είδαν να ανεβαίνει με ευκολία το γκρεμό κουβαλώντας την πέτρα που είχε στα χέρια του.

Φτάνοντας επάνω τους είπε πως πέφτοντας χτυπούσε στα βράχια και ήταν σα να ακουμπούσε βαμβάκι και φτάνοντας κάτω δεν είχε πάθει τίποτα, σα να μην είχε πέσει καν!!! Το θαυμαστό αυτό γεγονός είχε πολλούς μάρτυρες και ο μάστορας προσέφερε τη δουλειά του δωρεάν στη μονή ως ευχαριστία στον Άγιο για τη διάσωση του παιδιού του.

Φύλακες της Μονής έχουν αναλάβει οι λιγοστοί κάτοικοι που μένουν στο χωριό και οι οποίοι συνήθως βρίσκονται εκεί κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Οπότε αν κανείς θελήσει να την επισκεφτεί, μπορεί στις 21 Μαΐου που εορτάζει, στη δεύτερη εορτή της στις 14 Σεπτέμβρη και κατόπιν συμφωνίας με τους κατοίκους που κρατούν τα κλειδιά.

Η Ι.Μ. στον αγώνα φαίνεται ότι υπήρξε στόχος των Τούρκων. Το δυσπροσπέλαστο της μονής ίσως να συντέλεσε στο να αποτελέσει καταφύγιο αγωνιστών από τον κατακτητή.

Πληροφορίες σχετικά δε σώζονται επίσημα αν και η προφορική παράδοση διατηρούσε μέχρι πριν λίγα χρόνια κάποιες σχετικές ιστορίες.

Οι πολεμίστρες-παράθυρα, οι ρύσεις στις πολεμίστρες που δείχνουν ότι από εκεί έριχναν στην κεντρική πόρτα του βράχου βραστό υγρό στους επίδοξους εισβολείς, και κυρίως τα οστά των μοναχών στο οστεοφυλάκιο, τα οποία φέρουν τρύπες από βόλι στο κεφάλι και κόψιμο από γιαταγάνι, είναι λίγοι από τους πολλούς παρόντες μάρτυρες διαχρονικά. Αυτά δεν αμφισβητούνται και παραπέμπουν σε ιδιαίτερης βαρβαρότητας ενέργειες του ιστορικού παρελθόντος.

Ο χώρος άλλωστε σε υποβάλλει σε αυτή τη διάθεση μόνο που θα βρεθείς εντός του. Ένα οχυρό λαξευμένο στο βράχο που κατοικήθηκε από μοναχούς.

Στο ίδιο μέρος, στην ευρύτερη περιοχή, υπάρχει η Ι.Μ. της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, νεώτερη και με τη δική της ιστορία.  Η Μονή αυτή έχει μετόχι στα Γεληνιάτικα Κορινθίας, ένα καταπληκτικό μέρος το οποίο φιλοξενεί τις μοναχές το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, μιας και η Μονή του Γεληνίου αποκλείεται εύκολα από τα χιόνια για πολλούς μήνες (τουλάχιστο τα προηγούμενα χρόνια που έριχνε χιόνι ακόμα).

΄Τρεις ναοί της περιοχής είναι ιδιαίτερα σημαντικοί, ο καθένας με την ιστορία του και υπεραιωνόβια παρουσία, η Αγία Τριάδα, η Μεταμόρφωση του Σωτήρα στο λοφάκι της και ο Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, στο έμπα του χωριού περίπου ….

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια η Μονή του Αγίου Κωνσταντίνου δεν έχει μοναχούς/ές και ερημώνει μετά από τόσους αιώνες παρουσίας. Αρκεί κανείς να πάει εκεί για να φύγει από τον κόσμο και να βρεθεί κάπου αλλού …..!!!

Πηγές:

http://orthodox-people.blogspot.com/2009/09/blog-post_6376.html

https://agioskonstantinosgelini.blogspot.com/ 

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments