«Το θαύμα που έζησα τη μέρα της κοιμήσεως του Γέροντα Ευμένιου»

«Ανοίγω την πόρτα στο κελί του χωρίς να ξέρω ότι ο παππούλης είναι μέσα και βλέπω έναν θεόρατο άνθρωπο λουσμένο μέσα σε ένα φως, έμεινα, λέω τι γίνεται τώρα, ποιος είναι αυτός, ακούω μια άγρια φωνή, κλείστε τη πόρτα και φύγε, τρόμαξα, έκλεισα την πόρτα και έφυγα.

Μετά όταν μου είπανε έρχεται ο γέροντας, βλέπω τον ίδιο άνθρωπο, ο οποίος ήταν κοντούλης, τελείως διαφορετικός από αυτό που είδα, καθόλου άγριος, μια απίστευτη αγάπη, αυτά τα μάτια τα μεγάλα γεμάτα αγάπη δεν μπορώ να τα ξεχάσω με τίποτα, σε κοίταζε και σε αγκάλιαζε.

Εκείνη τη στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και ήταν η καλύτερη μου φίλη η Παναγιώτα η οποία μου ειπε τρέξε στο λοιμωδών, ο γέροντας έφυγε. Προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις θα τον πάνε στη Κρήτη.

Παίρνω ταξί ούτε ξέρω πως έφτασα. Γίνοταν .. δε μπορούσαμε να μπούμε μέσα την εκκλησία. Ήμουν έξω και βλέποντας αυτό τον κόσμο έκλαιγα. Έλεγα δεν υπάρχει περίπτωση να τον δω και να με πιάσει ένα παράπονο και έκαν κλάμα, δε μπορώ να το περιγράψω.

Εκείνη την στιγμή βρέθηκε δίπλα μου η κυρία Ευγενία η αδελφή μου και μου λέει σε αγαπούσε πολύ ο παππούλης, εσύ θα έρθεις μαζί μου. Και με παίρνει και με πάει μπροστά από τον κόσμο, μαζί με τις αδελφές του και πέρναγε ο κόσμος και μας συλλυπούταν…

Όλη τη διάρκεια της εξόδιου ακολουθίας το χέρι του γέροντα ήταν ζεστό και μαλακό. Ήταν σαν να μου κρατούσε το χέρι…»

Πηγή: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1757409531078900&id=100004296100112, Αγγελική Καραγιαννη

προηγούμενο
επόμενο

Facebook Comments